فایل پاورپوینت کامل عید غدیر از اعیاد بزرگ جهان اسلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عید غدیر از اعیاد بزرگ جهان اسلام :

جریان غدیر خم یک امر تاریخی مسلّم است؛ اما ابتکاری که رسول گرامی (علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) انجام داد از آن جهت که پیامبر خلیفه خداست و خلیفه کار مستخلف عنه را انجام می دهد، وجود مبارک حضرت کار الهی را انجام داد. بر اساس این مبنا وجود مبارک رسول گرامی درباره امیر مؤمنان(علیهما السلام) مکرّر مسئله نصب ولایت و امامت و خلافت آن حضرت را بازگو کرد؛ در آغاز نبوت و رسالت این مطرح بود، تا اواخر عمر.

اما آن جریان بین المللی را که احدی نتواند انکار کند، این را در یک ظرف زمان خاص و مکان مخصوص انجام داد، طوری که احدی نتواند انکار کند. خدا این کار را درباره توحید خودش کرد، در صحنه ای که احدی نتواند انکار بکند و آن جریان أَ لَسْتُاست. وجود مبارک رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) جریان امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) را در یک زمان و زمین خاصی مطرح کرد که احدی نتواند انکار بکند. ببینید عبارت ها، لفظ ها، خصوصیت ها، همه شبیه هم هستند. خدای سبحان در سوره مبارکه «اعراف»، صحنه أَ لَسْتُ را مطرح کرد. حالا کجا بود بین صاحب نظران، بلکه صاحب بصران اختلاف است. خدا اوّلین و آخرین را در یک مشهد، در یک محضر شاهد و حاضر کرد که آنجا علم، علم شهودی است. علم دیدن است نه فهمیدن.

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّک مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکمْ قَالُوا بَلَی،کجا بود؟ بین بسیاری از بزرگان اختلاف هست؛ اما می فرماید در صحنه ای ذات اقدس الهی همه را حاضر کرد. همه یعنی اوّلین و آخرین؛ نه تنها این هفت میلیاردی که فعلاً هستند، از آدم تا خاتم میلیون ها افراد رفتند میلیون ها هستند میلیون ها بعد می آیند، همه را در آن مشهد جمع کرد، وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّک مِن بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیتَهُمْ. آن مشهد جا برای اشتباه نیست؛ چون اشتباه در جایی است که دو شیء باشد. اگر ما وارد کتابخانه ای شدیم که این میلیون ها کتاب دارد؛ ولی یقین داریم که اینجا غیر از قرآن کتاب دیگری نیست، هر کتابی را کوچک یا بزرگ، خطی یا چاپی را از نزدیک یا دور ببینیم می فهمیم قرآن است؛ چون اینجا غیر از قرآن کتاب دیگری نیست.

در صحنه «إشهاد»، غیر از خدا کسی نیست؛ لذا جا برای اشتباه نیست. اینکه قرآن می فرماید: خدا شک بردار نیست؛ چون شک همیشه در جایی است که دو چیز باشد: یکی «الف» باشد یکی «باء»، ما حرفی را از دور ببینیم، نمی دانیم «الف» است یا «باء»! اما اگر همه اش «الف» باشد، «باء» در کار نباشد، ما شکی نداریم. این است که در قرآن فرمود: أَ فِی اللَّهِ شَک؛خدا شک بردار نیست، چون دومی نیست. هر چه هستند مخلوق هستند و محتاج هستند. یک موجود غنی بالذاتی نیست تا ما بگوییم خدا این است یا خدا آن؛ لذا شک بردار نیست. شک در جایی است که دو چیز باشد، اگر فقط یک چیز بود شک بردار نیست. نه اینکه شک هست، انسان بخواهد با دلیل آن شک را برطرف کند. فرمود: أَ فِی اللَّهِ شَک فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ.

در آن صحنه ذات اقدس الهی که اوّلین و آخرین را جمع کرد، فرمود: أَ لَسْتُ بِرَبِّکمْ؛ آیا من خدای شما هستم یا نیستم؟ جا برای شک نبود تا کسی تأمل کند؛ چون دومی در کار نبود. همه مثل خودشان محتاج بودند. قَالُوا بَلَی؛ تو ربّ هستی و ما مربوب هستیم. وَ أَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنْفُسِهِمْ؛ آنها را شاهد بر خودشان قرار داد و از طرفی مثل اینکه شاخصی، انسانی در برابر یک آینه قرار بگیرد، میلیاردها آینه روبهروی او باشد، سر این آینه را خم بکند، به این آینه بگوید در درون شما چه کسی را می بینید؟ شما چه کسی را نشان می دهید؟ نشانه چه کسی هستید؟ همه می گویند تو! چون غیر از آینه، همان شخص واحد است و لاغیر! در آن صحنه ذات اقدس الهی احدی نبود. از اوّلین و آخرین اقرار گرفت، فرمود: أَ لَسْتُ بِرَبِّکمْ قَالُوا بَلَی. فرمود: من این صحنه را در این وضع انجام دادم، تا هیچ کس بهانه نیاورد که بگوید «أشرکنا»؛ برای اینکه «و اتبعنا آبائنا»، ما در یک محیط شرک زندگی می کردیم، پدران ما مشرک بودند ما مشرک شدیم یا در کشور کفر زندگی می کردیم. در اینها بهانه مقبول نیست؛ چون همه تان دیدید که فقط خدا خداست و لاغیر! این در سوره مبارکه «اعراف» بیان ذات اقدس الهی است.

رسول خدا از آن جهت که خلیفه خداست و خلیفه نمونه کار مستخلف عنه را انجام می دهد. وجود مبارک پیامبر هم اوّلین و آخرین مکلّفینی که ممکن بود در مکه حضور پیدا کنند همه را دعوت کرد. انسان وقتی وارد سرزمین مکه می شود یک جای عادی نیست؛ چون قرآن فرمود: فِیهِ آیاتٌ بَینَاتٌ، یک علامت دو علامت نیست، سر تا پای مکه عبادت است و ما با کعبه ـ بارها به عرض شما رسید که ـ نفس می کشیم؛ «وَ الْکعْبَهُ قِبْلَتِی»؛ اصلاً ما با کعبه زندگی می کنیم. تمام کارهای شبانه روزی ما با کعبه است. اگر بگوییم ما با کعبه نفس می کشیم اغراق نکردیم. نمازهای ما که به طرف کعبه است، کارهای مذبح و کشتارگاه به طرف کعبه، احتضار مرده ها به طرف کعبه، نماز میت به طرف کعبه، دفن میت به طرف کعبه، اینها کارهای واجب است. کارهای مستحب؛ نشستن ما مستحب است رو به طرف کعبه باشد، کارهای حرام؛ دستشویی ها نباید به طرف کعبه باشد، نه رو به قبله باشد نه پشت به قبله باشد. بهترین مجالس و بهترین نشستن ها هم نشستن رو به قبله است و دعا اگر بخواهد مستجاب بشود در صورتی است که انسان به طرف کعبه بنشیند. اصلاً شبانه روز ما با کعبه نفس می کشیم. این که در تلقین ها و در سایر عبادات می گوییم: «وَ الْکعْبَهُ قِبْلَتِی»؛ یعنی اصلاً ما با کعبه زنده ایم.

شما یک کار را نمی بینید که در آن کعبه نباشد؛ یا واجب است یا مستحب، یا حرام است یا مکروه. فلان نحوه نشستن مکروه است، فلان نحوه نشستن مستحب است. در دستشویی ها فلان نحوه حرام است، فلان نحوه حلال است. اصلاً ما با کعبه زنده ایم. یک کار نیست که ما داشته باشیم و به کعبه مرتبط نباشد، از خوابیدن و بیدار بودن. این همه آمدند کنار کعبه که خدا ـ إن شاءالله ـ حج همه حاجیان، عمره همه معتمران را به احسن وجه قبول کند، آنها که به سلامت رسیدند مقدمشان خیر باشد، آنهایی که هنوز نیامدند به سلامت به وطنشان برگردند! کعبه چنین جایی است. حاجی ها را هم وارد سرزمین مکه کرد که آنها با آن عبادت ها انس پیدا کنند، اگر کسی ـ خدای ناکرده ـ مشکلی دارد توبه کند، آن مستجار کعبه را، آن حجر الاسود کعبه را، همه این مراسم را انسان انجام می دهد و طیب و طاهر می شود. دیگر انسانی که در جریان مکه است و در سفر مکه است، نه بیراهه می رود و نه راه کسی را می بندد. حالا بعدها ممکن است ـ خدای ناکرده ـ آلوده بشود؛ ولی در آن مقطع نه بیراهه می رود نه راه کسی را می بندد. همه آمدند مکه زیارت کردند، جریان عرفات و مشعر و منا و اینها را عمل کردند، سعی و طواف را مطرح کردند آب زمزم گرفتند و طیب و طاهر شدند؛ حالا دارند برمی گردند.

در این زیارت نورانی امام هادی که مخصوص روز غدیراست که اگر تاکنون قرائت کردید کردید، نکردید حتماً این تقریباً یک جزء قرآن است، این را یا بخوانید یا مطالعه کنید. در این زیارت وجود مبارک حضرت هادی به حضرت امیر خطاب می کند که در یک سرزمین سوزان، پیغمبر همه را جمع کرد. آن سه راهی که عده ای به حجاز می آمدند، عده ای به عراق و عده ای به مصر، در آن سه راهی که هنوز متفرق نشده بودند، همه را جمع کرد و سخنرانی کرد، کاری که خدا در جریان اقرارگیری بر توحید، آن کار را انجام داد، رسول گرامی(علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) در اقرارگیری به رسالت و خاتمیت، آن کار را انجام داد، در حضور اوّلین و آخرین زائران حج خطبه ای خواند فرمود: «أَ لَسْتُ أَوْلَی مِنْکمْ بِأَنْفُسِکم »؛ خدا فرمود: أَ لَسْتُ بِرَبِّکمْ، همه گفتند: بَلَی. رسول خدا هم گفت: «أَ لَسْتُ أَوْلَی مِنْکمْ بِأَنْفُسِکم؟ »؛ همه گفتند: «بلی». این نقشه را ذات اقدس الهی ترسیم می کند. آیا من پیامبر نیستم؟ همه گفتند بله. فرمود هر که من پیامبرم، علی؛ این علی که دست م