فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین

فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین شامل 71 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رشد اقتصادی بر دوش فناوری های نوین :

گفت وگو با دکتر عادل پیغامی، عضو هیأت علمی و رئیس مرکز تحقیقات میان رشته ای دانشگاه امام صادق(ع)
از دیدگاه شما نامگذاری امسال به نام «تولید ملی» بر چه اساس و با چه اهدافی صورت گرفته است؟
نگاهی به رویکرد رهبری در نامگذاری های آغاز سال نشان می دهد که تأکید ایشان در دهه ی سوم انقلاب که آن را «دهه ی پیشرفت و عدالت» نامیده اند، عمدتاً حول محور مسائل اقتصادی بوده است. تأکید ایشان بر انضباط، وجدان کاری، نوآوری و شکوفایی، اصلاح الگوی مصرف، همت مضاعف و کار مضاعف، جهاد اقتصادی و تولید ملی همگی حاکی از این رویکرد در دهه ی سوم از انقلاب اسلامی و لزوم پاسخگویی به این نیازمندی های انقلاب بوده است. البته اتخاذ این رویکرد ناشی از وضعیت کلی کشور و تمرکز حملات و هجمه ها و توطئه های دشمن برای ضربه زدن به انقلاب و از کار انداختن توان حرکتی جمهوری اسلامی نیز بوده است. از نظر ایشان بیش از یک دهه است که دشمن پس از آزمودن عرصه های نظامی، فرهنگی و سیاسی، نیم نگاه امیدوارانه ای به عرصه ی اقتصادی دارد. به این جملات ایشان که مربوط به سال است دقت کنید: «شرایط آرامش و استقرار سیاسی ، ذخایر ارزی قابل توجه ، وجود نیروی کار مورد نیاز و مدیران و مسؤولان با تجربه [به تعبیر دیگر ایشان در جایی دیگر، شرایط فراهم برای جهش اقتصادی]؛ و همچنین مشکلات اقتصادی کنونی بعنوان یک تهدید جدی برای ناکارآمد جلوه دادن نظام اسلامی ، همه دلائل اهمیت بیش از پیش مسائل اقتصادی در این برهه از انقلاب اسلامی است .»
رهبر معظم انقلاب طی این سال ها با تأکید ویژه بر مسائل کارآفرینی، اشتغال، تولید، بهره وری، مقابله با تورم، اهمیت صادرات و حضور اثربخش در بازارهای جهانی و عناصر پیش نیاز برای رشد مثل نوآوری، علم و فناوری، در واقع به تبیین استراتژی رشد و پیشرفت اقتصادی جمهوری اسلامی پرداخته اند. همچنین جهت گیری سیاست گذاری های ایشان در قالب سند چشم انداز ۲۰ساله و اسناد بالادستیِ دیگری همچون سیاست های کلی اصل قانون اساسی، همگی مؤید همین رویکرد است.
رهبر انقلاب با توجه به شناخت خود از اقتصاد ایران سال ها است که فرموده اند که در سال جدید باید حوزه ی «تولید ملی» مورد توجه جدی قرار گیرد؛ شناختی که به تعبیر اقتصاددانان با تأکید بر جانب عرضه، راه حل بسیاری از مسأله های گوناگون کشور را در گرو تغییر و تحول در میزان تولید ملی و عرضه ی آن می داند. ایشان به این دلیل بر تحقق رشد حداقل هشت درصدی تأکید دارند که می دانند اساساً قوت و اقتدار ملی ما در عرصه ی اقتصاد متکی بر رشد است و مسائلی مثل تورم و بیکاری نیز از عوارض فقدان یا کمبود جانب عرضه و همین رشد است.
به طور حتم یکی از الزامات تحقق رشد هشت درصدی، بهبود کمّی و کیفی تولید است، اما کارشناسان و مدیران درباره ی راهکارهای حمایت از تولید ملی نظراتی بعضاً متفاوت دارند. از نظر شما حمایت از تولید، کار و سرمایه با چه رویکردی باید انجام گیرد؟
این نکته ی مورد اشاره ی شما به یک مشکل رایج در عرصه ی گفتمان اقتصادی کشور برمی گردد. رهبر انقلاب همیشه به این مسأله توجه دارند که هم مسئولین و هم آحاد مردم باید از تولید ملی حمایت کنند تا بازار ما با تولید ملی رونق پیدا کند. این حمایت ایشان قطعاً مساوی و معادل این نیست که ما از بخش های غیر اقتصادی، نامولد و بخش هایی که طی چند دهه گذشته نتوانسته ایم در آنها مزیت نسبی خلق کنیم و سال ها پیش باید اقتصاد ایران از اثرات منفی آنها رهانیده می شد، با منطق غیر اقتصادی و با همان روش های قبلی حمایت کنیم. قطعاً حمایت های رانتی از چنین بخش هایی موافق نظر ایشان نیست.
توجه و تأکید ایشان به کارآفرینی، علم و فناوری و اقتصاد دانش بنیان، تولید ثروت از علم و صنایع با فناوری بالا مثل نانو و لیزر و هسته ای، به نظر بنده منطقاً متضمن این معنا است که ما در مدیریت کلان اقتصادی کشور باید از مفهوم «تخریب سازنده» برای بازسازی اقتصاد خودمان استفاده ا ی بهینه ببریم. اگر بخواهیم در زمینی که یک خانه ی کلنگی قدیمی دارد، ساختمانی پیشرفته و مجهز بنا کنیم، ابتدا باید آن ساختمان کلنگی را خراب کنیم تا بتوانیم بنای جدید را به جای آن بسازیم. ساخت اقتصاد نیز همین گونه است. ما نیازمند نوعی تخریب سازنده در بخش های نامولد اقتصاد خود هستیم تا بتوانیم بخش هایی مولد و بهره ور در اقتصادمان بسازیم. یک معنا از حمایت از کار و سرمایه اینجاست که باید جلوی اسراف و تبذیر کار و سرمایه های ایرانی را در بخش های غیر مولد اقتصاد بگیریم و آنها را به سوی بخش های مولد اقتصادی هدایت کنیم.
البته مفهوم مولد بودن در دانش واقعی اقتصاد، صرفاً به هزینه فایده های پولی و مادی صرف محدود نمی شود و فایده های اجتماعی و راهبردی مورد نیاز کشور را نیز مورد توجه قرار می دهد. نتیجه این که الزامات ناشی از اقتصاد مقاومتی و استراتژی های دشمن در ضربه زدن به انقلاب و نظام در تک تک مصادیق سیاستی اقتصاد، باید مد نظر یک کارشناس اقتصادی ایرانی باشد. اساساً تأکید حضرت آقا به مقوله ی اقتصاد از این مهم نشأت می گیرد که اولاً، انقلاب اسلامی مقتدر، بیش از پیش باید موجبات اقتدار بیشتر را به ویژه در عرصه هایی که دشمن به آنها امید بسته است، فراهم کند. ثانیاً چون در تمامی این سال ها به ویژه سال های اخیر به مثابه یک رسانه، الهام بخش و الگوی آزادگان دنیا بوده، باید برای دیگران الگویی کارآمد شود. لذا اقتدار و کارآمدی دو عنصری هستند که انتخاب های سیاستی ما باید حسب میزان دستیابی و تحقق آنها ارزیابی شوند.
طی این سال ها رهبر انقلاب به مسأله هایی تأکید فرمودند که لازمه ی تحقق آنها از نظر دانش اقتصاد، مسأله ی «انتقال بخشی» است. ایشان با تأکید بر مجموعه ای از «صنایع فوق پیشرفته» (High Tech) مثل «نانوتکنولوژی»، «بیوتکنولوژی»، «هوافضا» و «هسته ای» بر این نکته توجه دارند که اشتغال و رشد اقتصادی در دهه های آینده بیشتر بر دوش فناوریی های نوین خواهد بود. این آینده پژوهی ایجاب می کند که ما نسبت به صنایع قدیمی خودمان نوعی تخریب سازنده داشته باشیم و با انتقال کار و سرمایه ی ایرانی به بخش های نوآور با ارزش افزوده ی بالا و با ثمربخشی بیشتر، از آنها حمایت کنیم.
اساساً صنعت ما را در رژیم پهلوی بر مبنای ساختارهای غلط و دنباله رو چیده بودند که باعث شد ما سال ها خودمان را درگیر استراتژی «تولید صنعتی» (بخوانید «استراتژی مونتاژ»، «استراتژی تمرکز بر صنایع بزرگ و سنگین خام فروشی معادن»، «استراتژی رانتی جایگزینی واردات بدون ملاحظه های راهبردی و اقتصادی»، «استراتژی انتقال فناوری های کثیف، قدیمی و پرهزینه غربی به کشور») به آن معنایی که اتفاق افتاده بکنیم. این استراتژی پس از انقلاب نیز توسط عده ای پیگیری و دنبال شد، آن هم با تعاریف قرن هجدهمی از صنعت که امروزه در دنیا جایی ندارد. کشورهای پیشرفته ی امروز در پی انتقال این قبیل فناوری ها از کشورهای خودشان به کشورهای جهان سوم هستند؛ فناوری هایی که بسیار انرژی بر، بسیار سرمایه بر، کاربر و به اصطلاح کثیف هستند و توسعه ی پایدار را مخدوش می کنند. به نظر بنده رهبری با تأکیداتی که در این سال ها داشته اند در پی تغییر در نگرش ما در حوزه ی توسعه صنعتی هستند. قطعاً ایشان توسعه ی صنعتی وابسته واپسگرای قرن هجدهمی را نفی می کنند و استراتژی های توسعه ی صنعتی بومی مبتنی بر فناوری های هزاره ی سوم را هدف گذاری کرده اند.
ما برای خروج از جهان در حال توسعه و تبدیل شدن به یک کشور پیشرفته نیازمندیم که خودمان را از این دور باطل توسعه ی صنعتی به بیرون پرتاب کنیم و وارد دنیای پیشرفته ی فناوری های نوین شویم. تأکیدات رهبر انقلاب در حوزه ی صنایع خاص و در بازدیدهایی که از نمایشگاه های علوم و فناوری انجام دادند، همچنین نگاهی که ایشان به مسأله ی تولید علم دارند و این که ما باید ثروت را از علم تولید کنیم و به روزی برسیم که شیرهای لوله های نفت خودمان را بسته و تولید ثروت در کشورمان را بر روی علم بنا کنیم، همگی در همین راستای پیشرفته شدن است. برای این چاره ای نداریم جز این که کار و سرمایه ی ایرانی را از بخش های قدیمی، فرسوده و مستهلک اقتصادی خارج کنیم و به عرصه های نوین انتقال دهیم. ما باید تمهیدی به کار ببریم که بخش راهبردی کشاورزی، مایحتاج صد میلیون ایرانی را برای دهه های آتی، با صرف کار و سرمایه ی کمتر و به طور کامل تأمین کند. این یعنی لزوم بهره وری بیشتر در این بخش، تولید بیشتر و بهتر با هزینه ی کمتر، تا سهم کمتری از منابع درگیر تأمین خوراک و پوشاک باشد و بدین ترتیب کار و سرمایه ی ایرانی آزاد شده و به بخش های اقتصادی نوین و پیشرفته تخصیص یابد.
اشاره کردید که «استراتژی تولید صنعتی» هنوز هم مورد اقبال و توجه است. دلیل اتخاذ این رویکرد را چه می دانید؟
متأسفانه شاهد هستیم که عده ای از افراد و گروه ها نسبت به این نوع تخریب سازنده مقاومت نشان می دهند. بخش هایی از اقتصاد ایران که اساساً ارزش افزوده ی بالایی ندارند و در عرصه ی جهانی توان هیچ رقابتی را ندارند و افق چشم اندازی هم برای خلق مزیت نسبی در کوتاه مدت برای آنها فراهم نیست، به خاطر مطالبه ی حمایت های دولتی و جذب رانت ها مقاومت می کنند و در برابر رشد اقتصاد ایران مانع ایجاد می کنند. در حالی که این گردش مولد سرمایه و کار، یکی از پیش نیازها و الزامات تحقق اهداف ما در سال تولید ملی است. به سخنان نوروزی سال حضرت آقا توجه فرمایید که ایشان به شاخص شدت انرژی اشاره فرمودند، که ما برای یک میزان مساوی از تولید، در مقایسه با متوسط جهانی، انرژی بیشتری مصرف می کنیم تا همان میزان مساوی از تولید را داشته باشیم. این دغدغه و هشدار ایشان در مورد سایر نهاده های مولد نیز مطرح است. تأکیدات ایشان در باب بهره وری (یعنی نهاده ی کمتر و ستاده ی بیشتر) قابل اغماض و غفلت نیست.
در این رابطه یک مثال می زنم: ما سال ها است که در گفتمان رایج رسانه ای خود این را مطرح کرده ایم که کالای چینی تهدیدکننده ی اقتصاد ایران است. به تبع این فکر، این سیاست هم از سوی برخی دنبال شده است که ما برای این که رشد کنیم، باید به چین دوم تبدیل شویم. یعنی چین آرمان اقتصادیِ برخی بوده است، حال آن که کالای چینی تحت شرایطی می تواند برای ما تهدید و تحت شرایط دیگری برای ما فرصت باشد. چین طی یک تقسیم کار بین المللی عهده دار این شده که صنایع کوچک اعم از پوشاک، اسباب بازی و خدمات خرد را برای دنیا تأمین کرده و در حوزه ی صنعت و به ویژه صنایع خرد به کارخانه ی دنیا تبدیل شود.
بنابراین شما ملاحظه می کنید کشورهای پیشرفته که خودشان را صاحب انقلاب صنعتی می دانستند، امروزه فهمیده اند که نیازمند کشورهای در حال توسعه و جهان دومی مثل چین هستند تا با کار و سرمایه ی ارزان آنها کالاها و مواد مورد نیاز خود را فراهم کنند و از این طریق فرصت داشته باشند که کار و سرمایه ی خود را به عرصه ی صنایع فوق پیشرفته، حوزه ی