فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث

فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث، محتوای خود را در قالب 76 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عاشورا و امام حسین علیه السلام در آئینه احادیث :

امامان شیعه علیهم السلام برای اینکه نهضت خونین کربلا و محرم و عاشورا برای
همیشه زنده و جاوید بماند، سعی و تلاش فراوانی نمودند و دراین راستا از پنج شیوه
استفاده کردند:

۱- یادآوری مصائب امام حسین علیه السلام و یاران فداکارش در مناسبت های مختلف،
بخصوص در ایام محرم و عاشورا.

عن ابی عماره المنشد قال: «ما ذکر الحسین بن علی عند ابی عبدالله علیه السلام فی
یوم قط فرئی ابو عبدالله علیه السلام متبسما فی ذلک الیوم الی اللیل » ^(۱)
ابوعماره منشد می گوید: هر گاه در حضور امام صادق علیه السلام نام حسین علیه السلام برده می شد، آن روز
تا شام خنده بر لبان آن حضرت دیده نمی شد.

حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام می فرماید:

«کان ابی اذا دخل شهر المحرم لایری ضاحکا و کانت الکابه ^(۲) تغلب
علیه حتی یمضی منه عشره ایام فاذا کان یوم العاشر کان ذلک الیوم یوم مصیبته و حزنه
و بکائه و یقول: هو الیوم الذی قتل فیه الحسین علیه السلام » ^(۳) وقتی
ماه محرم می رسید پدرم را کسی خندان نمی دید و غم و اندوه بر او چیره می گشت تا روز
عاشورا فرا می رسید و روز عاشورا روز مصیبت و اندوه و روز گریه او بود و می فرمود:
این همان روزی است که حسین علیه السلام کشته شد.

زمانی که منصور دوانیقی دستور داد در منزل حضرت صادق علیه السلام را آتش بزنند، آن حضرت در منزل بودند و
آتش را خاموش کردند و زنان و دختران وحشت زده از آتش سوزی را دلداری دادند:

«فلما کان الغد دخل علیه بعض شیعته یسالونه فوجدوه حزینا باکیا، فقالوا: ممن هذا
التاثر و البکاء؟ امن الجراه علیکم اهل البیت و لیس منهم باول مره فقال الامام علیه
السلام : لا ولکن لما اخذت النار ما فی الدهلیز نظرت الی نسائی و بناتی یتراکضن فی
صحن الدار من حجره الی حجره و من مکان الی مکان هذا و انا معهن فی الدار فتذکرت
فرار عیال جدی الحسین علیه السلام یوم عاشوراء من خیمه الی خیمه و من خباء الی خباء
و المنادی ینادی: احرقوا بیوت الظالمین » ^(۴) فردای آن روز دسته ای از
شیعیان خدمت آن حضرت رسیدند تا از حالش جویا شوند، دیدند آن حضرت اندوهناک و گریان
است پرسیدند: این همه اندوه و گریه از چیست؟ آیا از گستاخی و بی حرمتی آنان نسبت به
شما – اهل بیت – این همه ناراحتید و حال آن که این اولین بار نیست که چنین می کنند.

امام علیه السلام فرمود: نه، بلکه اندوه و گریه من از این جهت است که وقتی آتش،
آستانه خانه را فرا گرفت، زنان و دخترانم را دیدم که از این اطاق به آن اطاق و از
این جا به آن جا پناه می بردند در حالی که من پیش آنان حضور داشتم و تنها نبودند.
از این صحنه به یاد فرار خانواده جدم حسین علیه السلام در روز عاشورا افتادم که از
خیمه ای به خیمه دیگر و از پناهگاهی به پناهگاه دیگر فرار می کردند و دشمن فریاد
می زد: خیمه ستم کاران را به آتش بکشید!

در مورد حضرت علی بن الحسین علیه السلام آمده است که روزی ابوحمزه ثمالی بر حضرت
وارد شد و حضرت را در حال گریه دید; عرض کرد:

«سیدی! ما هذا البکاء و الجزع؟ الم یقتل عمک حمزه؟ الم یقتل جدک علی علیه السلام
بالسیف ان القتل لکم عاده و کرامتکم من الله الشهاده ».

«فقال له الامام علیه السلام : شکر الله سعیک یا ابا حمزه کما ذکرت القتل لنا
عاده و کرامتنا من الله الشهاده و لکن یا اباحمزه هل سمعت اذناک ام رات عیناک ان
امراه منا سبیت و هتکت قبل یوم عاشورا؟ و الله یا ابا حمزه ما نظرت الی عماتی و
اخواتی الا و ذکرت فرارهن فی البیداء من خیمه الی خیمه و من خباء الی خباء و
المنادی ینادی احرقوا بیوت الظالمین » ^(۵)

مولای من، این همه گریه و بی تابی برای چیست؟ آیا عموی شما حمزه کشته نشد؟ آیا
جد شما – علی علیه السلام – با شمشیر کشته نشد؟ کشته شدن، عادت شما خانواده است و
شهادت عطیه ای الهی از آن شما است.

امام علیه السلام فرمود: ای ابوحمزه خداوند به تو جزای خیر دهد چنان که گفتی
کشته شدن برای ما عادت است و خداوند نیز به ما شهادت را ارزانی داشته است ولی ای
ابوحمزه آیا هرگز شنیده ای یا دیده ای که تا قبل از عاشورا زنی از خانواده ما به
اسارت رفته باشد و هتک حرمت شده باشد؟ به خدا سوگند ای ابوحمزه هر وقت به عمه ها و
خواهرانم نگاه می کنم به یاد فرار آن ها در بیابان می افتم که ازخیمه ای به خیمه ای
و از پناهگاهی به پناهگاهی فرار می کردند و دشمن فریاد می زد: خیمه ستم کاران را به
آتش بکشید!

حضرت صادق علیه السلام به داود رقی فرمود:

«انی ما شربت ماء باردا الا و ذکرت الحسین » ^(۶) من هرگز آب سرد
ننوشیدم مگر این که به یاد حسین علیه السلام افتادم.

حضرت رضا علیه السلام فرمود:

«ان یوم الحسین اقرح جفوننا و اسبل دموعنا و اذل عزیزنا بارض کرب و بلاء و
اورثناءالکرب و البلاء الی یوم الانقضاء» ^(۷) حادثه عاشورا اشک ما را
روان ساخت و خون از چشم ما جاری کرد و عزیز ما را در سرزمین غم و اندوه، خوار ساخت
و تا روز قیامت برای ما غم و غصه به میراث گذاشت.

و همچنین حضرت رضا علیه السلام به ریان بن شبیب فرمود:

«ان المحرم هو الشهر الذی کان اهل الجاهلیه فیما مضی یحرمون فیه الظلم و القتال
لحرمه فما عرفت هذه الامه حرمه شهرها و لا حرمه نبیها لقد قتلوا فی هذا الشهر ذریته
و سبوا نساءه » ^(۸) محرم ماهی است که اهل جاهلیت در گذشته، تجاوز و جنگ
را در آن حرام می دانستند و آن را محترم می شمردند ولی این امت، حرمت ماه خود را و
حرمت ماه پیامبر خود را نگاه نداشتند. در این ماه فرزندان او را کشتند و خانواده او
را به اسارت بردند.

۲- امامان شیعه بر مصائب امام حسین علیه السلام و اهل بیت گرامی اش گریه می کردند و با
توجه به شرایط سیاسی زمان، مجالس عزاداری تشکیل می دادند و شیعیان را به عزاداری و
گریه بر مصائب سالار شهیدان ترغیب و تشویق می کردند.

علقمه بن محمد حضرمی نقل می کند که حضرت باقر علیه السلام بر امام حسین علیه السلام گریه می کرد:

«ثم لیندب الحسین علیه السلام و یبکیه و یامر من فی داره ممن لا یتقیه بالبکاء
علیه و یقیم فی داره المصیبه باظهار الجزع علیه و لیعز بعضهم بعضا بمصابهم بالحسین
علیه السلام » ^(۹) سپس به گریه و زاری بر حسین علیه السلام می پرداخت و
دستور می داد به افرادی که در خانه بودند و از آنان تقیه نمی کرد، بر حسین علیه
السلام گریه کنند; آن حضرت در خانه خود مجلس عزا برپا می داشت و به یکدیگر
مصیبت حسین علیه السلام را تسلیت می گفتند.

«عن عبدالله بن غالب قال: دخلت علی ابی عبدالله علیه السلام فانشدته مرثیه
الحسین بن علی علیهما السلام فلما انتهیت الی هذا الموضع:

لبلیه تسقوا حسینا بمسقاه الثری غیر التراب

صاحت باکیه من وراء الستر: «یا ابتاه » ^(۱۰) عبدالله بن غالب گوید:

بر امام صادق علیه السلام وارد شدم و برای او مرثیه حسین بن علی
علیهما السلام را خواندم وقتی به این جمله رسیدم که: «چه مصیبتی که حسین را در کنار
آب از خاک سیراب کردند»، از پشت پرده زنی فریاد زد: «یا ابتاه ». ^(۱۱)

«عن هارون المکفوف قال: دخلت علی ابی عبدالله علیه السلام فقال لی: «انشدنی ».
فانشدته; فقال: «لا، کما تنشدون و کما ترثیه عند قبره » فانشدته:

امرر علی جدث الحسین فقل لاعظمه الزکیه

قال: فلما بکی امسکت انا فقال مر; فمررت، قال: ثم قال: «زدنی » قال: فانشدته:

یا مریم قومی واندبی مولاک و علی الحسین فاسعدی ببکاک

قال: فبکی و تهایج النساء. قال: فلما ان سکتن قال لی: «یا ابا هارون! من انشد فی
الحسین فابکی عشره فله الجنه .

هارون مکفوف گوید: وارد بر امام صادق علیه السلام شدم فرمود:برایم بخوان، برایش خواندم. آن
حضرت فرمود: نه، آن چنان که در کنار قبرش مرثیه می خوانید بخوان و من خواندم:

از کنار نعش حسین گذر کن و به آن استخوان های پاک بگو وقتی آن حضرت به گریه
افتاد سکوت کردم ولی فرمود: ادامه بده، ادامه دادم. فرمود: باز هم بخوان تا به
این جا رسیدم که:

ای مریم برخیز و بر مولای خود ندبه کن و با گریه ات بر حسین رستگار شو امام علیه
السلام گریه کرد و زن ها شیون سر دادند. وقتی آرام شدند، حضرت فرمود: ای ابوهارون
هر کس مرثیه حسین علیه السلام بخواند و ده نفر را بگریاند، پاداش او بهشت است.

۳- تشویق شعرا و دانشمندان به سرودن شعر و خواندن آن در خصوص نهضت حسین بن علی
علیهما السلام و مصائب دردناک کربلا و بیان ارزش و ثواب این کار بزرگ.

حضرت صادق علیه السلام به ابی عماره شاعر فرمود:

«یا ابا عماره! من انشد فی الحسین بن علی علیهما السلام شعرا فابکی خمسین، فله
الجنه و من انشد فی الحسین علیه السلام شعرا فابکی ثلاثین، فله الجنه » ^(۱۲)
ای ابوهارون! هر کس در رثای حسین قصیده ای بخواند و پنجاه نفر را بگریاند
پاداش او بهشت است و هر کس در رثای حسین علیه السلام ، قصیده ای بخواند و سی نفر را
بگریاند پاداش او بهشت است.

امام صادق علیه السلام به ابی هارون مکفوف فرمود:

«یا ابا هارون! من انشد فی الحسین شعرا فبکی و ابکی عشره کتب لهم الجنه »
^(۱۳) ای ابوهارون! هر کس در رثای حسین قصیده ای بخواند و بگرید و ده نفر را
بگریاند، پاداش آنان بهشت است.

حضرت امام صادق علیه السلام به صالح بن عقبه فرمود:

«من انشد فی الحسین علیه السلام بیتا من شعر فبکی و ابکی عشره فله و لهم الجنه »
^(۱۴) هر کس در رثای حسین علیه السلام یک بیت از قصیده ای بخواند و بگرید
و ده نفر را بگریاند پاداش آنان بهشت است.

داستان آمدن دعبل بن علی خزاعی شاعر معروف عرب را در ایام محرم به محضر علی بن
موسی الرضا علیه السلام و دعوت امام از وی برای سرودن مرثیه جدش حضرت حسین بن علی
علیهما السلام را می توان در جلد ۴۵، صفحه ۲۵۷ کتاب بحارالانوار مطالعه نمود.

ائمه معصومین علیهم السلام : از شاعرانی همچون کمیت، دعبل، سید حمیری و… که در
آن جو خفقان، مصائب حسین علیه السلام را به شعر در آوردند، تقدیر نموده اند.

۴- ائمه طاهرین علیهم السلام : علاوه بر اینکه خودشان به زیارت حضرت حسین بن علی
علیهما السلام و شهدای کربلا می رفتند شیعیان را هم برای رفتن به زیارت آن حضرت در
هر شرایطی ترغیب و تشویق می نمودند و اجر و ثواب فراوان این زیارت را برای شیعیان
تبیین می کردند.

روایات مربوط به زیارت امام حسین علیه السلام و اصحاب و یاران فداکار آن حضرت در جلد
101 بحارالانوار، ج ۱۰ وسائل الشیعه از صفحه ۳۱۸ تا صفحه ۴۰۸، کتاب کامل الزیارات
از صفحه ۱۳۱ تا صفحه ۲۲۲ و در کتاب ثواب الاعمال مرحوم صدوق از صفحه ۳۰۸ تا ۳۳۸
آمده است.

روایات زیارت چند دسته هستند که در این مورد به چند روایت اشاره می شود و بقیه
روایات را از منابع ارائه شده می توان استخراج کرد:

دسته اول: زیارت، فرض و واجب است

حضرت صادق علیه السلام به ام سعید احمسیه فرمود:

«یا ام سعید زوریه فان زیاره قبر الحسین علیه السلام واجبه علی الرجال و النساء»
^(۱۵) او را زیارت کن که زیارت قبر حسین علیه السلام بر زن و مرد واجب
است.

حضرت صادق علیه السلام به معاویه بن وهب فرمود:

«یا معاویه لاتدع زیاره قبر الحسین لخوف » ^(۱۶) ای معاویه، زیارت قبر
حسین را به خاطر هیچ ترسی، ترک مکن.

و همچنین آن حضرت به محمد بن مسلم فرمود:

«هل تاتی قبر الحسین علیه السلام ؟ قلت; نعم، علی خوف و وجل، فقال: ما کان من
هذا اشد فالثواب فیه علی قدر الخوف » ^(۱۷) آیا به مزار حسین می روی؟
گفتم: آری، ولی با ترس و وحشت. فرمود: هر چه سخت تر و ترسناکتر باشد پاداشش بیشتر
است.

دسته دوم: زیارت به همراه معرفت

«عن ابی الصامت قال: سمعت ابا عبدالله علیه السلام و هو یقول: من اتی قبر الحسین
علیه السلام عارفا بحقه غفر له ما تقدم من ذنبه و ما تاخر» ^(۱۸) ابوصامت
گوید از امام صادق علیه السلام شنیدم که: هر کس به زیارت قبر حسین علیه
السلام بیاید و به حق او شناخت داشته باشد، گناهان گذشته و آینده او بخشیده می شود.

دسته سوم: فوائد زیارت

«عن ابی مسکان عن ابی عبدالله قال: «من اتی قبر الحسین علیه السلام عارفا بحقه
غفر له