فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 85 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شخصیت قرآنی و کریمانه امام حسن مجتبی (ع) :

مقدمه

دومین مهر سپهر ولایت امامت، برگزیده اولیاء، مکنّی به ابومحمد وملقب به مجتبی، سید و سبط اکبر است. نام شریفش در کتب آسمانی پیشینیان مذکور و نزد انبیاء اعظام اوصیای ایشان مشهور به شبّر معادل حَسَن در عربی است که نبی مکرم اسلام از جانب خداوند متعال بر او نهاده است.[۱] ایشان از اهل بیت(ع) و از جمله اصحاب کساء است که خلقت آفرینش به سبب وجودی آنان ایجاد گردیده، از این رو احدی را با ایشان نمی توان قیاس کرد.[۲]

آنان معدن رحمت و سجایای کریمانه اند. زیرا مظاهر اسماء حسنای الهی می باشند،[۳] و در این میان حسنین(ع) مستجمع صفات محمدیه و علویه و تجلی حقیقت فاطمی هستند، از این رو در مراتب کمالات همتای مادر قدسی و بی نظیرشان می باشند. آنان منظومه شرافت و کرامت و سجایای اخلاقی در باطند، و در ظاهر پرتو حسن و جمال انسیه حوراء هستند.

سیادت و عزّت در آنان مستقر کشته و از آنان متجلی می گردد. دربار فضایل حسنین(ع) از رسول خدا(ص) روایات بسیاری نقل گشته که حکایت از علاق وافر آن حضرت به این دو برادر دارد که به طور علنی محبت خویش را نسبت به آنان ابراز می فرمود. با پایین آمدن از منبر و با بوسیدن و کام به دهان آنان گزاردن و آنان را بر پشت خود سوار کردن، اظهار محبت می نمود.[۴]

افزون بر آن که از رسول خدا(ص) نقل شده، که در وقت اظهار محبت به فرزند دلبندش امام حسن(ع) فرمود: شاهدان این ابراز علاقه را به غائبین برسانند.[۵] قرآن کلام صامت الهی است که حقیقت و مفسّر و مبیّن آن اهل بیت(ع) می باشند. امّا خداوند متعال جهت صیانت قرآن کریم از تحریف، نام آن بزرگواران را به صراحت بیان نکرده است.[۶]

آیاتی را که ناظر به اهل بیت(ع)می باشد برخی درباره مناقب و فضایل آنان نازل شده و دسته ای قابل تفسیر و تأویل می باشد که در کتب روایی و شأن نزول به آنها اشاره شده است. این مقاله ابتدا به تبیین شخصیت قرآنی امام حسن(ع) پرداخته، سپس به توضیح شخصیت کریمانه آن حضرت می پردازد.

امام حسن(ع) در نخستین خطب خویش در معرفی خود می فرماید: من حسن فرزند رسول الله(ص) هستم. من فرزند بشیر و نذیرم، من فرزند دعوتگر به سوی خدا به اذن او و با چراغ روشن هستم. من از اهل بیتی هستم که خداوند رجس و پلیدی را از آنان دور و آنان را تطهیر کرده است، کسانی که خداوند دوستی آنان را در کتاب خود واجب کرده «و هر که کار نیکی کند به نیکویی اش می افزایم». پس کار نیک همان دوست داشتن ما اهل بیت(ع) است.[۷]

از جمله آیاتی که درباره اهل بیت نازل شده و ناظر بر امام حسن(ع) نیز می باشد آیات مشهور زیر است: تطهیر، مباهله، ذی القربی، اولوالامر، سوره انسان و مصباح در آیه نور، آیات ۲۴و ۲۵ سور ابراهیم و آیات ۱۹تا ۲۱ سور الرحمن می باشد، که در این گفتار به توضیح مختصر این آیات می پردازیم.

آیه تطهیر

نبی اکرم اسلام(ص) در خان ام سلمه بود که آثار رحمت الهی را مشاهده کرد، سپس آیه تطهیر نازل گشت: انّما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا (احزاب، ۳۳/۳۲) آن حضرت، صدیق طاهر فاطمه زهرا(س)، حسنین(ع) و امیرمومنان علی (ع) را در زیر کساء جمع کرد، سپس فرمود: «اللهم هولاء اهل بیتی فاذهب عنهم الرجس و طهرهم تطهیرا.[۸]

در این آیه اراده خداوند، اراده تشریعی نمی تواند باشد بلکه با توجه به شان پیامبر اعظم (ص) تکوینا اراده خداوند تعلق گرفته تا آنان از هرگونه گناه و آلودگی مبرا باشند.[۹] آبه تطهیر، حاکی از اراده پاکی و انتساب ویژه ای برای فاطمه زهرا(س) و همسر و فرزندانش ونشانه عظمت و اهمیت آنان است و بزرگترین دلیل بر عصمت آن بزرگواران می باشند.

آیه مباهله

بعد از فتح مکه در سال نهم هجری گروه های بسیاری از مناطق دور و نزدیک برای پذیرش اسلام و با بحث و مناظره به حضور رسول خدا(ص) می آمدند. گروهی از نصاری نجران به مدینه خدمت رسول گرامی می رسیدند و درباره موضوعات متفرقه و خلقت مسیح (ع) از آن جناب مطالبی پرسیدند و چون راه مغالطه می پیمودند آیه مباهله نازل شد: «فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ اَلْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اَللّهِ عَلَى اَلْکاذِبِینَ» (آل عمران، / ) فردای آن روز نصاری با علمای خود بیرون آمدند و نبی اکرم (ص) با علی(ع)، فاطمه (س) و حسن و حسین (ع) حاضر شدند.[۱۰] حضور حضرت ابا محمد حسن (ع) در بین أصحاب کساء در جریان مباهله نشانه اعتبار و شخصیت با اهمیت ایشان و برادر عالیقدرشان، در نزد خدا و رسول اوست.

آیه اولوالامر

امام حسن (ع) ضمن خطبه ای به مردم می فرماید: ما حزب الله رستگاریم، ما عترت نزدیک رسول خدا(ص) هستیم. ما اهل بیت طیّب و طاهر و یکی از دو ثقلین هستیم که رسول خدا(ص) در میان شما باقی گذاشت و دیگری کتاب خداست که از هیچ سوی باطل در آن راه ندارد… پس می فرماید: پس از ما اطاعت کنید که اطاعت ما واجب است زیرا ملحق به طاعت از خدا و رسول، و اولی الامر است.[۱۱]

بنابه روایت کلینی از ابوبصیر از امام باقر(ع): هنگامی که از آن جناب راجع به آی: «یا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اَللّهَ وَ أَطِیعُوا اَلرَّسُولَ وَ أُولِی اَلْأَمْرِ مِنْکُمْ» (نساء، ۴/۵۹) سؤال کردند اولوالامر چه کسانی هستند؟آن حضرت فرمودند: این آیه درباره علی (ع)، حسن و حسین(ع) نازل شده است.[۱۲]

آیه مودت

قرآن کریم درباره پاداش زحمات پیامبران در امر هدایت ایشان به مردم می فرماید: آنان پاداش و مزدی از شما نمی خواهند بلکه آن پاداش و مزد بر عهده خداوند است.[۱۳] اما در مورد پیامبر خاتم(ص) می فرماید: «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ اَلْمَوَدَّهَ فِی اَلْقُرْبى» (شوری، ۴۲/۲۳ )؛ بگو من از شما در برابر زحمات (تبلیغ و رسالت) مزدی نمی خواهم مگر دوستی نزدیکانم را.

بنا به روایت ابن عباس وقتی این آیه نازل شد مردم گفتند: ای رسول خدا(ص) نزدیکانت که دوستی آنان را بر ما واجب ساخته ای چه کسانی هستند؟ فرمودند(ص): علی(ع) فاطمه(س) و دو فرزندش(حسن و حسین)

سوره انسان

مفسران شیعه و بسیاری از علمای اهل سنت روایت کرده اند مجموع این سوره و یا حداقل ۱۸ آیه از این سوره، از آیه: «إِنَّ اَلْأَبْرارَ یَشْرَبُونَ مِنْ کَأْسٍ کانَ مِزاجُها کافُوراً»، تا پایان آی: «وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً» (انسان، ۷۶/۴ ۲۱) درباره علی(ع)، فاطمه(س) و حسنین(ع) نازل گردیده، زیرا آنان در ادای نذر خود پس از شفای حسنین(ع) از بیماری در سه نوبت مسکین و یتیم و اسیر را با افطار خود، با آنکه شدیدا نیاز داشتند، به قصد قرب الهی سیر کردند و خود گرسنه ماندند و خداوند متعال با این آیات آنها را ستایش فرمود و این سوره را به خاطر آنان نازل کرد.[۱۴]

مروارید دریای علم و عصمت

در تاویل مصداق آیه: «مَرَجَ اَلْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیانِ. بَیْنَهُما بَرْزَخٌ لا یَبْغِیانِ» (الرحمن، ۵۵/۱۹ ۲۰)؛ دو دریا را جاری کرد و به هم رسیدند، و میان آنها حائلی است. صاحب مجمع روایت نموده: بحرین در این آیه دو دریای علم و عصمت، علی(ع) و فاطمه(س) هستند که میان آن دو رسول خدا(ص) حائل است و آیه: «یَخْرُجُ مِنْهُمَا اَللُّؤْلُؤُ وَ اَلْمَرْجانُ» ، و از آن دو دریا مروارید و مرجان را خارج می کند. لؤلؤ حسن و مرجان حسین(ع) است.[۱۵]

مصباح در آیه نور

قرآن کریم در سوره نور می فرماید: «اَللّهُ نُورُ اَلسَّماواتِ وَ اَلْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ کَمِشْکاهٍ فِیها مِصْباحٌ اَلْمِصْباحُ فِی زُجاجَهٍ اَلزُّجاجَهُ کَأَنَّها کَوْکَبٌ دُرِّیٌّ یُوقَدُ مِنْ شَجَرَهٍ مُبارَکَهٍ زَیْتُونَهٍ لا شَرْقِیَّهٍ وَ لا غَرْبِیَّهٍ یَکادُ زَیْتُها یُضِیءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ نُورٌ عَلى نُورٍ یَهْدِی اَللّهُ لِنُورِهِ مَنْ یَشاءُ…»(نور، ۲۴/۳۵)؛ خدا نور آسمانها و زمین است. مثال نور او محفظه ایست که در آن چراغی باشد و چراغ در شیشه ای. شیشه ای که گوئی ستاره ایست درخشان، و آن چراغ با روغن زیتی صاف روشن باشد که از درخت پر برکت زیتون گرفته شده باشد….

بنا به روایت کلینی، به سند خود از صالح بن سهل همدانی از امام صادق(ع) آمده است: مشکاه فاطمه (س) و مصباح حسن و زجاجه حسین(ع) و شجره مبارکه ابراهیم خلیل(ع) است و نور علی نور امامی بعد از امام دیگر است.[۱۶]

ثمره شجره نبوت

خداوند متعال در مصحف می فرماید: «أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ ضَرَبَ اَللّهُ مَثَلاً کَلِمَهً طَیِّبَهً کَشَجَرَهٍ طَیِّبَهٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِی اَلسَّماءِ. تُؤْتِی أُکُلَها کُلَّ حِینٍ بِإِذْنِ رَبِّها وَ یَضْرِبُ اَللّهُ اَلْأَمْثالَ لِلنّاسِ…»(ابراهیم، ۱۴/۲۴ ۲۵)؛ مگر ندیدی خدا چگونه مثالی زد، سخن نیک چون نهال نیک است بیخش در زمین استوار است و شاخه اش رو به آسمان. همیشه به اذن پروردگارش میوه خود را می دهد. خدا این مثال ها را برای مردم می زند….

علامه طباطبایی می فرماید: کلینی به سند خود از عمرو بن حریث نقل می کند از امام صادق(ع) درباره آیه شریفه سوال شد. فرمودند: رسول خدا(ص) اصل آن و امیرمومنان علی(ع) فرع آن و امامان از ذریه او شاخه های آن وعلم امامان میوه آن است و برگهای آن شیعیان هستند.

صاحب المیزان در بحث روایی این دو آیه می فرماید: روایت از باب تطبیق کلی بر مصداق است. و در بعضی روایات وارد شده: درخت رسول خدا(ص) و فرع آن علی(ع) و شاخه اش فاطمه(س) و ثمره اش اولاد فاطمه، و برگ آن شیعیانند.[۱۷]

شخصیت کریمانه

کریم از ماده کرَم و کرامت به معنای سخاوت، شرافت، نفاست و عزت و فضیلت در کاربرد قرآن به کار رفته است.[۱۸] کریم از اسمای حسنای الهی است که در غیر خدا نیز به کار می رود. به گفته راغب اصفهانی واژه کرَم اگر وصف خدا واقع شود مراد از آن احسان و نعمت آشکار خداست و اگر وصف انسان باشد، نام اخلاق و افعال پسندیده اوست که از وی ظاهر می شود، و به کسی کریم نمی گویند مگر بعد از آنکه آن اخلاق و افعال از وی ظاهر گردد،[۱۹] و هر شئ که در نوع خود شریف باشد با کرم توصیف می شود، و براساس آیه شریف «إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اَللّهِ أَتْقاکُمْ» (حجرات، ۴۹/۱۳)؛ محترم ترین و شریف ترین انسانها در نزد خدا پرهیزکارترین مردم است.

اما این واژه در اصطلاح عامه مردم غالبا به معنای سخی و بخشنده استعمال می شود.کریم، سجیّه ای است نفسانی و عنایت و شرافت دادن به خصوصیتی است که در دیگران نباشد، برخلاف تفضیل که منظور از آن اینست که شخص مورد تفضیل از دیگران برتری یابد.[۲۰]

بر اساس آیه شریف «وَ لَقَدْ کَرَّمْنا بَنِی آدَمَ وَ حَمَلْناهُمْ فِی اَلْبَرِّ وَ اَلْبَحْرِ …» (اسراء، ۱۷/۷۰ ) گرامی داشت انسان، به وسیله ارزانی شدن نعمت های گوناگونی است که به صورت های مختلف بر او عطا شده، که شریف ترین و مهمترین آنها عقل و قدرت تعقل و تفکر است.

امیرمومنان(ع) در توصیف انسان کریم می فرماید: اولی اللناس بالکرم من عرفت به الکرم؛ شایسته ترین مردم به بزرگواری کسی است که بزرگواری را با او بسنجند.[۲۱]

امیرمومنان علی(ع) می فرماید: آنکه خود را گرامی بدارد، هوی و هوس خود را خوار می سازد و مخالف هوی خویش عمل می کند، در جای انتقام با عفو و گذشت و در حال فقر وتنگدستی آنچه را مطلوب نفس خویش است وا می گذارد و از در بزرگواری وارد می شود. خوشا به حال کسی که خود را کوچک می شمارد، کسب و کارش پاکیزه و جانش پاک و اخلاقش نیکوست. مازاد برمصرف زندگی را در راه خدا بخشش می کند و زبان را از زیاده گویی باز می دارد، آزار او به مردم نمی رسد و سنت پیامبر(ص) او را کفایت کرده و بدعتی در دین خدا نمی گذارد. آن کس که خدا او را مالی بخشیده باید به خویشاوندان خود بخشش نماید و سفره مهمانی خود را بگستراند، اسیر را آزاد و رنجیده را بنوازد و مستمندان را بهره مند کند.

قرض وام دار را بپردازد و برای درک ثواب الهی دربرابر پرداخت حقوق دیگران و مشکلاتی که در این راه می رسد شکیبا باشد، زیرا به دست آوردن صفات یادشده موجب شرافت و بزرگی دنیا و درک سرای آخرت است.[۲۲] آنچه از کاربرد قرآنی واژه کریم در لغت و روایت به دست می آید در مجموع همان اخلاق و افعال پسندیده ای است که درسیره فردی و اجتماعی انسان کریم ملاحظه می گردد که بر اصل تکریم به معنای منزه داشتن و حرمت نگه داشتن و گرامی داشتن و بزرگوار شمردن است،[۲۳] در تعامل های انسانی، برخوردها و رفتارهای اجتماعی و روابطی که انسانها با هم برقرار می کنند تابع دو دیدگاه است یا برمبنای دیدگاه کرامت است یا برمبنای دیدگاه اهانت، بر اساس این دو نگرش به انسان، روابط انسانی و اجتماعی یا مبتنی برتکریم است یا مبتنی بر تحقیر وتخفیف.[۲۴]

راه و رسم پیامبران در رفتار با انسان براساس محور کرامت استوار بوده و آنان چون کریم اند در روابط اجتماعی و تعامل انسانی برمبنای کرامت رفتار می کردند و تا انسان کریم نباشد نمی تواند تکریم کند و رسول خدا(ص) با کرامت ترین انسانها بود چنانکه سیره نویسان در وصف آن حضرت نوشته اند: «کان اکرم الناس[۲۵]؛ پیامبر باکرامت ترین مردمان بود.» و امیرمومنان علی(ع) درباره پیامبر می فرماید: