فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 49 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روشنفکری در تاریخ معاصر ایران؛ گفت وگو با آغاجری، زرگری نژاد و اکبری :

صدای عدالت، ۱۹ و ۲۰/۸/۸۰

چکیده: روشنفکری از جنبه فکری بر دو خصیصه «خودآگاهی » و «عقل نقاد» بنا نهاده می شود . از جنبه اجتماعی، پدیده روشنفکری در غرب، در رویارویی با دین، فئودالیته و سلطنت شکل گرفت; ولی در ایران چنین تقابل هایی وجود نداشت و از این رو مقوله ای به نام «روشنفکری دینی » به وجود آمد . روشنفکران دینی با وجوه اجتماعی و اقتصادی دین کاملا مواجهه انتقادی دارند . روشنفکران در اروپا عامل به وجود آوردن تحولات جدید بودند; ولی روشنفکری در جامعه ما محصول برخورد ما با فرهنگ، تمدن و سیاست فرنگی است .

دکتر آغاجری: روشنفکری را از دو جنبه جامعه شناختی و فکری می توان تعریف کرد . روشنفکری از جنبه فکری، بر دو خصیصه «خودآگاهی » و «عقل نقاد» بنا می شود و از این رو روشنفکر نسبت به سرنوشت خود و جامعه احساس مسؤولیت و تعهد می کند . این خودآگاهی و نگرش انتقادی مرهون تقابل میان سوژه و آبژه در تفکر مدرن است . اما از منظر جامعه شناسی، پدیده روشنفکری در غرب متاثر از تفکر روشن گری و در تقابل با سه عنصر دین، فئودالیسم و سلطنت یا قدرت سیاسی مطلقه شکل گرفت . از این رو عناصر تمدنی غرب نظیر فلسفه، علم، ناسیونالیسم، راسیونالیسم و … همه در نوعی جهت گیری متفارق و متنازع با دین منعقد گشت . اما روشنفکران اولیه ایران به واسطه عثمانی، هند و قفقاز، در واقع تراوش اندیشه کسانی چون روسو، مونتسکیو، ولتر و غیره را دریافت کردند; با این تفاوت که در ایران نه آن وضعیت قرون وسطای اروپا بود و نه تقابلی میان دین با علم، فلسفه و جامعه وجود داشت . به همین دلیل، تاریخ روشنفکری در ایران معاصر، دقیقا از همان منطق و ساز و کارهای تاریخ روشنفکری در اروپا تبعیت نکرد و ما با پدیده «روشنفکر دینی » روبه رو شدیم که در چارچوب منطق روشنفکران غرب، متناقض و پارادوکسیکال می نمود; زیرا روشنفکری آمده بود تا دین داری را از صحنه خارج کند و عقل آمده بود تا ایمان را به حاشیه براند . البته همه روشنفکران ایرانی، اعم از دینی یا غیر دینی و چپ یا راست، نسبت به توسعه نایافتگی ایران و احساس عقب ماندگی نسبت به غرب اتفاق نظر داشتند; ولی هم در ارزیابی جوهره این عقب ماندگی و هم در ارائه راه حل ها و پاسخ به پرسش «چه باید کرد» راهشان از یکدیگر جدا می شد . به این ترتیب، روشنفکری در این جا با پدیده غیر روشنفکری که عبارت است از ستایش وضع موجود و دل خوش کردن به آنچه خود داریم و احساس استغنای کاذب نسبت به دیگران یا نفی مطلق مدرنیته غربی، در تقابل قرار می گرفت .

روشنفکری یک مقوله منسجم و بسیط نبوده و نیست . روشنفکران ما دارای گفتمان های متفاوت و رویکردها و گرایش های مختلفی بوده اند . به هر حال، روشنفکری یک فرا گفتمان نیست که نسبت به موقعیت اجتماعی و تاریخی بی تفاوت و لااقتضا باشد; بلکه یک گفتمان است و چون گفتمان ها تحت شرایط خاصی ایجاد می شوند، تحت شرایط خاصی هم تغییر و تحول پیدا می کنند و تحت شرایط خاصی هم از بین می روند .

دکتر اکبری: روشنفکر در تاریخ معاصر ما به گروه خاصی اطلاق می شود که خودشان را رو در رو با پدیده ای به نام غرب قرار داده اند; چه حوزه فرهنگی و تمدنی غرب و چه حوزه سیاسی اش . محصول نهایی که از این مواجهه برآمد، چه آنهایی که موضع سلبی اختیار کردند و چه آنهایی که موضع ایجابی اختیار کردند، پدیده کاملا متفاوتی با آنچه در پیشینه تاریخی ما وجود داشت، بود . لذا اگر ما واژه «روشنفکری » را آن قدر عام بگیریم که به روشن اندیشی نیز اطلاق بکنیم، در واقع به یک مناقشه لفظی وارد شده ایم .

نکته دوم این است که یک تفاوت اساسی و بنیادی میان آن چیزی که در اروپا روشنفکر و روشنفکری نامیده می شود و آنچه ما در نظر داریم، وجود دارد: روشنفکری در اروپا، هم عامل به وجود آمدن تحولات جدید در اروپاست و هم خودش محصول این تحولات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی است . اما روشنفکری در جامعه ما محصول برخورد ما با آن چیزی است که به نام فرهنگ و تمدن و سیاست فرنگی از آن یاد می کنیم . در واقع ما خوانی را نگسترانده ایم; بلکه بر سر خوانی فراخوانده شده ایم . ما پدیده روشنفکری را انتخاب نکرده ایم; این روشنفکری و روشن گری است که ما را اختیار کرده است . به همین دلیل، روشنفکری و مساله مدرن و مدرنیته ذاتا در هم آمیخته شده اند; چه در موضع ایجابی، چه در موضع انتقادی و چه در موضع سلبی اش; برای این که این موضوع اساسا از آن جا آغاز شده است و از آن جا آمده و ما با آن مواجه شده ایم .

بدون شناخت موقعیت تاریخی جامعه ایران و نحوه مواجهه ما با پدیده مدرن و مدرنیته، امکان بازشناسی جریان روشنفکری و مساله روشنفکران وجود ندارد . ما در شرایط خاصی با پدیده مدرن و مدرنیته برخورد کردیم . شکست ما در جنگ های ایران و روس نخستین تجربه ما در رویارویی با مدرنیته بود و نخستین واکنش هایی که در نوشته های ایرانیان برجای گذاشت، حیرت نامه ها بود . ما در یک ساحت محض فکری با مدرنیته روبه رو نشدیم . روشنفکری در ایران بیش از آن که به بنیادهای مساله مدرن و مدرنیته توجه بکند، به این توجه کرد که چگونه می تواند با بهره گیری از الگوهای فرنگی، خودش را از این وضعیت عقب ماندگی برهاند .

دکتر زرگری نژاد: در تاریخ ایران، حکیمان، دانشمندان و فیلسوفان دارای ریشه وجودی و حیاتی بسیار طولانی بودند; حال آن که روشنفکران حیاتی متاخر و جدید داشتند . فیلسوفان به تبیین و بررسی پیچیدگی های نظام هستی پرداختند و دانشمندان به کشف رازهای طبیعت و پیچیدگی روابط موجود میان عناصر طبیعی . اما روشنفکران به این دو مقوله مستقیما توجه نداشتند; بلکه نقطه تمرکز آنها اعتراض به وضع موجود و تلاش برای دگرگونی آن بود . روشنفکران بر آن بودند تا برای بحران ها و معضلات جامعه خود، چه در غرب و چه در ایران راهی بگشایند . بنابراین مساله روشنفکری، وضعیت اجتماعی و حیات سیاسی و اجتماعی جامعه خود بوده است . به خصوص توجه به پیچیدگی های موجود، زمانی جدی تر و گسترده تر شد که ابعاد ارتباط ما با کشورهای غربی بیشتر شد . روشنفکر به این معنا، در لباس خود، در پایگاه اعتقادی و فکری خود و حتی در خاستگاه اجتماعی و طبقاتی خود محصور نمی شود . برای مثال، بخش اعظم روشنفکران در دوره قاجار، علمایی مثل سید جمال الدین اسدآبادی و شیخ هادی نجم آبادی بودند که برای دگرگون کردن وضع موجود، افکار، اندیشه ها، آرا و راه حل هایی ارائه کردند و در مقابل جریان سنت گرایان که سخت بر وضع موجود تکیه می کردند، قرار داشتند .

اگر روشنفکری دینی لفظی معنادار باشد، روشنفکر باید تغییراتی را در دین برای ایجاد سازگاری با مدرنیته در نظر بگیرد . بنابراین، اصل بر تحول دین با توجه به مقتضیات مدرنیته است .

دکتر آغاجری: روشنفکری و دینداری بسته به تعریفی که از آنها می شود و دریافت ^(۱) اجتماعی و تاریخیی که هر کدام از این دو مقوله در آن قرار دارد، نسبت های گوناگونی با یکدیگر دارند; از نسبت تضاد و تناقض گرفته تا نسبت تساوی . از آنجایی که روشنفکران با خرد و عقل کار می کنند، نه با تقلید، اگر ما دین را به عنوان یک امر بسته بندی شده و دگم ^(۲) بدانیم که نسبت به تغییرات و تحولات اجتماعی و تاریخی کاملا لااقتضاست، در آن صورت هیچ ارتباطی بین روشنفکری و دین داری نمی تواند باشد . لذا به گمان من دیانت روشنفکرانه با دیانت غیر روشنفکرانه متفاوت است . روشنفکری با سرسپردن به نوعی مرجعیت و اتوریته دنیوی هماهنگ نیست; لذا از دین داری سنتی و سنت گرایان فاصله می گیرد .

ریشه ژرف تر این مساله به منازعه کهن میان ایمان و خرد باز می گردد . ولی به هر حال، روشنفکری و دین داری یک نسبت پویا و دیالکتیکی با یکدیگر دارند و در نتیجه دین برای روشنفکران یک امر جزمی، مطلق، یعنی یک سلسله احکام استانداردشده ای که در همه زمان ها و مکان ها ثابت باشد، نیست . طبعا روشنفکران، دین را در پرتو تحولات مور