فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام

فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام، محتوای خود را در قالب 92 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل  شهادت حضرت اما م رضا علیه السلام :

چه قدر، جان برادر به زمین می افتی *** ای عزیز دل خواهر به زمین می افتی

تو علی هستی و در کوچه بسمت حجره *** مثل زهرای پیمبر به زمین می افتی

بمناسبت فرا رسیدن شهادت شمس الشموس حضرت اما م رضا علیه السلام با عرض تسلیت به تمام شیعیان. ان حضرت مخصوصا به خواهر بزرگوار و از فراقش جان داده اش بانوی کرامت (حضرت فامه معصومه سلام الله علیها که در جوارش فرار گرفته ایم ). از میان کتابها و بیانات بی شمار نسبت به آن حضرت – گوشه خیلی کوچکی به عرض عزیزان می رسانم.

جنازه یک شیعه و حضرت امام رضا علیه السلام

ابن شهرآشوب از موسی بن سیار روایت کرده که گفت: من با حضرت امام رضا علیه السلام بودم و با آن حضرت به شهر طوس نزدیک شده بودیم که صدای شیون و فغانی شنیدیم، در پی آن صدا رفتیم، ناگاه به جنازه ای برخوردیم.

چون نگاهم به جنازه افتاد، دیدم آقایم پا از رکاب خالی کرد و از اسب پیاده شد ونزدیک جنازه رفت و او را بلند کرد، پس خود را به آن جنازه چسبانید؛ آنگونه که برّه نوزاد، خود را به مادر می چسباند.

آنگاه رو به من نمود و فرمود:

ای موسی بن سیار؛ هر کس مشایعت کند جنازه دوستی از دوستان ما را، از گناهان خود بیرون می شود مانند روزی که از مادر متولّد شده که هیچ گناهی بر او نیست.

چون جنازه را نزدیک قبر بر زمین نهادند، آقای خود امام رضا علیه السلام را دیدم که به طرف میت رفت و مردم را کنار کرد تا خود را به جنازه رسانید، پس دست خود را به سینه او نهاد و فرمود:

ای فلان بن فلان؛ بشارت باد تو را به بهشت، بعد از این ساعت دیگر وحشت وترسی برای تو نیست.

من عرض کردم: فدای تو شوم؛ آیا این میت را می شناسی و حال آن که به خدا سوگند این سرزمین را تا به حال ندیده و نیامده بودید؟!

فرمود:

ای موسی؛ آیا می دانی که اعمال شیعیان ما در هر صبح و شام بر ما امامان عرضه می شود؟ پس اگر تقصیری در اعمال ایشان دیدیم از خدا می خواهیم که او را عفو کند و اگر کار خوب از او دیدیم از خدا برای او پاداش نیکو درخواست می کنیم. (۸۶) ۸۶ ) منتهی الآمال: ۹۱۰-

علی بن موسی بن جعفر معروف به امام رضا (–ق) هشتمین امام شیعه اثناعشری. امام رضا سال امامت را بر عهده داشت که با خلافت هارون الرشید( سال)، محمد امین (حدود سال)، مأمون ( سال) همزمان شد. مأمون عباسی او را به اجبار به خراسان آورد و به اکراه، ولیعهد خویش کرد. حدیث سلسله الذهب که در نیشابور از ایشان نقل شده معروف است. مأمون میان وی و بزرگان دیگر ادیان و مذاهب جلسات مناظره تشکیل می داد که سبب شد همگی به برتری و دانش او اقرار کنند. آن حضرت در طوس به دست مأمون شهادت رسید. حرم او در مشهد زیارتگاه مسلمانان است.

گرایش شیعیان

واقفیه

پس از شهادت امام هفتم، بیشتر شیعیان با توجه به وصیت امام(ع) و دلایل و شواهد دیگر، امامت فرزند ایشان، علی بن موسی الرضا (ع) را پذیرفتند و وی را به عنوان امام هشتم تأیید نمودند. این دسته که بزرگان اصحاب امام کاظم (ع) را هم شامل می شد به نام قطعیه مشهور شدند. [] ولی گروه دیگری از اصحاب امام هفتم (ع) بنا به دلایلی، از اعتراف به امامت علی بن موسی الرضا (ع) سرباز زده و در امامت حضرت موسی بن جعفر (ع) توقف کردند. آنان اظهار می داشتند که موسی بن جعفر (ع) آخرین امام است و کسی را به امامت تعیین نکرده و یا دست کم ما از آن آگاه نیستیم. این گروه واقفیه (یا واقفه) نامیده شدند.

جایگاه امام در مدینه

امام رضا حدود هفده سال (- یا ) از دوره امامت خود را در مدینه حضور داشت و از جایگاه ویژه ای در میان مردم برخوردار بود. خود امام در گفتگویی که با مأمون درباره ولایتعهدی داشت، در توصیف این دوره گفته است:

همانا ولایت عهدی هیچ امتیازی را بر من نیفزود. هنگامی که من در مدینه بودم فرمان من در شرق و غرب نافذ بود و وقتی سوار بر مرکب خود، از کوچه های مدینه عبور می کردم، کسی عزیرتر از من نبود. [کلینی، الکافی، ش، ج، ص

در مورد جایگاه علمی امام در مدینه نیز از خود ایشان نقل شده است:

من در مسجد پیامبر می نشستم و دانشمندانی که در مدینه بودند، هرگاه در مسئله ای درمی ماندند، همگی به من ارجاع می دادند و مسائل شان را نزد من می فرستادند و من به آنها پاسخ می دادم. [طبرسی، اعلام الوری باعلام الهدی، ق، ج، ص. طبرسی، اعلام الوری باعلام الهدی، ق، ج، ص.

سفر به خراسان

مسیر حرکت امام رضا علیه السلام

هجرت امام رضا( علیه السلام) از مدینه به مرو در سال یا قمری بود. به گزارش یعقوبی مأمون، امام رضا را از مدینه به خراسان آورد و فرستاده وی جهت آوردن حضرت به خراسان، رجاء بن ابی ضحاک خویشاوند فضل بن سهل بود. حضرت را از راه بصره آوردند تا به مرو رسید. به عقیده برخی مأمون مسیر مشخصی برای سفر امام رضا علیه السلام مرو انتخاب کرد تا آن حضرت از مراکز شیعه نشین عبور نکند، زیرا از اجتماع شیعیان بر گرد امام می ترسید. او دستور داد تا حضرت را از مسیر کوفه نیاورند بلکه از طریق بصره، خوزستان و فارس، به نیشابور بیاورند. [مطهری، مجموعه آثار استاد شهید مطهری، ش، ج، ص.

مسیر حرکت طبق کتاب اطلس شیعه چنین بوده است: مدینه، نقره، هوسجه، نباج، حفر ابوموسی، بصره، اهواز، بهبهان، اصطخر، ابرقوه، ده شیر (فراشاه)، یزد، خرانق، رباط پشت بام، نیشابور، قدمگاه، ده سرخ، طوس، سرخس، مرو. [جعفریان، اطلس شیعه، ، ص. به گزارش شیخ مفید مأموران مأمون، امام رضا (ع) و برخی از بنی هاشم را از مسیر بصره به مرو آوردند. مأمون آن ها را در خانه ای و امام رضا را در خانه ای دیگر جای داد و او را اکرام کرد. [مفید، الارشاد، ش، ج، ص.

حدیث سلسله الذهب

اللَّه جَلَّ جَلَالُهُ یقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی قَالَ فَلَمَّا مَرَّتِ الرَّاحِلَهُ نَادَانَا بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا

. . . خداوند جل جلاله می فرماید: «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» دژ من است، پس هرکس که در دژ من درآید از عذابم در امان است. چون مرکب به راه افتاد [امام رضا](ع) گفت: [البته] با شرایطش و من جزو شرایط آنم. ابن بابویه، کتاب التوحید، ص.

اسحاق بن راهویه می گوید: وقتی امام رضا(ع) در سفر به خراسان به نیشابور رسید، شماری از مُحدِّثان و عرض کردند: ای پسر پیغمبر از شهر ما تشریف می برید و برای ما حدیثی بیان نمی فرمایید؟ پس از این تقاضا، حضرت سرش را از کجاوه بیرون آورد و فرمود:

شنیدم از پدرم موسی بن جعفر که فرمود شنیدم از پدرم جعفر بن محمّد که فرمود شنیدم از پدرم محمّد بن علی که فرمود شنیدم از پدرم علی بن الحسین که فرمود شنیدم از پدرم حسین بن علی فرمود شنیدم از پدرم امیرالمؤمنین علی بن أبی طالب که فرمود شنیدم از رسول خدا که فرمود شنیدم از جبرئیل که گفت شنیدم از پروردگار عزّ و جلّ فرمود: «کلمه «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ » دژ و حصار من است. پس هر کس داخل دژ و حصار من شود، از عذاب من ایمن خواهد بود. » پس هنگامی که مَرکب حضرت حرکت کرد با آواز بلند فرمود با شروط آن و من یکی از آن شروط هستم. [صدوق، معانی الاخبار، ق، ص.

بیان این حدیث را در نیشابور یکی از مهم ترین و مستندترین حوادث مسیر حرکت امام رضا(ع) می دانند. [فضل الله، تحلیلی از زندگانی امام رضا (ع)، ش، ص.

سکه ولایتعهدی امام رضا(ع). jpg

سکه ولایتعهدی امام رضا(ع) -پشت سکه. jpg

مناظرات

مأمون پس از آوردن امام رضا(ع) به مرو، جلسات علمی متعددی با حضور علمای گوناگون تشکیل داد. در این جلسات، مذکرات زیادی میان امام و دیگران صورت می گرفت که به طور عمده درباره مسائل اعتقادی و فقهی بود. بخشی از این مذاکرات را طبرسی در کتاب احتجاج فراهم آورده است. [ جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، ش، ص. برخی از این مناظرات [یا احتجاجات] از این قرارند: [طبرسی، الاحتجاج، ق، ج، ص به بعد.

مناظره امام رضا در باب توحید

احتجاج در باب امامت

مناظره امام رضا با سلیمان مروزی

مناظره امام رضا با ابو قره

مناظره امام رضا با جاثلیق

مناظره امام رضا با رأس الجالوت

مناظره امام رضا با عالم زرتشتی

مناظره امام رضا(ع) با عمران صابی

مأمون می خواست با کشاندن امام به بحث، تصوری را که عامه مردم درباره ائمه اهل بیت علیهم السلام داشتند و آنان را صاحب علم خاص مثلاً « علم لدنّی » می دانستند، از بین ببرد. صدوق در این باره می گوید: مأمون اندیشمندان سطح بالای هر فرقه را در مقابل امام قرار می داد تا حجت آن حضرت را به وسیله آنان از اعتبار بیندازد و این به جهت حسد او نسبت به امام و منزلت علمی و اجتماعی او بود. اما هیچ کس با آن حضرت روبه رو نمی شد جز آن که به فضل او اقرار کرده و به حجتی که از طرف امام علیه او اقامه می شود، ملتزم می گردید. [عیون اخبار الرضا، ج، ص، به نقل از جعفریان، ص.

این مجالس به تدریج مشکلاتی را برای مأمون درست کرد. زمانی که وی متوجه شد، تشکیل چنین جلساتی برای وی خطرناک است، اقدام به محدود کردن امام کرد. از عبدالسلام هروی نقل شده که به مأمون اطلاع دادند: امام رضا علیه السلام مجالس کلامی تشکیل داده و بدین وسیله مردم شیفته وی می شوند. مأمون به محمد بن عمرو طوسی مأموریت داد تا مردم را از مجلس آن حضرت طرد نماید. پس از آن امام در حق مأمون نفرین کرد. [جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، ش، ص-؛ رک: صدوق، عیون اخبار الرضا، ق، ج، ص.

نماز عید

پس از عقد ولایتعهدی (در رمضان سال ) چون عید (ظاهراً عید فطر سال ق) رسید مأمون از امام خواست تا نماز عید بخواند، اما امام بر مبنای شرایطی که در ابتدای ولایتعهدی با مأمون ذکر کرده بود از پذیرش اقامه نماز عید عذر خواست. مأمون اصرار کرد و امام ناچار قبول کرد و فرمود: پس من همچون رسول خدا(ص) به نماز خواهم رفت. مأمون نیز پذیرفت. مردم انتظار داشتند که امام رضا (ع) مانند خلفا با آداب و رسوم خاصی از خانه خارج شود، اما دیدند که ایشان با پای برهنه در حالی که تکبیر می گوید به راه افتاد. امیران که با لباس رسمی و معمولِ این گونه مراسم آمده بودند، با دیدن این وضع، یک باره از اسب ها فرود آمده و کفش ها را از پا درآوردند و با گریه و تکبیرگویان پشت سر امام به راه افتادند. امام در هر قدم که می رفت سه بار تکبیر می گفت.

گفته اند که فضل به مأمون گفت: اگر امام رضا بدین صورت به مصلّا(محل برپایی نماز) برسد، مردم فریفته او می شوند، بهتر آن است که از او بخواهی برگردد. پس مأمون فردی را فرستاد و از امام خواست که برگردد. آن حضرت کفش خود را به پا کرد و سوار بر مرکب شد و بازگشت. [جعفریان، حیات فکری و سیاسی امامان شیعه، ش، ص-.

جایگاه نزد اهل سنت

برخی بزرگان اهل سنت در سخنانی نسب، علم، فضل امام رضا(ع) را ستوده[] و به زیارت حرم امام رضا (ع) می رفته اند. ابن حبان گفته است که بارها به زیارت قبر علی بن موسی در مشهد رفته و با توسل به آن حضرت برخی مشکلاتش برطرف شده است. [بن حبان، الثقات، ق، ج، ص. همچنین ابن حجر عسقلانی نقل کرده که ابوبکر بن خزیمه (امام اهل حدیث) و ابوعلی ثقفی به همراه دیگرانی از اهل سنت به زیارت قبر امام رضا(ع) رفته اند. راوی این حکایت (که خودش آن را برای ابن حجر نقل کرده است) گفته است که:

«ابوبکر بن خزیمه چنان به بزرگداشت این بقعه، و فروتنی و زاری نزد آن پرداخت که ما متحیر شدیم. »[عسقلانی، تهذیب التهذیب، دار صادر، ج، ص.

ابن نجار از جایگاه امام در علم و دین سخن به میان آورده و گفته که:

وی درعلم و دین چنان جایگاهی داشت که در بیست و چند سالگی، در مسجدالنبی فتوا می داد. »[ابن النجار، ذیل تاریخ بغداد، ق، ج، ص؛ نیز ر. ک: عسقلانی، تهذیب التهذیب، دار صادر، ج، ص.

آثار منسوب

رساله ذهبیه یا طب الرضا از آثار منسوب به امام رضا (ع)

عیون اخبار الرضا و رساله ذهبیه

برخی از نویسندگان، از امام رضا(ع) به جز احادیث و اخباری که از آن حضرت نقل کرده اند و یا پاسخ کسانی که برای فهم مسائل علوم و معارف به آن بزرگوار مراجعه کرده اند (مثلاً کتاب عیون اخبار الرضا بسیاری از این مسائل را نقل کرده است. )، تألیفاتی نیز ذکر کرده اند که صحت انتساب آنها نیازمند ادله کافی است و استناد برخی از آنها قابل اثبات نیست. از جمله این تألیفات کتاب « الفقه الرضوی » است که محققین از علماء، نپذیرفته اند که این کتاب نوشته امام رضا (ع) باشد. [فضل الله، تحلیلی از زندگانی امام رضا (ع)، ش، ص. اثر دیگری که به امام رضا(ع) نسبت داده شده است، « رساله ذهبیه » در پزشکی است. گفته شده است که امام این رساله را در حدود سال ق. برای مأمون فرستاد و مأمون برای نشان دادن اهمیت آن دستور می دهد که با طلا نوشته و پس از آن در خزانه دارالحکمه نگهداری شود و به همین مناسبت است که آن را رساله ذهبیه نامیده اند. بسیاری از علماء بر این رساله شرح نوشته اند. [فضل الله، تحلیلی از زندگانی امام رضا (ع)، ش، ص-.

از دیگر آثار نسبت داده شده به امام رضا(ع) « صحیفه الرضا » در فقه است که انتساب آن به ایشان ثابت نشده است. [فضل الله، تحلیلی از زندگانی امام رضا (ع)، ش، ص. کتاب دیگری که به امام رضا (ع) نسبت داده شده است، کتاب « محض الاسلام و شرایع الدین » است که ظاهراً اطمینانی به صدور این کتاب از امام نیست. [فضل الله، تحلیلی از زندگانی امام رضا (ع)، ش، ص-.

حرم امام رضا (ع)

پس از شهادت امام رضا(ع)، مأمون، او را در خانه حمید بن قحطبه طائی (بقعه هارونیه) در روستای سناباد، دفن کرد. [ مفید، الارشاد، ش، ج، ص. امروزه حرم رضوی، در ایران و در شهر مشهد مقدس واقع است و سالانه زیارتگاه میلیون ها مسلمان از کشورهای مختلف است. [دخیل، ائمتنا: سیره الائمه الاثنی عشر، ق، ج، ص-.

روزشمار حرکت امام رضا

از مدینه تا مروق

محرم حرکت از مدینه

صفر ورود به بصره

صفر حرکت از بصره

صفر ورود به اهواز

ربیع الاول حرکت از اهواز

ربیع الاول ورود به فارس (شیراز)

ربیع الثانی حرکت از فارس (شیراز)

ربیع الثانی ورود به یزد

ربیع الثانی حرکت از یزد

جمادی الاول ورود به نیشابور

جمادی الثانی حرکت از نیشابور

جمادی الثانی ورود به طوس

جمادی الثانی ورود به سرخس