فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 35 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روشنفکری و سنت / گفتگو با مراد ثقفی :

چکیده:

روشنفکری، مفهومی است که در مدرنیته ظهور و بروز کرده است و بنابراین در سنجش نسبت میان سنت و مدرنیته، به نسبت میان روشنفکر و سنت نیز برخورد می کنیم. از نظر آقای ثقفی، کار اصلی روشنفکر، نقد سنت است و نحله های مختلف روشنفکری را باید از چگونگی نقدی که نسبت به سنت می کنند شناخت. از نظر وی اینک در وضعیت سنتی نیستیم; بلکه در وضع مدرنیته هستیم; منتهی برداشتها و رویکردهای متفاوتی از آن وجود دارد. این را نیز نباید از نظر دور داشت که میان سنت و تجدد یک خط فاصل قاطع وجود ندارد; بلکه روشنفکر، جریان سنت را استمرار می بخشد. جدی گرفتن سنت کار اصلی روشنفکر است و باید دائما با طرفداران سنت و استدلالهای آنها مواجه شود و به آنها پاسخ دهد.

عمده وظیفه روشنفکر در ایران، مانند سایر کشورها، نقد سنت است. نقادی سنت خارج از زمان و مکان است; لذا نباید به دنبال بحث آغاز و انجام بود. البته در میان نحله های مختلف روشنفکری تفاوتهایی وجود دارد; اما وجه مشترک همه آنها نقادی سنت است. آنچه تفاوت دارد، نوع نقد، شدت و ضعف آن، گستردگی، منظر، مفاهیم و شیوه نقد است. اگر شیوه نقد سنت خشن باشد، آن را «سنت ستیز» می نامیم و اگر ملایم باشد، آن را «پالایشگر سنت » می خوانیم.

در جوامع انقطاع تاریخی وجود ندارد. ما دائما تداوم تاریخ داریم. اما هم آن نقد سنت و هم این تداوم تاریخی، ناگزیر در عمل نتایجی را به بار می آورد که باید مورد ارزیابی قرار گیرد. برخی اوقات میل به تداوم تاریخ بر تفکر روشنفکر تاثیر بیشتری می گذارد. مثال روشن آن، شریعتی است. وی در آغاز کار، حفظ تداوم تاریخی را به هر قیمتی، حتی به قیمت تضعیف تفکر انتقادی اش می پذیرد; یعنی سخنوری دینی اش را الزاما به واسطه مفاهیم دینی صورت بخشیده است، به این گمان که از این راه تداوم تاریخی را حفظ کند. شریعتی در بحثی، امکان پنهان ماندن و غیبت امام زمان(عج) را مطرح می کند و می گوید: برخی آمده اند و سعی می کنند با ارجاع به قوانین فیزیک به اثبات یا نفی آن بپردازند. اما به نظر وی (شریعتی) اثبات یا نفی این مساله اهمیتی ندارد. مهم این است که مردم به این امر اعتقاد دارند و اگر ما بتوانیم خودمان را به این اعتقاد پیوند بزنیم، اعتماد مردم را جلب می کنیم و آنها سایر حرفهای ما را قبول می کنند.

ممکن است برخی گمان کنند که یک وجه اصلی روشنفکر، خرافه ستیزی است; اما من این مطلب را قبول ندارم. روشنفکر نقد سنت می کند; اما این نقد لزوما با هدف خرافه زدایی صورت نمی گیرد. به هر حال هر سنتی یک وجه خرافی دارد; اما نه به آن معنای خفیفی که ما می پنداریم. تداوم سنتهای پیش پا افتاده ای مثل امور مربوط به خوراک و پوشاک و نوع تعارفات، ناشی از آن چیزهایی است که اسم آن را «خرافه » گذاشته ایم. اگر قرار بود تمام آن چیزی که ما اسم آن را سنت می گذاریم، یک وجه تعقلی محض داشته باشد و با داده های بیرونی جامعه شناختی، سیاسی و… ارتباط داشته باشد، دیگر نیازمند کار انتقادی نبود; یعنی این پیوند آن قدر یک به یک بود که خود به خود وقتی وضعیت تغییر می کرد، این هم تغییر می کرد. در نتیجه آنچه برخی به آن «وجه خرافی سنت » می گویند، خاصیت و ویژگی آن است. یک نمونه از کار روشنفکر که بدون خرافه زدایی از سنت به نقد آن می پردازد، همان کاری است که شریعتی با مساله غیبت امام زمان(عج) می کند.

در مورد پرسش از ترکیب سنت و تجدد باید بگویم که ما دو ماهیت جدا به نام سنت و مدرنیته نداریم. آن چیزی که شما به دنبال ترکیب آنها هستید، اصلا دو چیز نیستند. ما دائما در حال مدرن کردن سنتهایمان هستیم. این مدرن کردن گاهی آن قدر ضعیف است که وجه غالب، وجه سنتی است و گاهی آن قدر قوی است که به نظرمان می آید دیگر هیچ ارتباطی با سنت ندارد. به نظر بنده ما امروز در فضای مدرنیته هستیم و جدلهای فکری ما جدل میان سنت و تجدد نیست; بلکه جدل میان تجددهای مختلف است.

حال اگر بپرسند در حالی که در دوران مدرنیته به سر می بریم، چرا مرجعهایمان مخصوص ۱۴۰۰ سال پیش است، دلیلش این است که مردم ما این طور بهتر می فهمند. تلاشهای اولیه ای که برای ایدئولوژیزه کردن دین صورت می گیرد، به دلیل آن است که دیده می شود اتفاقاتی در صحنه سیاست و اجتماع دارد می افتد که افراد مذهبی نمی توانند آنها را هضم کنند و راه حلی برایشان ارائه بدهند. باید راه حل سنتی برای آنها بیابند که هم پاسخ کششها جدید را بدهد و هم مراعات سنت را بکند. در اینجاست که به تعقل روی سنت می نشینند و از آن گزینش آگاهانه می کنند و نوعی تعقل وارد آن می شود. این دیگر سنت مدرن است. ما به محض آنکه در مورد سنت به اندیشه نشستیم، از آن بیرون آمده ایم.

طرفداران حفظ سنت سه نوع استدلال دارند:

۱. عده ای می گویند درست است که پاره ای از امور در ارتباط با سنت باید تغییر کند و بازبینی شود، اما این بازبینی ها آن قدر تاثیرات سوء ناخواسته به همراه دارد که همان بهتر که این کار انجام نشود.

۲. رویکرد دیگر بر ضعف و ناتوانی منتقدان سنت تاکید می کند و می گوید شما نمی توانید یک تغییر واقعی ایجاد کنید; زیرا بزرگان شما هم نتوانستند. شما خیلی زحمت بکشید، تازه می فهمید که غرب چه کار کرده است. خود غرب الان مشکلات جدی دارد; خانواده از بین رفته، انحصارات حاکم است، تبلیغات بر ذهن مردم حاکم است و