فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی شامل 67 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رعایت اخلاق و آداب اجتماعی :

امام علی علیه السلام در بیان نورانی فرمود: «إِذَا حُییتَ بِتَحِیهٍ فَحَی بِأَحْسَنَ مِنْهَا وَ إِذَا أُسْدِیتْ إِلَیک یدٌ فَکافِئْهَا بِمَا یرْبِی عَلَیهَا وَ الْفَضْلُ مَعَ ذَلِک لِلْبَادِئِ»؛ فرمود جامعه را آن ادب اداره می کند. اینکه به ما گفتند سلام بکنید، برای اینکه جامعه ای که با سلامت و سِلم و وِداد زندگی می کند این ادب متقابل را حفظ می کند و آنچه جامعه را حفظ می کند همین ادب متقابل است. فرمود اگر کسی به شما سلام کرد که جواب سلام واجب است و اگر تحیتی و چیزی که باعث حیای جدید و حیات تازه است به شما داد، شما معادل آن یا بهتر از آن را جبران کنید.

مرحوم آقای بروجردی (رضوان الله تعالی علیه و علیهم) که از مراجع عظام شیعه بود به استناد همین آیه که مضمون آن آیه را در نهج البلاغه می خوانیم، فتوای احتیاطی می دادند که اگر کسی سلام کرد بعد گفت «صبّحکم الله بالخیر»، احتیاط واجب این است که شما هم در جواب «صبّحَکُم الله» بگویید یا بهتر از آن. به استناد همین آیه ای که این آیه را وجود مبارک حضرت امیر به صورت یک حدیث برای ما بیان کرده است. آیه دارد: وَ إِذَا حُییتُم بِتَحِیهٍ فَحَیوا، جمع هست؛ ولی حضرت دارد: «إِذَا حُییتَ بِتَحِیهٍ فَحَی»؛ یعنی اگر کسی تحیه ای به شما داد، شما معادل آن یا بهتر از آن را برگردانید، ظرف خالی را برنگردانید. طرزی کنید که نه شرمنده باشید و نه احسان ابتدایی. بعد فرمود: اگر هم ظرف را پر برگرداندید رجحان با صاحب اوّلی است.

«هاهنا أمورٌ ثلاثه»؛ امر اوّل این است که اگر کسی نسبت به ما ادب کرد؛ چه ادب زبانی، چه ادب کتبی و نامه ای، چه ادب مالی، چه ادب حیثیتی، ما پاسخ بدهیم. دوم اینکه این کاسه خالی یا نامه را یا قول را که بی پاسخ قرار ندادیم، این عدل است نه احسان. سوم اینکه بار دیگر خود ما اگر ابتدائاً نامه ای دادیم یا کاسه ای دادیم یا مشکل او را حلّ کردیم، این می شود جزای احسان. در قرآن نفرمود جزای احسان، عدل است؛ فرمود جزای احسان، احسان است: هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلاَّ الْإِحْسانُ. ما اگر مشکلی داشتیم، کسی مشکل ما را حلّ کرد و بعد او مشکلی پیدا کرد و ما مشکل او را حلّ کردیم، این می شود عدل، نه احسان؛ چون ما بدهکار بودیم دَین خود را ادا کردیم، هنوز جزای او را ندادیم. بار دیگر اگر او مشکلی پیدا کرد، ما ابتدائاً و ارتجالاً مشکل او را حلّ کردیم، این می شود احسان، این احسان جزای آن احسان است. «هل جزاءُ الاحسان الا العدل» نیست؛ بلکه هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلاَّ الْإِحْسانُ است.

بیان نورانی حضرت امیر این است که اگر کسی نامه ای برای شما نوشت مؤدّبانه، شما پاسخ آن نامه را دادید، این می شود عدل و اگر بار دیگر شما ابتدائاً عرض ادب کردید و نامه نوشتید این می شود احسان و تحیت. فرمود: «وَ الْفَضْلُ مَعَ ذَلِک لِلْبَادِئِ »؛ با این وضع جامعه نه جامعه زد و خورد و پرونده پانزده میلیونی است و نه طلاق در این جامعه راه دارد، نه زد و خورد دیگر. اگر بیان نورانی امام(سلام الله علیها) که بارها به عرض شما رسید فرمود جامعه را حرف ما اداره می کند، ما می گوییم: «تَزَاوَرُوا فَإِنَّ فِی زِیارَتِکمْ إِحْیاءً لِقُلُوبِکمْ وَ ذِکراً لِأَحَادِیثِنَا وَ أَحَادِیثُنَا تُعَطِّفُ بَعْضَکمْ عَلَی بَعْض»، همین است. شاید صدها بار یا ده ها بار این جمله گفته شد که همه ما می دانیم سنگ روی سنگ بَند نمی شود؛ یعنی کسی که خواست برجی بسازد، قصری بسازد، طبقه اوّل را سنگ گذاشت، طبقه دوم بخواهد روی این سنگ بگذارد بَند نمی شود یک ملات نرم لازم است که این دو تا سنگ را به هم جمع کند. فرمود بیانات ما ائمه آن ملات نرم است که سنگ ها را روی هم مستقر می کنند و قصر می سازند، «وَ أَحَادِیثُنَا تُعَطِّفُ بَعْضَکمْ عَلَی بَعْض».

آن گاه ما موظّف هستیم عادل باشیم، این کف زندگی است. موظّف هستیم احسان کنیم که بالاتر از عدل است. اینکه در سوره «نحل» فرمود: إِنَّ اللَّهَ یأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسَانِ گرچه با «واو» عطف شده؛ اما آن ترتّب منزلت همچنان محفوظ است که احسان عدل است «مع اضافه». جزای احسان، عدل نیست؛ جزای احسان، احسان است. پس تا آن امور سه گانه درست تبیین نشود این کریمه: هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلاَّ الْإِحْسانُ روشن نخواهد شد و این بیان نورانی حضرت امیر که فرمود: «إِذَا حُییتَ بِتَحِیهٍ فَحَی بِأَحْسَنَ مِنْهَا وَ إِذَا أُسْدِیتْ إِلَیک یدٌ فَکافِئْهَا بِمَا یرْبِی عَلَیهَا»؛ اما «وَ الْفَضْلُ مَعَ ذَلِک لِلْبَادِئِ »؛ آنکه ابتدائاً مشکل شما را حلّ کرد، او همچنان در رتبه اوّل ایستاده است و اگر بخواهید به او برسی باید یک کار ابتدایی بکنی نسبت به او که بشود احسان، نه بشود عدل.

بیان نورانی دیگری که فرمود: «الْمَالُ مَادَّهُ الشَّهَوَاتِ»؛ به هر حال انسانی که متوسط می اندیشد إِنَّ الْإِنْسانَ لَیطْغی أَن رَآهُ اسْتَغْنَی، اصلاً مال را مال گفتند چون طبع به آن میل دارد، نه چون عقل به آن مایل است. وجود مبارک رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) فرمود: عقل را عقل گفتند برای اینکه این زانوی جموح و چموش انسان شهوتران را او عقال می کند. قرآن لغت تازه نیاورد، مصداق تازه آورد، فضای تازه آورد، محدوده تازه آورد. این کلمه «عقل» در عرب بود و او از همین عقال، همان زانوبند شتر را استفاده می کرد که در همان حدیث معروف: «اعْقِلْ و تَوَکل». اما وقتی دین آمد، مصداق تازه آورد؛ یعنی بیان کرد که عالم، عالم غیب است و شهادت، این کلمات هم دو مصداق دارد: مصداق غیب و مصداق شهادت. عقال شهادت همین زانوبند جموح و چموش است، عقال غیب عقل است که شهوت و غضب را می بندد. چرا عقل را عقل گفتند؟ برای اینکه یک زانو زانوی شهوت است یک زانو زانوی غضب، این دو تا زانوی سرکش را عقال می کند. این بیان نورانی رسول خداست.

مال که ماده شهوت است، آن عقل این را عقال می کند، نمی گذارد طغیان کند که إِنَّ الْإِنْسانَ لَیطْغی أَن رَآهُ اسْتَغْنَی. اما اگر آن را در راه خیر صرف کند یا از راه حلال به دست بیاورد ولو اندک، این عقال شده است وگرنه مال حرام تا آبروی آدم را نبرد رها نمی کند؛ این کاری است که ذات اقدس الهی به همه ما هشدار داد. فرمود مال حرام، حرف حرام، نگاه حرام، از هر کسی صادر بشود این در خط تولید می افتد. این چنین نیست که انسان حرفی زد یا کاری را کرد یا مالی را گرفت، بگوید گذشت؛ «ماضی ما مضی»، خیر! چیزی نمی گذرد مگر اینکه در خط تولید می افتد، این اصل اوّل.

اصل دوم آن است که ما یک موجود معطّل در نظام هستی نداریم که چیزی در عالم موجود شده باشد و عطله باشد؛ نه در چیزی اثر بگذارد، نه از چیزی اثر بگیرد نداریم. چون در خط تولید می افتد، بعد از ده سال یا بیست سال معلوم می شود که فلان کس این کار را کرده، در زندان می افتد یا اعدام یا غیر اعدام، می شود آبروریزی. ممکن نیست کسی کاری بکند بگوید گذشت. هیچ موجودی، معدوم نخواهد شد، هر چه یافت شد، می افتد در خط تولید.

یک وقت است که ذات اقدس الهی جبران خیر می کند. وجود مبارک موسای کلیم به خضر (سلام الله علیهما) عرض کرد ما هر دو خسته اینجا آمدیم، اینجا هم که مسافرخانه ندارد، مردم این منطقه هم که ما را به عنوان میهمانی نپذیرفتند: فَأَبَوْا أَن یضَیفُوهُمَا، شما دستور می دهید ما اینجا بایستیم این دیوار شکسته و خراب را بسازیم برای چیست؟ با اینکه اهل این منطقه فَأَبَوْا أَن یضَیفُوهُمَا. حضرت در رازگشایی فرمود این دیوار برای دو تا بچه یتیم بود، تحت آن گنج بود، اینها باید بزرگ شوند و از زیر دیوار، آن گنج را بگیرند و زندگی آنها تأمین شود: کانَ أَبُوهُمَا صَالِحاً؛ پدر آنها کارهای خیری می کرد. مرحوم امین الاسلام و دیگران نقل کردند منظور از این پدر جدّ هفتم یا هفتادم بود. حالا هفتاد سال قبل یا بیش از هفتاد سال قبل جدّش یک آدم خیری بود کار خیر می کرد، این افتاد در تولید بعد از هفتاد سال یک خضر راه آمد، مشکل او را حلّ کرد.

برهان مسئله این است که چون جدّش یا پدرش آدم خوبی بود، خدا ما را رساند تا این دیوار را بچینیم. خضر راه همیشه هست. این نه اختصاصی به موسی و خضر(سلام الله علیهما) دارد نه مختص قبل از آنها بود نه مختص بعد از آنها؛ همواره خضر راه در راه است. از طرفی هم: إِنَّ بَطْشَ رَبِّک لَشَدیدٌ؛ او همواره در راه است. هرگز خیال نکنیم حرفی که زدیم مالی که گرفتیم آبرویی کسی را بردیم، گذشته گذشت! هیچ چیز نمی گذرد. هر کاری که کردیم در خط تولید می افتد. مگر اینکه با توبه آن را ترمیم بکنیم. در نظام هستی یعنی نظام عالم طبیعت، اینجا جای تغییر و تبدیل هست. شما ببینید بدبوترین کود وقتی در تحت تدبیر بهترین کشاورز قرار بگیرد، یا می شود گل یاس یا می شود سیب و گلابی. اینجا جای تبدیل و تغییر است. کار توبه این است، کار اِنابه این است، کار توجه این است. همه کفّار صدر اسلام که سالیان متمادی در برابر بت سجده می کردند اینها شدند یا سلمان یا اباذر یا عمار یا مقداد. ما تا نفس می کشیم جای تغییر است.

«إِذَا مَاتَ ابْنُ آدَمَ انْقَطَعَ عَمَلُهُ» اما تا زنده ایم جای تغییر و تبدیل است. اینجا جای تغییر و تبدیل است؛ چون ما در عالم حرکت هستیم از عالم حرکت به عالم ثبات می رسیم نه سکون. بهشتی ها اگر میلیاردها سال در بهشت بمانند خسته نمی شوند، چون آنجا جای سکون نیست، جای ثبات است. هیچ کس نمی تواند بگوید که دو دو تا چهارتا خسته نشده که دو دو تا چهارتا؛ الآن میلیون ها سال دو دو تا چهارتاست؟ برای اینکه او نه زمان دارد نه زمین. ما به جایی می رسیم که نه زمان داریم نه زمین. ثابت می شویم نه ساکن؛ لذا خستگی ندارد. مگر فرشته ها خسته می شوند؟! در بیانات نورانی حضرت امیر در همین خطبه اوّل نهج البلاغه این است که فرشته ها سالیان متمادی مشغول سجود و رکوع و ذکر و تسبیح و تکریم و اجلال الهی هستند احساس خستگی نمی کنند، چون انسان از قلمرو خستگی یعنی حرکت می آید بالا و می شود ثابت. ما چنین موجودی هستیم، ولی تا در عالم طبیعت هستیم جا برای تغییر و تبدیل هست. فرمود مال ماده شهوات است و آن عاملی که این ماده سرکش را عقال می کند عقل است که قبلاً هم فرمودند: «لَا غِنَی کالْعَقْلِ».

بعد فرمود: «مَنْ حَذَّرَک کمَنْ بَشَّرَک