فایل پاورپوینت کامل عرفان و خدا

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عرفان و خدا :

(ارتباط عارف با خدا)

در این مبحث، چند مسئله بسیار با اهمیت وجود دارد که آن ها را متذکر می شویم.

پیش از طرح این مسائل، طرح رابطه انسان با خدا از دیدگاه عینیت یا مغایرت آن دو از یکدیگر به طور مختصر، ضروری به نظر می رسد:

رابطه انسان با خدا از دیدگاه عینیت و مغایرت آن دو با یکدیگر

عرفان مثبت (عرفان حقیقی) نمی تواند حجابی میان عارف و خدا باشد. زیبایی های محسوس و معقول و غیر آن نیز نباید حجاب هایی میان سالک حقیقی و مقصد نهایی او که بارگاهِ کمالِ مطلق است، باشد؛ همان گونه که دیدیم صاحب نظران بزرگ عرفان، چگونه طرد کرده اند آن عرفانی را که حق را وسیله آرایش «من» تلقی می نماید. ما با این جمله سیدالعارفین امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه مأنوسیم که در پاسخ ذعلب یمانی فرموده است:

لَمْ أَعْبُدْ رَبّاً لَم أَرَهُ.^[۱]

نپرستیده ام خدایی را که ندیده ام.

هم چنین، با این جمله او در دعای کمیل آشنایی داریم که عرض می کند: بار پروردگارا:

وَاجْعَلْ لِسانِی بِذِکرِک لَهِجاً وَ قَلْبِی بِحُبِّک مُتَیماً.

خداوندا! زبانم را به ذکرت گویا، و قلبم را در محبّتت بی قرار بفرما.

اگر بی قراری و شیفتگی که اساسی ترین مختصّ عرفانی است، برای علی علیه السلام موضوعیت داشت، و حضرت عرفان را فقط برای خودِ عرفان می خواست، قطعاً نه به شهود جمال و جلال خداوندی موفق می شد و نه فروغِ ربّانی در دل او تجلّی می یافت.

کسانی که بانگ «أَنَا الْحَقِّ»^[۲] (منم حق)، یا: «لَیسَ فی جُبَّتی الَّا اللّه»^[۳] (نیست اندر جبّه ام، الّا خدا)، یا: «سُبْحانِی ما أَعْظَمَ شَأنِی»^[۴] (پاک است وجودم، چه با عظمت است مقام من) سر دادند، بدون تردید «منِ» آنان از به فعلیت رسیدن نوعی گسترش ذهنی بر هستی برخوردار شده است، ولی در آن حالتِ غیر معمولی، به جای ادامه صعود بر قلّه های مرتفع در مسیر جاذبه کمال، با تعین دادن به هویتِ «من»- که ضمناً محدودیت حق تعالی را هم نتیجه می داد- از حرکت بازایستادند و آیینه ای پیش رو نهاده و آن «منِ» گسترده را که در آیینه دیدند، حق و کمالِ مطلق انگاشتند! اینان (این در راه ماندگان)، اگر راهی رفته بودند، نتوانستند میان آتشِ محض و آهنِ تفتیده (آهنی که در مجاورت آتش سرخ شده است)، فرقی بگذارند. اگر گویندگان جملات مذکور، «منِ» خود را درست به جای می آوردند، اوّلی به جای «أَنَا الْحَقّ»، می گفت: «أَنَا مِنَ الحَقِّ وَ لِلْحَقّ وَ بِالحَقِّ وَ الی الحَقّ» و دوّمی به جای «لَیسَ فِی جُبَّتِی الَّا اللّه»، عبارت «انَّ ما فِی جُبَّتِی مِنَ اللّهِ وَ لِلّهِ وَ بِاللّهِ وَ الَی اللّه» به کار می برد، و به جای «سُبْحانِی ما أَعْظَمَ شَأنِی»، عبارت: «سُبْحانَک ما أَعْظَمَ شَأنُک، وَ قَدْ أَکرَمْتَ