فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم

با فایل فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم شامل 89 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علل پذیرش و دفع خوارج توسط مردم ایران در قرن سوم :

مقدمه

خوارج از جمله گروه های تأثیر گذار در تاریخ اسلام هستند که نقش مهمی در تاریخ اسلام و کشورهای اسلامی از جمله ایران ایفا کرده اند. به گونه ای که مطالعه تاریخ اسلام و تاریخ ایران به ویژه در قرون اولی اسلامی بدون مطالع تاریخ این گروه یا فرقه ناقص می نماید.

در میان عام مردم به ویژه شیعیان، وقتی از خوارج صحبت می شود، نگاه ها به یک واقعه و یک شخصیت معطوف می شود. واقعه ای به نام شهادت امام علی (ع) شخصیتی به نام ابن ملجم مرادی که به دلیل عشق به یک دختر یهودی تن به قتل اولین امام شیعیان و چهارمین خلیف مسلمین داد. اما گروه خوارج فراتر از یک اتفاق و یک شخصیت هستند. خوارج گروهی بودند که در واقع به دنبال یافتن حقیقت بودند اما در یافتن مصداق آن دچار اشتباه شدند.

خوارج با ادعای حکومت خدایی و با شعار حکمی جز حکم خدا نیست، پیش رفتند. یعنی مانند سایر مبارزات و جنبش های صدر اسلام با زبان مذهب و عقیده، مبارزه می کردند. آن ها نیز مانند هر گروه نوخاست دیگری در عقاید خود تند و تیز و افراطی بودند به گونه ای که در کنار بازوی عقیدتی، بازوی نظامی فعالی نیز داشتند. که در دوره های مختلف اولویت با یکی از این هاست. بنابراین در بررسی این گروه باید هم عقیده و هم عمل در کنار هم بررسی شود.

درباره مسئل خوارج و پیدایش آن ها و عقیده شان، کتب بسیاری توسط قدما و هم متأخرین نگاشته شده است. هم چنین این مسئله بخشی از پایان نامه های دانشگاهی و مقالات را نیز در برگرفته است اما درباره خوارج ایران بهترین و شاید تنها کتابی که نگاشته شده است، کتاب «خوارج ایران تا پایان قرن سوم هجری» نوشت دکتر حسین مفتخری است که در واقع رسال دکترای ایشان و به گفت سیاوش یاری که نقدی بر این کتاب نوشته است، به دلیل اینکه مورد بررسی اساتید برجسته قرار گرفته است از سندیت بسیاری برخوردار است.

اما مقال پیش رو می کوشد تا با تکیه بر روش کتابخانه ای به بررسی خوارج پرداخته و اگر این مقاله به درستی انجام پذیرد، علل پذیرش و سپس دفع خوارج در میان مردم ایران تا اواخر قرن سوم مشخص می شود.

آنچه که باید در این پژوهش بررسی شود، دو عنصر هستند: ایرانیان و خوارج.

خوارج

واژه خوارج که جمع خارجی است، در لغت به معنای خروج کننده و شورشگر است و آن در اصطلاح، فرق هایی اسلامی است که بر امام علی بن ابی طالب (ع) در صفین خروج کردند. و توسعا اقوام قیام کننده بر ضد حاکم را «خارجون» و «خوارج» هر دو می گویند. بعدها نیز هرکس را که بر ضد امامی خروج می کرده که جماعت بر امامت او اتفاق کرده بودند، خارجی می گفتند، خواه این خروج در روزگار صحابه بر ضد ائم راشدین باشد، خواه پس از آن ها بر ضد تابعین یا سایر حکام اسلامی، در منابع مختلف خوارج با نام هایی از این دست خوانده شده اند:

– خوارج، بدان اعتبار که بر علی (ع) شوریدند و خروج کردند و یا بدان اعتبار که از کوفه خارج شدند و به اردوی ابن وهب پیوستند.

– شُراه، جمع واژه شاری به معنای فروشنده، بدان اعتبار که مدعی اند جان خود را به بهای بهشت به خدا فروخته اند.

– محکّمه و حکمیّه، بدان سبب که جریان تحکیم را نپذیرفتند و با در داوری مردمان در آنچه از آن خداست حکومت را تنها از آن خداوند دانستند.

از میان نام ها و عنوان های گذشته آنچه خوارج بیشتر بر خود می پسندند شراه است و آنچه بسختی آن را ناخوشایند دارند لقب مارقه (مارقین) و نیز خوارج است ؛ چرا که به اعتبار نخست، مخالفان مدعی انطباق احادیثی مشتمل بر نکوهش اشاره دارد.[۱]

خوارج در یک نگاه

روی کارآمدن خوارج به کرّات در منابع تاریخی قدیم و جدید ذکر شده است. اما خلاص این رویداد تاریخی به این صورت است که در جریان جنگ صفین وقتی کار به مرحله ای رسید که امکان شکست سپاه معاویه افزایش یافت، سپاهیان وی به پیشنهاد عمرو عاص که از مکّارترین اعراب بود، قرآن ها بر سر نیزه رفت و امام علی (ع) مجبور به پذیرش حکمیت شد. حکمیت به بهان قتل عثمان آغاز شد. از طرف امام علی (ع)، ابوموسی اشعری و از طرف معاویه، عمرو بن عاص به داوری معین شده بودند تا با مطالع کتاب خدا و سنت رسول اکرم ص معلوم کنند که از علی و معاویه کدام یک برحق اند. همین که داور شام داور عراق را فریب داد و عراقیان که متوجه شدند از عمرو بن عاص فریب خورده اند به امام علی (ع) اعتراض کردند که چرا به حکمیت گردن نهاده ای و فرقه ای شدند و به مخالفت با امام علی (ع) پرداختند. به این ترتیب آن ها به بهان پذیرش حکمیت شعار «لَا حُکمَ ِإلّا لِلَّهِ» را سردادند و از سپاه امام علی (ع) خارج شدند. در حالی که خودشان در جریان پیشنهاد معاویه، امام علی (ع) را مجبور به پذیرش حکمیت کرده بودند.[۲]

یکی از عوامل پیدایش فرق خوارج، تندروی ها و قرائت نادرست آن ها از دین بود. این عامل نقشی به سزا داشت و گویا همین کج فهمی ها سبب شد از رهبری امیرمؤمنان (ع) خارج شوند؛ تا جایی که امام زمان خویش را کافر پنداشته، از وی خواستند از گناه ناکرده توبه کن. در مقابل، آن حضرت با استدلال و منطق روشن با این کج اندیشی ها به مبارزه گفتاری برخاست، اما این گروه که هیچ گونه دلیل و حجت روشنی نداشتند، ناآگاهانه و از سر تندروی دست به شمشیر بردند و سرانجام در جنگ نهروان از دم تیغ امام (ع) و یارانش گذشتند.[۳]

«خوارج از علی (ع) کناره گرفتند و حکمیت را تقبیح کردند و او را تکفیر کردند. علی نخست با مهربانی با آنان روبرو شد که شاید بازگردند و باب مناظره و گفتگو را گشود، ولی آنان در اعتقاد خود پای فشردند و جز جنگ سخنی نگفتند و چنین شعار دادند که هیچ حکمی جز خدا نیست. اینان با عبد الله بن وهب راسبی بیعت کردند. علی در نهروان با آنان نبرد کرد و همه را نابود نمود».[۴] اما جنگ نهروان پایان کار خوارج نبود زیرا بنا به فرموده امام علی (ع) آنان به صورت نطفه هایی در پشت مردان و در ارحام زنان باقی ماندند.[۵]

تفرقه میان خوارج

خوارج نیز مانند سایر فرقه ها به صورت ثابت و یکپارچه باقی نماندند بلکه از دوره یزید بن معاویه به بعد در میان خود دچار اختلاف شده و به گروه های متعددی تقسیم شدند. علت اصلی تفرقه میان خوارج را می توان سخت گیری آنان در اصول خود دانست. از جمله سخت گیری هایی که نسبت به رهبر داشتند. این سخت گیری ها باعث می شد تا آن ها در برهه های مختلف به رهبر خرده بگیرند و به عبارت دیگر به بهانه های مختلف او را به راحتی زیر سئوال ببرند. این جایگاه خود باعث ایجاد اختلافات جدیدی در میان خوارج می شد. از طرف دیگر آن طور که به نظر می رسید، خوارج تئوری ثابتی نداشتند و یا به عبارت بهتر تئوری آن ها زیر سئوال رفته بود. زیرا در همان روزهای اول جدایی از سپاه امام اگرچه حکم و سروری را از خدا می دانستند، ولی برای خود امام جماعت انتخاب کردند و نیز در دوره های بعد هرکدام دارای رهبر یا امیری شدند.[۶]

نه تنها از نظر عقیدتی بلکه از نظ ترکیب جمعیتی نیز گروه های غیر عرب به این گروه می پیوستند که باعث تغییر ترکیب جمعیتی خوارج و در نتیجه ایجاد نیازهای جدید می شد. در پی این خواسته ها نظریه های جدیدی نیز طرح شد و نتیج هم این عوامل انشعاب خوارج به گروه های مختلف بود. از جمل معروف ترین این گروه ها ارزقیه، نجدیه، صفریه و اباضیه هستند. هرکدام ازاین فرقه ها هر یک در ناحیه ای به فعالیت پرداختند و حاکمیت های خود مختار تشکیل دادند، از جمله «ازارقه» در جنوب ایران، «صفریه» در شمال عراق، «نجدیه» در یمامه و عمان و «اباضیه» در یمن فعالیت نمودند.[۷] در میان فرقه های مختلف خوارج، هم فرقه ها به جز نجدیه عقیده دارند که امامت در هم مسلمانان از هر طایفه و نژادی جایز است . هر مسلمانی که قرآن و سنت را بر پا دارد و به مفاد آن عمل نماید و به قرآن و سنت دانا باشد، امامت وی ثابت می شود. اگرچه به پیمان و بیعت دو مرد باشد. و نجدیه نیز عقیده دارند که مسلمانان نه به امام احتیاج دارند و نه به غیر او، بلکه بر هم مردم واجب است که احکام کتاب خدا را میان خود معمول و برپادارند.[۸]

شهید مطهری اصول عقاید خوارج را چنین معرفی می کند:

– تکفیر علی و عثمان و معاویه و اصحاب جمل و اصحاب تحکیم -کسانی که به حکیمت رضا دهند- عموما، مگر آنان که به حکمیت رأی داده و سپس توبه کرده اند.

– تکفیر کسانی که قائل به کفر علی و عثمان و دیگران که یادآورشدیم نباشند.

– ایمان تنها عقیده قلبی نیست، بلکه عمل به اوامر و ترک نواهی جزء ایمان است. ایمان امر مرکّبی است از اعتقاد و عمل.

– وجوب بلاشرط شورش بر والی و امام ستمگر: می گفتند امر به معروف و نهی از منکر مشروط به چیزی نیست و در همه جا بدون استثنا باید این دستور الهی انجام گیرد».[۹]

عقیده خوارج مبنی بر عدم پذیرش هیچ حکومتی جز حکومت خدا باعث می شد که خوارج با هیچ حکومتی کنار نیایند. همان گونه امام علی (ع) را تکفیر کردند با حکومت بنی امیه نیز کنار نمی آمدند. نتیج برخورد قهرآمیز و آشتی ناپذیر خوارج با بنی امیه، فشار و سخت گیری بر آن ها بود. علاوه بر این، اعتقاد خاص آن ها به امر به معروف و نهی از منکر و نفی تقیه و گریز از دار کفر و استقرار در دار هجرت

۲

نیز باعث مهاجرت آن ها به مناطقی جز عراق شد.[۱۰]

ایرانیان

از جمله مناطقی که مقصد خوارج واقع شد، ایران بود. برای انتخاب ایران توسط خوارج دلایل متعددی مطرح می شود.

و یژگی های جغرافیایی

قبل از هر چیز باید به موقعیت جغرافیایی ایران اشاره کرد. ایران سرزمینی با ویژگی های خاص جغرافیایی بود. وجود کوه های بلند، دشت های پهناور، صحراها، رودخانه ها و دریاچه های مختلف، همگی در کنار یکدیگر شرایط جغرافیائی بخصوصی را به وجود آورده بودند که امکان استتار و فعالیت های پنهانی را به خوارج می داد. از طرف دیگر، از مرکز خلافت در شام فاصله داشت و امکان دسترسی عمال خلیفه به خوارج را سخت تر می کرد. اما از طرف دیگر ایران به شبه جزیره عربستان نزدیک بود و امکان دست یابی خوارج به این منطقه را آسان می کرد.

وضعیت سیاسی و اجتماعی

در قرون اولی هجری ایران وضعیت آشفته ای داشت زیرا نظام سلطنتی ایران سقوط کرده بود و ایران تحت الحمای خلیفه اسلام و جزو قلمرو وی بود. اما عمال خلیفه رفتار درستی با ایرانیان نداشتند. اسلام با شعار برادری و مساوات وارد ایران شده بود؛ شعارهای اسلام مانند عدالت، آزادی، مساوات، ظلم ستیزی و… که هیچ کدام بار معنایی استعمارگری را در خود نداشت و مسلمانان اولیه که یاران و صحاب بزرگ پیامبر (ص) و امیرمؤمنان نیز در میان آن ها حضور داشتند، هرگز در پی چنین هدفی نبودند. معرفی دین اسلام و وعده های عدالت و برادری که در اولین گفت و گو های سفیران مسلمان مطرح می شد، دل های بسیاری از ایرانیان را به سوی اسلام منعطف ساخت. به همین دلیل، لمبتون، سرعت و سهولت نسبی غلب اعراب را به احتمال غالب، معلول این حقیقت می داند که اسلام به عام مردم وعده می داد که آن ها را از اوضاع و احوال نکبت بار و طاقت فرسای اجتماعی رهایی خواهد داد.[۱۱]به همین دلیل اسلام مورد استقبال مردم ایران قرار گرفت. استقبال مردم ایران از دین اسلام که محتوای آن شامل پیام های عالی اخلاقی انسانی بود، کاملا مغایر با استعمار و استثمارگری بود، نتایج حضور اسلام در ایران بهترین دلیل بر نفی هر گونه استعمار از طرف دین اسلام و مسلمین بود.

با کشته شدن امام علی (ع) در مسجد کوفه، خلافت معاویه آغاز شد. اما به گفت دکتر زرین کوب در واقع حکومت امویان را چیزی به جز ارتجاع و بازگشت به جاهلیت عرب پیش از اسلام نمی توان نامید؛ زیرا به جز دوره کوتاه مدت خلافت عمر بن عبدالعزیز تمامی خلفای این سلسله خشونت و تنفر نسبت به موالی و غیر عربان را پیش خویش کرده بودند امویان معتقد بودند که فقط کسی که خون خالص عربی در رگ و ریشه اش باشد سزاوار فرمانروایی خلق است و سایر نژادها برای خدمت به اعراب و انجام کارهای پست آفریده شده اند.[۱۲]چنین طرز تفکری باعث شد تا امویان رفتارهای تحقیر آمیزی را نسبت به این گروه در پیش بگیرند. برای مثال کارهای سخت را بر عهده موالی می گذاشتند، آن ها را از داشتن کنیه و لقب منع کرده بودند، با آن ها وصلت نمی کردند و…[۱۳]

وضعیت گفته شده باعث آشفتگی اوضاع سیاسی و اجتماعی ایران شده بود و این محیط آشفته و مردم ناراضی از عمال خلیفه بهترین بستر برای پذیرش خوارج بود. به این ترتیب خوارج که به عنوان یک گروه اجتماعی، مذهبی و سیاسی ظهور کرده و با روش های گوناگون بنای مخالفت با بنی امیه را نهاده بودند، در این مخالفت با ایرانیان ناراضی شریک بودند و توانستند نظر آنان را جلب کرده و در ایران به فعالیت بپردازند. هر دوی این ها یعنی خوارج و مردم بومی ایران، به دنبال اسلام راستین بودند. تعصب خوارج در این مورد و تبلیغات و جان فشانی آن ها برای رسیدن به این مسئله بی شک نظر ایرانیان را به خود جلب کرده و موجب همراهی آن ها با خوارج می شد. به ویژه شعارهای عدالت و مساوات طلبی خوارج تأثیر زیادی بر مردم گذاشت و باعث جذب بیشتر آن ها شد. از طرف دیگر، خوارج در شعارهای خود از برتری نژادی صحبتی نمی کردند و به آن قائل نبودند که این امر باعث پیوستن ایرانیان به آن ها شد.

خوارج در ایران

در میان مناطق مختلف ایران، اولین منطقه ای که محل سکونت خوارج قرار گرفت خوزستان بود. و از میان سرداران خلیفه اولین نامی که در مبارزه با خوارج ثبت شده است نام مهلّب است . خوارج برای اولین بار در سال ه. ق به رهبری دسکه بن عتاب تا زرنج پیش روی کردند اما سرداری از طرف امام علی (ع) آن ها را از میان برداشت. آن ها در ابتدای ورودشان به ایران در جنوب غربی ایران ساکن بودند. ساکنین این قسمت بیشتر ازارقه بودند. از سال ه.ق میان آن ها و سپاهیان دولت به رهبری مهلب جنگ هایی در گرفت. که در این جنگ ها رهبری