فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟ انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 76 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟ آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟ با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟ از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟ :

ایران، ۳۱/۴، ۱ و ۲/۵/۸۲

چکیده: در این نوشتار، روشنگری و تاریخچه و مؤلفه های برجسته آن بررسی شده است; مؤلفه هایی همچون انسان گرایی، تساهل و مدارا، حقوق بشر و … .

روشنگری، که به تدریج در قرن هجدهم میلادی به صورت فرآیندی پرتکاپو و تاثیرگذار درآمد، به طور عمده در فرانسه، انگلستان و آلمان ظهور کرد . نامداران بزرگ روشنگری عبارت بودند از بیکن، مونتسکیو، دکارت، لاک، نیوتن، ولتر، روسو، دیدرو، دالامبر، هولباخ و کانت . در میان طیف گسترده کوشندگان روشنگری، هم فیلسوفان تجددگرا جای می گرفتند، هم اندیشه وران الاهی و هم ادیبان، شاعران و خطیبان . در فرآیند روشنگری، جایگاه و حقوق انسان، خرد خودبنیاد، خوداندیشی، نقادی، دانش تجربی بر پایه مشاهده و آزمایش، و استقلال دو نهاد دین و سیاست از یکدیگر مورد تاکید قرار گرفت . نواندیشان دینی و سیاسی، بر شکاکیت و پرسشگری نقادانه در حوزه دین و اخلاق نیز تاکید می کردند .

بی تردید، تلاش های اندیشه وران در سایه سار آزادی های مدنی در انگلستان، به غنا و فربهی فرآیند روشنگری افزود . در آلمان، روشنگری سیمایی متفاوت از فرانسه و انگلستان داشت . اندیشه وران آلمانی، بدون اعتنای جدی به یافته های فلسفه تجربی، بیشتر با آرا و اندیشه های انتزاعی و نظری سرگرم بودند . در قرن نوزدهم میلادی، پرچم اندیشه روشنگری در دستان هگل و هاینه و انگلس و مارکس قرار گرفت . در قرن بیستم، اندیشمندانی همچون آدورنو و هور کهایمر به بازاندیشی در نظریه روشنگری پرداختند و به این نتیجه دست یافتند که ایده های روشنگری، چون آزادی، حقیقت، انسان گرایی و مدارا، از گوهر خویش تهی گشته است . لو کاچ و مار کوزه نیز در شمار بازنگران نظریه روشنگری در قرن بیستم قرار دارند .

مفهوم روشنگری

فایل پاورپوینت کامل روشنگری چیست؟ آندرآس ریم (۱۷۴۹ – ۱۸۰۷ م) فیلسوف الاهی پروتستان، در تعریف روشنگری گفته است: «اصلاح مفاهیم براساس موازین حقیقت ناب » . کانت، روشنگری را «خروج آدمی از نابالغی به تقصیر خویشتن خود» تعریف می کند و نابالغی را «ناتوانی در به کار گرفتن فهم خویشتن بدون هدایت دیگری » می داند . به اعتقاد کانت، «خوداندیشیدن » اصل بنیادین روشنگری است . از تعریف کانت برمی آید که او تفکر مستقل و پویا را اساس روشنگری می داند . تفکر مستقل و پویا، در گرو آزادی اندیشه است . اندیشمندان روشنگری برای این مفهوم هیچ گونه حد و مرزی قائل نیستند . آنان معتقدند که در پرتو روشنگری باید همه چیز را مشاهده کرد و شناخت . روشنگری در پرسش از ماهیت چیزها، چنان که گفتیم، هیچ گونه محدودیتی را به رسمیت نمی شناسد . بنابراین پرسش های روشنگری همه پرسش های فلسفی هستند که به طور هم زمان، حقایق مسلم و اصول ثابت و بدیهیات و حتی خود فلسفه را به چالش می گیرند و در پی یافتن پاسخ هایی به سر می برند که همگی حول محور مسائل انسان دوران جدید است .

مؤلفه های روشنگری

۱ . انسان گرایی

اصالت بشر و توجه به حقوق و آزادی های بشر، در کانون نظریه روشنگری قرار دارد . روشنگری می کوشد محوریت و اهمیت بشر را در عالم، با نگاهی فلسفی تصویر کند و جایگاه انسان را به روشنی بنمایاند . روشنگران دریافته اند که انسان به گونه ای ددمنشانه تحقیر شده و منزلت او در خطر قرار گرفته است . پدیده روشنگری، تکاپویی در برابر بشرستیزی و لگدمال کردن ارزش های انسانی، از سوی خداوندان شمشیر، مکنت و تزویر بود . شکل های گوناگون بردگی و بهره برداری ابزاری از انسان و اعمال خشونت، می توانست وجدان های بیدار و اندیشه های بلند را به چاره اندیشی برای نجات بشر برانگیزد . اهمیت یافتن حقوق بشر، بازتاب تامل در وضعیتی بود که جایگاه انسان را تا حد «شی ء» و «ابزار» دست قدرتمندان فروکاسته بود .

۲ . تنگناهای شناخت بشری

نگرش به انسان به عنوان موجودی آزاد، مختار و خردورز در مغرب زمین، از پیامدهای دوران روشنگری است . اکنون پرسش این است که روشنگری حدود فهم آدمی را تا کجا می داند . با رهیافت تجربه گرایی به موضوع معرفت شناسی، درمی یابیم که فهم آدمی در روشنگری، فهمی محدود و نسبی است . درست است که روشنگری بر خرد بشری تکیه بسیار می کند، اما این تاکید و پافشاری، به هیچ وجه به معنای قبول فهم و درک مطلق و بی حدومرز برای بشر نیست . قلمروی «امپراطوری کوچک » ذهن بشر، از نظر هیوم، محدوده ای بیش از تجربه انسانی ندارد . ممکن است به هیوم ایراد بگیریم که محدودیت فهم بشر، از یک سو، و اینکه «به طور قطع » حدود فهم بشر فقط و فقط به قلمرو تجربه محدود می شود، از سوی دیگر، دو گزاره ناسازگار به نظر می آیند; اما در این معنا که معرفت بشری در روشنگری، معرفتی محدود و همراه با حد و مرز است، تردیدی باقی نمی ماند .

۳ . تساهل و مدارا

اگر معرفت ما نسبت به امور، محدود و غیرمطلق است – که این معنا از محدودیت ذهن بشر سرچشمه می گیرد – پس در برابر نظریات گوناگون باید راه بردباری و مدارا پیشه کنیم . از بطن این نظریه، اصل تساهل و مدارا زاده می شود که به موجب آن، بایستی بیان و انتشار نظریات، آرا و دیدگاه های گوناگون تحمل شود تا بتوان برپایه تعاطی اندیشه ها و تضارب آرا، با محک نقد روشمند، حجاب از رخسار زیبای حقیقت برگرفت . در این جهان و در میان ما انسان ها، هیچ کس «عقل کل » و «دانای خطاناپذیر» نیست .

۴ . حقوق بشر

در عصر روشنگری، انسانی جدید در آرا و اندیشه های انسان شناسان و فیلسوفان متولد می شود که غایت ذاتی و فی نفسه است و رعیت ارباب قدرت و بنده خدایگان نیست . کانت در این هنگام، بشر را به منزله «غایتی فی نفسه » در نظر می گیرد که «… هیچ کس نباید او را صرفا به مثابه وسیله ای در خدمت غایت های فرعی تر تلقی کند» . او حقوق بشر را چیزی جز «حق مردم به روشن نگری نمی داند; زیرا به زعم او سایر حقوق، همه جنبه فردی دارند و اثری که بر انقلاب می گذارند، بسته به روشن نگری مردم است » .

۵ . آزادی

آزادی، به ویژه آزادی اندیشه، از شالوده های اصلی در فرآیند روشنگری است . کانت ناتوانی در به کارگیری فهم را در اثر «کمبود اراده و دلیری » بشر می داند و نه کمبود فهم . انسان روشنگر در نگاه کانت، انسانی «خوداندیش » است که برای اندیشیدن، نه از کسی اجازه می گیرد و نه از کسی تقلید می کند . چنین انسانی، قواعد و احکام بازدارنده اندیشیدن را درهم می شکند و با «خوداندیشی » ، گام در وادی تفکر می گذارد . کانت که معتقد است روشنگری به هیچ چیز جز آزادی نیازمند نیست، نگرانی خویش را از عوامل محدودکننده آزادی، پنهان نمی دارد . تمامی مراکز و عوامل محدودکننده آزادی در یک چیز اشتراک نظر دارند و آن منع خردورزی است . «اندیشیدن آزاد» آن گاه که از سوی طبیعت بارور و شکوفا شود، کم کم بر نحوه تفکر مردم اثر می گذارد و در نتیجه آن، مردم در «عمل به آزادی » تواناتر می شوند . این اندیشیدن آزاد، بر اصول حکومت نیز تاثیر می بخشد; حکومتی که «به سود خود می بیند که با انسان، که دیگر چیزی بیش از یک ماشین به شمار می آید، چنان رفتاری کند که درخور اوست » . کلید راهیابی به رواق روشنگری، آزادی است; اما به نظر اندیشمندان عصر روشنگری، آزادی روشنگری، آزادی در حدود قانون است . روشنگری به هیچ وجه جانبدار آزادی بی حدوحصر نیست .

۶ . عدالت و حقیقت جویی

روشنگری در نگاه یوهان بنیامین ارهارد غایت جامعه مدنی است . او با رد سعادت محور بودن قوانین اساسی و ناکام خواندن قوانینی که سعادت مردم را وجهه همت خویش قرار داده اند، معتقد است که دست یابی به سعادت به دست خود بشر فراهم می شود . ارهارد، هدف بنیادین روشنگری را رساندن مردم به عدالت، و نه خوشبختی، می داند . اندیشمندانی همچون گوتهولد افرایم لیسنگ (۱۷۲۹ – ۱۷۸۱ م) نیز بودند که هدف غایی روشنگری را کوشش صمیمانه و خستگی ناپذیر در راه جست وجوی حقیقت معرفی می کردند . به نظر این اندیشمندان، حقیقت را نمی توان فراچنگ آورد . حقیقت دست یافتنی نیست، بلکه جست وجوکردنی است . حقیقت ناب فقط در اختیار خداوند است .

با تامل در آنچه گذشت، می توان دریافت که اولا، روشنگری هیچ منبعی را برای سعادت بشر، جز خود بشر به رسمیت نمی شناسد و تدارک مفهوم خیر انسان را به او می سپارد . ازاین رو، رهیافت روشنگری به سعادت بشر رهیافتی «غیردینی » ، «انسان محور» و «دنیاگرا» است . ثانیا، روشنگری، بر پایه محدودیت قدرت فهم انسان و تشکیک جدی در وصول به حقیقت، به پویش در حقیقت جویی بسنده می کند و صرفا تکاپو در حقیقت یابی را خوش می دارد و به زعم خویش، سودای خام وصول به حقیقت را در سر نمی پروراند .

۷ . خوداندیشی در دین

روشنگری، از دین، مسیحیت را در نظر دارد . روشنگران «دین ستیز» نیستند، اما جانبدار محدود ساختن نقش دین در مسائل عبادی، و فروچیدن دامن روحانیان کلیسا از پیکر جامعه و سیاست اند . گرفتاری روشنگران این است که روحانیان کلیسا، خود را قیم مردم می دانند و به تعبیر کانت، مردم را موجوداتی نابالغ می انگارند که باید به جای آنان بیندیشند و برای آنان تصمیم بگیرند . «نقد صادقانه » در تمام زمینه ها، حتی در قلمرو دین، می تواند ابعاد و لایه های معارف دینی را آشکار سازد و گوهر ناب حکمت های الاهی را بنمایاند و قوت منطق و استحکام پیام های دینی را بر ذهن های حقیقت جو نشان دهد . روشنگری با دین به ستیزه برنخاست، بلکه با «مذهب سازمان یافته » به چالش برخاست .

در روزگار ما، رسم بر این است که گناه دنیاگرایی ^(۱) و محدودکردن قلمرو دین به امور عبادی و مراسم مذهبی را معمولا به پای تجدد گرایان و روشنگران می نویسند . این گونه داوری، به نظر صاحب این قلم، ناتمام و ناصواب است . گناه اصلی پدیده دنیاگرایی و خارج کردن دین از قلمرو امور سیاسی و اجتماعی، به گردن اسقفان و کشیشانی است که به نام دین و شریعت، فشار و اختناق و شلاق و شکنجه را جای گزین آزادی و معنویت و اخلاق و امنیت و بردباری کردند . واقعیت این است که روشنگری فرآیند دنیاگرایی و جدایی دو نهاد دین و سیاست را در پیش می گیرد . اما نه دین ستیز است و نه دین گریز . روشنگری، دین پذیر است اما فقط در قلمرو روابط افراد با پروردگار و در انجام امور مذهبی در شکل های فردی و جمعی . پس روشنگری در پی عقلایی کردن ^(۲) بشر و آزادساختن او از قید و بند «خرافه دینی » است که با آیین ها و آموزه های ناب دینی تفاوت دارد . از سوی دیگر، بشر خردگرا خواستار حکومت خردگراست و این حکومت، با نظر به تجربه طولانی و انسان ستیز دوران تاریکی و تباهی، از کلیساییان برنمی آید .

به اعتقاد من، جنبش روشنگری در رویکرد به خرد و در نگرش به انسان به عنوان موجودی خردمند، خوداندیش و دارای اختیار و حق، راه درستی را برای انسان و جهان گشود; اما با این پندار برخی از روشنگران که خرد می تواند از حوزه خود فراتر رود و حتی به جای دین و آموزه های دینی بنشیند، به وادی خطا درافتاد . من با کاپلستون در این معنا موافقم که روشنگری اعتقادی «خوش بینانه » به اصالت عقل داشته است; هر چند دیدگاه های اندیشمندان روشنگری در باب آزادی اندیشه و تساهل و مدارا، نقش مهمی در بنیاد تمدن اروپای غربی و آمریکای شمالی ایفا نمود و مطالعات علمی را با جهشی بزرگ به پیش برد .

اشاره

در این مقاله نسبتا مفصل، نمایی اجمالی از جنبش روشنگری در غرب ارائه شده است که برای آشنایی خوانندگان علاقه مند به این موضوع، بی گمان مفید و مؤثر است . چنان که می دانیم، روشنگری حامل پیام اصلی مدرنیته در قرن هفدهم و هجدهم اروپاست که در حقیقت اندیشه های برآمده از عصر رنسانس را تبیین نمود و توسعه داد . پیام های روشنگری تا اواخر قرن نوزدهم همچنان د