فایل پاورپوینت کامل رفتار صحیح مردم با والدین فرزندخوانده‌

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رفتار صحیح مردم با والدین فرزندخوانده‌ :

از تصمیم های شجاعانه ای که یک زن و مرد می توانند برای زندگی خود بگیرند، پذیرش کودکی به فرزندخواندگی است. این اتفاق به هر دلیلی که بیفتد نشان از روح بلند زن و مردی دارد که تصمیم می گیرند یک کودک را درست مانند فرزند خودشان در آغوش بگیرند و بزرگ کنند.

متاسفانه در فرهنگ جامعه ایرانی پذیرش فرزند به صورت فرزندخوانده هنوز جایگاه خوب خودش را پیدا نکرده است. هنوز بسیاری از خانواده ها معتقدند فقط باید بچه خودشان یا در اصطلاح فرزند خونی خودشان را داشته باشند. بعضی دیگر معتقدند که هرکس کودکی را به فرزندی می پذیرد مانند یک والد واقعی که فرزندی را متولد می کند نیست. بعضی دیگر فرزندانی که به یک خانه پا می گذارند را مثل یک فرزند واقعی جدی نمی گیرند و در نهایت سوال هایی مثل اینکه چرا فرزند آوردید و چرا خودتان بچه دار نشدید باعث آزار روحی خانواده های فرزندپذیر می شود.

در این گزارش، ثریا علوی نژاد، دانشجوی دکترای روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی و کارشناس ارشد مشاوره کودک و نوجوان از نحوه برخورد و تعامل والدین فرزندپذیر با اطرافیانی که با این موضوع نسنجیده برخورد می کنند می گوید. او همچنین توصیه هایی برای اطرافیان نزدیک والدین فرزندپذیر دارند تا بتوانند در عین همراهی بهترین تعامل را با آن ها و فرزندشان داشته باشند.

والدین فرزندپذیر فکرهایشان را کرده اند

والدینی که کودکی را به فرزندخواندگی می پذیرند حتما در ذهن خودشان این موضوع را حل کرده اند که من پدر و مادر این فرزند هستم. حتی شاید والدینی باشند که برای فرزندخواندگی در حد ۹۰درصد آمادگی داشته باشند اما همین افراد هم از ابتدا موضوع اینکه بعداز فرزندخواندگی تبدیل به پدر و مادر آن کودک می شوند را پیش خودشان حل کرده اند.

در واقع به جز با این باور ذهنی نمی شود وارد مسیر فرزندخواندگی شد. در اینجا منظور این نیست که والدین حتما بپذیرند که این فرزند با فرزند خونی آن ها تفاوتی ندارد. بعضی از والدین فرزندپذیر همیشه توی ذهنشان این نکته هست که با فرزندشان نسبت خونی ندارند اما باز هم والدین او هستند، نسبت به او احساس تعلق خاطر، مسئولیت پذیری و عاطفه دارند.

وقتی والدینی که به این مرحله از آگاهی و توانایی رسیدند کودکی را به فرزندی قبول کنند، وظیفه اطرافیان نزدیک آن ها در مستحکم کردن این تصمیم بسیار مهم است. ما بیشتر روی اطرافیان نزدیک مثل پدربزرگ مادربزرگ ها، خاله، عمو و. . . تاکید داریم چون هم تاثیرشان بیشتر است هم بیشتر با والدین فرزندپذیردر ارتباط هستند.

نیازی به همدردی نیست

مهم است که تفاوت همدلی و همدردی را مشخص کنیم پیشنهاد موکد به اطرافیان نزدیک این است که در قدم اول هرگونه توصیه و احساس نگرانی را کنار بگذارند و فقط شنونده باشند. والدین فرزندپذیر به هیچ عنوان به همدردی نیاز ندارند. اگر برای زن و مردی بچه دار نشدن یک درد یا غصه باشد، آن ها قبل از اینکه تصمیم به فرزندپذیری بگیرند این موضوع را پیش خودشان حل کرده اند. پس تاکید یا بازگویی مواردی که مثل «دستتون درد نکنه، ثواب داره این بچه هم بالاخره صاحب پدرو مادر شد!»، یا هر موردی که به فرزندخوانده بودن کودک تازه وارد اشاره کند، قطعا والدین را در شرایط حساسی که از نظر روحی در آن قرار دارند، آزرده خواهد کرد.

در همدلی اگر می خواهیم فردی را آرام کنیم نباید دنبال ضعف های او باشیم. گاهی والدین فرزندپذیر هم مثل پدرومادرهای دیگر از فرزندداری خسته می شوند. اینجا اگر به او بگوییم: «باید فکر اینجاش رو هم می کردی دیگه! تازه تو که نه بارداری رو تجریه کردی نه روزهای اول زایمان و نوزاداری رو!» فقط همدردی کرده ایم که صدالبته در بهتر کردن اوضاع تاثیری نخواهد داشت. اما همدلی این است که در این شرایط بگوییم: «کاملا می فهمم چی میگی. همه پدرو مادرها تو این سن بچه، بعضی وقت ها خسته میشن. ولی زود تموم میشه و می گذره».

همدلی یعنی بیشتر از اینکه راهکار بدهیم فقط خوب بشنویم و قضاوت، ارزش گذاری و راهکاردادن را کنار می گذاریم.

مراقب زبان توصیه کردن باشید

شاید بعضی از اطرافیان از جمله پدربزرگ و مادربزرگ ها بگویند، به هرحال فرزندان ما تجربه ای در بزرگ کردن بچه ندارند و ما باید به خاطر خود بچه برای آن ها توصیه هایی داشته باشیم. این موضوع قابل قبول است و ما هم می پذیریم که هر تازه پدرومادری نیاز به توصیه و تجربه بزرگترها دارند. اما نحوه بیان این تجربه مهم است.

گاهی می خواهیم به مادرفرزندپذیر توصیه کنیم که می گوییم: « من که بچه ام را خودم به دنیا آوردم هم این اشتباه را انجام داده ام. تو که حق داری چون اصلا نوزادیش رو ندیدی! » اینجا در واقع خواسته ایم با مادر همدلی کنیم اما با یک سری جملات سمی و تاکید بر اینکه او فرزندش را خودش به دنیا نیاورده، حرف خوبمان را هم خراب کرده ایم. اینجا بهتر است بگوییم: «همه مامان ها این کار را می کنند. تو هم امتحان کن به نظرم جواب می دهد» یا «وقتی دختر من همسن پسرت بود این کار را انجام می دادم. نظرت چیه تو هم انجام بدی؟»

در واقع توصیه این است که جملات را از حالت امری خارج کنیم و به