فایل پاورپوینت کامل زهد ورزی و تطهیر باطن

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زهد ورزی و تطهیر باطن :

با نگاهی به برخی ایات قران کریم پی به آثارشگفتی می بریم. اگر گفتند قرآن شمس است، خدا نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْض است، اهل بیت نورند، شمس و قمر هستند، اگر ما در مدار این شمس ولایت حرکت کرده ایم برای ما عید است، عمر ما پربرکت می شود و گرنه این وصف به حال متعلق موصوف است. زمین حرکت کرده به کمال رسیده؛ آن وقت ما جشن می گیریم و عید می دانیم یعنی چه؟! هر حرکتی که برای خود انسان باشد، این همان «سیر إلی الله» است که منشأ رشد و تکامل اوست. در بحث های نهج البلاغه تقریباً ۲۴۱ خطبه نورانی و ۷۹ نامه و ۴۷۳ کلمات حکیمانه دارد. در کلمه بیست و دوم حضرت بیاناتی را می فرماید. غالب این کلمات یا از نامه های آن حضرت است یا از خطبه های آن حضرت. یک «خطبه البیان» به آن حضرت منسوب است که در نهج البلاغه نیست، بخشی از این کلمات حکیمانه به آن «خطبه البیان» مرتبط است. نامه ای امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) برای فرزندشان مرقوم فرمودند، بخشی از کلمات آن نامه به عنوان کلمات حکیمانه آمده است.

در اینجا کلمه بیست و دوم این است: «قَالَ ع مَنْ أَبْطَأَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ یسْرِعْ بِهِ [حَسَبُهُ ] نَسَبُهُ»؛ ممکن است که کسی دارای قبیله خوب، پدر خوب، مادر خوب، نژاد خوب و این گونه از عناوین باشد، ولی حرکتی نداشته باشد. حضرت فرمود کسی که عملش کُند است تُندی نسب او مشکل او را حلّ نمی کند. این نه تنها در قیامت در آن روز لا أَنْسابَ بَینَهُمْ،امروز هم همین طور است. حساب مردم غیر از حساب نظام تکوین است. در نظام تکوین هر کسی در کنار سفره عقیده خود و عمل خود نشسته است. اگر وابسته به یک خاندان پر جمال و شکوهی باشد، عمل او کوتاه باشد، این رشد نمی کند. اینکه در قرآن فرمود در آن روز: لا أَنْسابَ بَینَهُمْ؛ این آیه در قیامت ظهور می کند، نه حدوث. بسیاری از امور است که در دنیا هم هست؛ منتها مستور و مخفی است، در قیامت ظهور می کند، نه در قیامت حدوث داشته باشد. یک قانون الهی است که اگر کسی عمل او کُند بود، نَسَب او کاری از او ساخته نیست. در دنیا هم لا أَنْسابَ بَینَهُمْ، در آخرت هم لا أَنْسابَ بَینَهُمْ؛ منتها در دنیا یک سلسله امور اعتباری نزد مردم هست که به وسیله نسب افراد، افراد را محترم می شمارند؛ ولی در قیامت این گونه از امور هم مطرح نیست تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الأسْبَابُ نه سببی در کار است در معاد و نه نسبی.

کلمه نورانی بعدی این است که «مِنْ کفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَهُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفِیسُ عَنِ الْمَکرُوبِ»؛کفّاره ها غیر از انتقام است؛ کفّاره به منزله دارو است، یا به منزله غذاهای تقویتی است. یک سلسله تنبیه‎هایی در قرآن و سنّت آمده است که آنها عذاب است کیفر است؛ اما این کفّاراتی که در قرآن و روایات آمده، این کفّاره سازنده است. فرمود: اگر کسی گناهی کرده است، وقتی گره یک افتاده در مشکلات را حلّ کند، این کفّاره اوست. می دانید این کفّاره فقهی نیست، این کفّاره اخلاقی است. «إِغَاثَهُ الْمَلْهُوفِ»، «غوث»؛ یعنی نجات دادن و مشکل کسی را حلّ کردن. باران را که می گویند «غیث»، برای این است که مشکل آدم را حلّ می کند. بارها به عرض شما رسید ما فرهنگ قوی داریم به نام فارسی؛ اما فارسی کجا و عربی کجا! ما این که از آسمان می آید را می گوییم باران، دیگر حرفی برای گفتن نداریم. او می گوید باران، او می گوید غیث، چندین نام برای این دارد، برای اینکه این باران چندین برکت دارد. برای هر برکت آن نامی است؛ مگر کشاورز مشکل ندارد؟ مگر کم آبی برای افراد مشکل نیست؟ «غیث»؛ یعنی چیزی که مشکل آدم را حلّ می کند، ما در تمام این حالات می گوییم باران.

قبلاً هم به عرض شما رسید ملّتی که جیبش خالی است کیفش خالی است ما حرفی برای گفتن نداریم، می گوییم «گدا»! گدا که بار علمی ندارد. این گدا ترجمه «فاقد» است؛ یعنی «ندار»! قرآن هرگز این گونه از کلمات بی بار که بار علمی نداشته باشد را به کار نمی برد. می فرماید ملّتی که جیبش خالی است کیفش خالی است این فقیر است. فقیر به معنای گدا نیست، فقیر به معنی ندار نیست، این «فعیل» به معنی «مفعول» است، همان طوری که «قتیل» به معنی مقتول است. فقیر یعنی کسی که ستون فقراتش شکسته است و ویلچری است. ملّتی که دستش خالی است جیبش خالی است کیفش خالی است، این ستون فقراتش شکسته است این قدرت قیام ندارد چه رسد به مقاومت. فرمود مال خود را حفظ بکنید، تولید کنید، اشتغال داشته باشید و گرنه می شوید فقیر. مسکین هم همین طور است مسکین به معنی گدا نیست، مسکین؛ یعنی کسی که ساکن است پویا نیست قدرت حرکت ندارد. ملّتی که دستش خالی است جیبش خالی است کیفش خالی است، این زمینگیر است. در تعبیرات دیگر هم دارد که وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَکمْ خَشْیهَ إِمْلاق، این را که عرب نمی فهمید، عرب می گفت نداری! گرسنگی! تعبیر قرآن این است که شما فرزندانتان را خشیه املاق نکشید. آنها از ترس نداری گاهی بچه ها را می کشتند. تعبیر لطیف و دقیق قرآن کریم این است که املاق می‎آورد؛ یعنی کسی که جیبش خالی است کیفش خالی است، دستش خالی است، او اهل املاق است. املاق؛ یعنی تملّق و چاپلوسی. آنکه گرفتار است چاپلوس است. بی مالی انسان را متملّق می کند. دست تهی انسان را متملّق می کند. این است که قرآن می شود کتاب عمیق علمی. حرف های عوامانه، حرف هایی که بار علمی نداشته باشد، حرف هایی که محتوا نداشته باشد، در قرآن نیست.

«غیث» هم همین طور است؛ ما می گوییم باران! چون می بارد می گوییم باران. حرف علمی نیست. اما تعبیرات غیث است مطر هست و مانند آن. «اغاث» هم همین طور است. فرمود به هر حال کفّاره به دو نحو است: یک کفّاره بگیر و ببند و بزن است که این در کشورهای دیگر هم هست. یک کفّاره تربیتی است فرمود اگر یک وقت پای شما لغزید اشتباهی کردید، فوراً به سراغ تولید و اشتغال بروید مشکل این جوان ها را حل کنید. اینکه نمی‎تواند ازدواج کند، اینکه واقعاً ملهوف است «متلهّف» است، رنج می برد، مشکل او را حلّ کنید، این کفّاره آن گناهان شماست. دو نحوه قرآن تربیت می کند: یکی إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمینَ مُنْتَقِمُونَ،بله این بگیر و ببند هست؛ اما اثر این کم است. یک اثر درونی است، آن وقت چقدر انسان لذت می‎برد از اینکه تولید کرده، اشتغال ایجاد کرده، جوانی روی کار آمده ازدواج کرده. هر وقت به یاد آن حادثه می افتد لذت می برد، فرمود این کفّاره است.

بنابراین اخلاق این گونه از کفّارات را یاد می دهد. فقه آن گونه از کفارات را یاد می دهد که اگر این کار را کردی زندان است، اگر این کار را کردی فلان است. در فقه هم البته بحث های اخلاقی هست؛ همین «اطعام ستّین مسکین»، همین «صوم ستّین یوماً»، همین‎ها کفّارات است؛ اما فرمود اگر کسی گناه بزرگ کرده است، تولید مهم داشته باشد که جامعه را حلّ کند، این می‎تواند کفّاره او باشد. آن وقت خودش هم می‎فهمد آن کفّاره روزه و اینها را هم می دهد. این بیان نورانی حضرت امیر است: «مِنْ کفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَهُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفِیسُ عَنِ الْمَکرُوبِ»، کسی که مشکل دارد نفس او نمی آید، شما به او تنفیس می دهید؛ مثل اینکه با دستگاه مصنوعی نفس می دهند، این آقا نفس می‎کشد. فرمود الآن نفس او بند آمده، این فقیر است، این مشکل دارد، این آبرو دارد، این نزد زن و بچه گرفتار است. الآن نفس او بند آمده، شما تنفیس کنید راه نفس او را باز کنید بگذارید نفس بکشد. اگر این کار را کردید خدا هم وسیله بخشش شما را فراهم می کند. اصلاً خودت به این فکر می افتی که آن کار را نکنی. کسی که روح بزرگ و گذشت و اعتلا و تولید و اشتغال داشته باشد، اصلاً به فکر گناه نیست؛ چون گناه پیروی از شیطان است. این بیان نورانی حضرت است.

بعد فرمود: «یا ابْنَ آدَمَ إِذَا رَأَیتَ رَبَّک سُبْحَانَهُ یتَابِعُ عَلَیک نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِیهِ فَاحْذَرْهُ»گاهی می بینید انسان یکی دو بار می لغزد و خدا او را تنبیه نمی کند. فرمود: اگر دیدی مرتّب نعمت الهی می آید شما هم مرتّب نافرمانی می کنید بپرهیزید، چون دفعتاً ممکن است بگیرد. اینها که در دریا غرق می شوند، چون شنای در دریا چیز لذیذی است، زیر پای اینها که استخرِ مستحکمِ بسته نیست شن است، اینها یک مقدار می‎روند، بعد دفعتاً می‎بینند که غرق شدند. فرمود: اگر نعمت های الهی می آید، شما هم مرتّب بدرفتاری می کنید، بدانید همان جا ممکن است خدا بگیرد. تعبیر قرآن کریم این است که حَتَّی عَفَوْا، عَفَوْا؛ یعنی پر شده نعمت أَخَذْنَاهُمْ بَغْتَهً دفعتاً می گیرد. حالا یا قدرت است یا عزت است یا جمال است یا شکوه، هر چه باشد؛ لذا به ما گفتند هر وقت نعمتی به دست شما رسید شاکر باشید. شکر نعمت