فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب شامل 58 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رشیدرضا؛ اصلاحگرِ وحدت طلب :

چکیده:

آن چه در پی می آید مروری است بر اندیشه های شیخ محمدرشیدرضا اصلاح طلب و فعال در عرصه ی همسویی و همگرایی مسلمانان و مجدد نظریه ی خلافت در اندیشه ی سیاسی اسلام. در این نوشته سعی شده با استناد به منابع درباره ی جنبه های فعالیت وی در این حوزه ها بررسی شود.

شیخ محمد رشیدرضا (۱۲۸۲-۱۳۵۴ ق) در روستایی از اطراف طرابلس، در ساحل دریای مدیترانه به نام «قلمون» و در خانواده ای سوری تبار و معروف به «بیت آل الرضا» که نسبش به امام حسین (ع) می رسید، به دنیا آمد. دروس مقدماتی را نزد پدرش که از روحانیون روستا و امام جماعت مسجد بود، فراگرفت و به حفظ آیات قرآن کریم پرداخت. سپس به طرابلس رفت و در مدسه ی ابتدایی «الرشیدیه» که از مدارس دولتی عثمانی بود، به تحصیل مشغول شد و علاوه بر دروس ابتدایی، زبان ترکی را نیز آموخت. در سال ۱۲۹۹ ق / ۱۸۸۲ م به مدرسه ی «الوطنیه الاسلامیه» رفت که از مدارس پیشرو آن زمان و بنیانگذارش شیخ حسین الجر (از علمای برجسته و پیشگامان نهضت عربی) بود. اما دیری نپایید که این مدرسه از سوی دولت عثمانی تعطیل شد. رشیدرضا برخلاف دیگر طالبان علم در کلاس های غیررسمی شیخ حسین الجر حضور یافت و علوم شرعی، عقلی و عربی را نزد وی فرا گرفت. در همان زمان علم حدیث را نزد شیخ محمود نشابه آموخت، از استادان دیگر رشیدرضا در این دوره می توان به شیخ عبدالغنی الرافعی، محمود الغجاوی، محمد الحسینی اشاره کرد.^(۱)

رشیدرضا در دوره ای که سیدجمال الدین اسدآبادی به همراه شیخ محمد عبده با انتشار عروه الوثقی در پی توسعه ی نهضت اسلامی بودند، با مطالعه ی این نشریه، آرا و دیدگاه های آنان را شناخت. وی بسیار تمایل داشت که با سیدجمال الدین اسدآبادی دیدار کند، اما این خواسته اش به فرجام نرسید و تنها با او از طریق مکاتبات، ارتباط برقرار نمود. زمانی که رشیدرضا در طرابلس اقامت داشت، شیخ محمد عبده به اتهام فعالیت های انقلابی بر ضد دولت عثمانی به بیروت تبعید شد. عبده که به توسعه ی نهضت اسلامی – عربی از طریق تعلیم و تربیت اعتقاد فراوانی داشت، حلقه های درس خود را در مدرسه ی «السلطانیه»ی بیروت آغاز کرد و توانست اندیشه های اسلامی خود را در این سرزمین بسط دهد. به رغم حضور طولانی عبده در بیروت، رشیدرضا با وجود میل باطنی اش نتوانست با وی دیدار کند. حضور عبده در طرابلس، این فرصت را مهیا کرد تا رشیدرضا با او ملاقات نماید.

رشیدرضا با مطالعه ی اندیشه ی سیدجمال که توسعه ی نهضت اسلامی را با مبارزه و رودرویی با حکومت و نقد آن به طور علنی می دید و آرا و دیدگاه های شیخ محمد عبده که توسعه ی نهضت اسلامی را در گرو توسعه ی تعلیم و تربیت و به دور از هیاهو می دانست، توانست با این روش ها و اصول، روش خاصی را در توسعه ی نهضت اسلامی و وحدت اسلامی ترسیم کند.

آغاز فعالیت های اسلامی اجتماعی رشیدرضا از روستای قلمون آغاز شد. وی با برپایی کلاس های دینی و تفسیر آیات قرآن بر آن بود تا نهضت اسلامی را از محل تولد خود آغاز کند و نخست ساکنان آن را از جهالت و رکود دینی آزاد سازد. رضا در قهوه خانه ها و مکان های عمومی حضور می یافت و مردم را به حضور در مسجد و یادگیری آموزه های دینی اسلام تشویق کرد.

بعد از عزیمت محمد عبده به مصر، رشیدرضا نیز در سال ۱۳۱۴ ق / ۱۸۹۸م به مصر رفت و در این کشور با همراهی عبده در سال ۱۳۱۵ ق / ۱۸۹۹م و پس از تبادل نظرهای فراوان مجله ی «المنار» را با هدف توسعه ی وحدت و اصلاحات اسلامی و اجتماعی و پاسخ به شبهات طرح شده از سوی غربیان درباره ی اسلام و حرکت در جهت همسویی مسلمانان پایه گذاری کرد. در این مجله علاوه بر جنبه های مختلف اتحاد اسلامی، نهضت اسلامی و اصلاحات در قالب مقاله و تحقیق، تفسیر شیخ محمد عبده که بعدها خود رضا ادامه ی این تفسیر را نوشت – فتاوی و احکام اسلامی، پاسخ به مسائل فقهی و اعتقادی که از سوی مخاطبان مطرح می شد، معرفی بزرگان اندیشه ی اسلامی و حکام جهان اسلام، معرفی و بررسی آثار و کتاب های اسلامی و بررسی مسائل مسلمانان جهان منتشر می شد. از مباحث دیگر این مجله که خود رشیدرضا به آن می پرداخت، نقد و بررسی اسرائیلیات و روایات جعلی درباره ی اسلام، قرآن و پیامبر گرامی اسلام بود. افزون بر آن، وی در «المنار» بارها گسترش مدارس تبلیغاتی مسیحیان که استعمارگران آنها را در کشورهای مختلف اسلامی تأسیس کرده بودند، هشدار داد و خواستار تعطیل این مدارس و توسعه و تحولات در زمینه های آموزش اسلامی و تأسیس مدارس جدید و تدریس علوم اسلامی به همراه علوم جدید شد. مجله ی «المنار» نزدیک به ۳۵ سال منتشر گردید و مخاطبان فراوانی را در سر تا سر جهان اسلام و عرب از جمله تونس، الجزایر، لیبی و دیگر کشورهای آفریقایی به ویژه شمال آفریقا، هند، اندونزی، عراق، ترکیه و دیگر سرزمین های اسلامی پیدا کرد و با علمای این کشورها ارتباطات بسیاری داشت و بدین سان بر غنای مجله ی «المنار» افزوده شد. البته یکی از جنبه های منفی این مجله، طرح مسائلی در نقد شیعه بود که البته سیدمحسن امین که خود وی در جریان نهضت اسلامی عربی بر ضد حکومت عثمانی فعالیت می کرد و به وحدت اسلامی در جهان امیدوار بود، پاسخ هایی به نوشته های رشیدرضا در مجله ی «العرفان» به نگارش درآورد.^(۲) صابرین مروین (Sabrine Mervin) پژوهشگر فرانسوی در کتاب جنبش اصلاحگری شیعه (Un reformisme chitte) به بحث درباره ی این چالش پرداخته است.

بخش دیگری از فعالیت های رشیدرضا، چنان که اشاره شد، مبارزه با فعالیت های تبشیری و تبلیغاتی غربیان بود که از سوی استعمار حمایت می شد. وی ضمن توصیه ی علما و بزرگان اسلامی به راه اندازی مدارس مترقی و جدید برای مقابله با فعالیت های غربیان، خود نیز انجمن «دارالدعوه و الارشاد» را تأسیس کرد. وی نخست هنگام دیدار از کتابخانه ی هیأت مبلغان مذهبی آمریکایی در طرابلس، در اندیشه ی تأسیس این انجمن افتاد و از این راه می خواست هم تبلیغات هیأت های مذهبی مسیحی را در کشورهای اسلامی بی اثر گذارد و هم واعظان و آموزگاران جوانی برای تبلیغ شعائر اسلامی تربیت کند.^(۳)

اما این انجمن و مدرسه دیری نپایید که به علت مشکلات مالی و جز آن تعطیل شد. رشیدرضا برای ادامه ی فعالیت این انجمن و برنامه هایش حتی از دولت عثمانی درخواست کمک نمود، اما پاسخ مثبتی دریافت نکرد و همزمان با آغاز جنگ جهانی این مدرسه برای همیشه بسته شد. وی به اعتقاد خود در این مدرسه بر آن بود تا با آموزش علوم اسلامی مانند اصول دین، فقه، تهذیب اخلاق، تفسیر و علوم دیگر مانند جامعه شناسی، اقتصاد، ریاضیات، بهداشت و طب و مانند آن، با روش های نوین و پیشرو، جامعه ای مترقی و جوانانی مسلمان و نواندیش برای سرتاسر جهان اسلام تربیت کند.

رشیدرضا به تصوف نیز گرایش داشت. وی پس از مطالعه ی کتاب احیاء علوم الدین ابو محمد غزالی تعلق خاطر فراوانی به این اثر پیدا کرد و به تصوف روی آورد. رضا به وسیله ی یکی از عارفان طریقت نقشبندیه با این طریقت آشنا شد و با پژوهش درباره ی طریقت های تصوف به بررسی و اصلاح آن ها نیز پرداخت و در همین رهگذر کتاب رساله فی حجه الاسلام الغزالی را به نگارش درآورد.

درباره ی آرای رشیدرضا در خصوص اندیشه های سیاسی اسلام، نظریات مختلفی وجود دارد. حمید عنایت معتقد است که وی در این زمینه بیشتر دنباله رو محمد عبده و سیدجمال بوده است. تنها نکته ای که عقاید او را از تجددخواهان دیگر متمایز می کند، اصرار اوست بر سر اصلاح خلافت سنی و اعاده ی آن به شکلی که در صدر اسلام معمول بود. رضا خلافت را مظهر پیوستگی دین و دولت در اسلام می دانست و تحقق همه ی آرمان های این جهانی اسلام را به آن وابسته می دید. وی خلافت را بهترین وسیله ی احراز هدف مهم دیگر تجددخواهان یعنی وحدت اسلام می دانست و به همین دلیل ناسیونالیسم را محکوم می کرد.^(۴)

رضا موضوع حکومت اسلامی را پس از پرداختن به مسائل خلافت به پیش می کشد و آن را در سه مرحله انجام می دهد: نخست مبانی خلافت را در نظریه و نگرش سیاسی اسلام پی جویی می کند؛ سپس شکاف بین آن نظر و عملکرد سیاسی را در میان مسلمانان سنی نشان می دهد و بررسی می کند؛ سرانجام اندیشه ی خود را راجع به این که حکومت اسلامی چگونه باید باشد، مطرح می سازد. رضا درباره ی این جنبه از آرا و دیدگاه های خود به تفصیل در کتاب «الخلافه او الامامه العظمی» بحث کرده است. گفتمان سیاسی رضا از سه ویژگی برخوردار بود: ۱- گفتمان احیا و بازیافت متون علما و اندیشمندانی چون الماوردی، ابن تیمیه و ابن القیم ؛ ۲- اجتناب و قطع ارتباط با خوانش اصلاحگرایانه مفاهیم سیاست دینی؛ ۳- گفتمانی بنیادین که مفاهیم و اندیشه های اسلامگرایانی چون حسن البناء و اخوان المسلمین بعدها بر اساس آن پایه ریزی شد. از نظر رشیدرضا حاکمیت، پیمانی است که با انتخاب و شورا صورت می گیرد و حکومت جز با بیعت، مشروع نخواهد بود. وی در تعریف خود از مفهوم سیاست بر تعامل میراث سیاسی اسلام و مفاهیم جدید غربی که از اصل تفکیک قوا بهره مند است، تکیه می کند. رضا توحید، عدالت و آزادی را مجموع