بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قرآن و تسخیر فضا :

مفسران عالی قدر اسلام، این آیه و مانند آنها را چنین معرفی کرده اند که خداوند، آسمانها و زمین را برای بشر تسخیر کرد، یعنی آنها را برای سود بردن بشر آفریده است و این مطلب از تمام آیه های زیر استفاده می شود:

۱- سخرلکم الانهار؛ [۱]

چشمه ها را برای شما تسخیر کرد.

۲- الله الذی سخرلکم البحر؛ [۲]

خداوند که دریا را برای سود بردن شما مسخر ساخت.

۳- وسخرلکم الیل والنهار و الشمس والقمر؛ [۳]

آفریدگاری که شب و روز و آفتاب و ماه را برای انتفاع شما آفرید.

شاهد گفتار آنها این است که در این آیه ها خداوند خود را مسخر (با کسره) معرفی کرده است و منظور از تسخیر به گواه لام (لکم) سود بردن بشر می باشد و این معنا با مساله تسخیر فضا، که روزی بشر به کرات آسمانی دست می یابد، تفاوت زیادی دارد و نمی توان گفت: قرآن از این قدرت عظیم به طور غیب خبر داده است.

تسخیر فضا، پدیده تازه ای است که بشر در عصر حاضر با آن رو به رو شده است و پس از به هم آمیختن صنعت و جسارت، آرزوی افسانه ای او جامه هستی به خود پوشید و فضانوردان در تیرماه ۱۳۴۸ گام بر ماه نهادند و انسان خاکی با صرف مبلغ سرسام آوری در حدود ۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۲۰۰ (دویست هزار میلیون تومان) به کمک سیصد هزار تکنیسین، مهندس، دانشمند، کارشناس و کارگر توانست گوشه بس کوچکی از فضا را تسخیر کند، و پرچم قدرت خویش را بر بلندیهای آن نصب نماید.

این که گفته شد گوشه بس کوچکی، برای این است که از نظر مقیاسهای فلکی، ماه عضو وابسته و تقریباً چسبیده به کره زمین است و نور ماه به فاصله یک ثانیه و نیم به زمین می رسد و با توجه به عظمت جهان بالا، این فاصله، بسیار کم و ناچیز است.

نکته شایان توجه، این جاست که برای نخستین بار، تنها فضانوردان امریکا یا شوروی نبودند که درهای آسمانها را به روی بشر گشودند و راه تسخیر دیگر کرات را در نظر آنان جلوه دادند یا به عبارت صحیحتر، این چند صدهزار مهندس و تکنیسین نبودند که با علوم و دانشهای خویش به فضانوردان توان بخشیدند که این طرح را اجرا کنند و از این راه، نام و نشان و افتخاری برای خود کسب نمایند؛ آنان نخستین پیروان این راه نبودند، بلکه نخستین گروهی که درهای آسمانها را به روی بشر گشود، انبیا و پیامبران آسمانی بودند و قرآن مجید، کتاب آسمانی ما، از تسلط آنان بر فضا و آسمانها گزارش داده است.

در قدرت سلیمان، همین بس که باد به فرمان او حرکت می کرد و راهی را که مراکب آن روز در ظرف یک ماه می پیمودند، وی در نیم روز طی می کرد و در ظرف یک روز، مسافت دو ماه را می پیمود. معمولا کاروآنهابا وسایل نقلیه آن روز، روزانه هشت فرسنگ راه می پیمود و در ظرف یک ماه ۲۴۰ فرسنگ را طی می کرد و در ظرف دو ماه، مسافت ۴۸۰ فرسنگ را زیر پا می نهاد.

سلیمان بر اثر تسخیر مرکبی تندرو که خدا در اختیار او نهاده بود، می توانست مسافت ۴۸۰ فرسنگ را در ظرف یک ماه در هوا بپیماید، ولی روشن نیست که صعود وی در ضا چقدر بود و تا چه اندازه از سطح زمین بالا می رفت.

قرآن مجید این حقیقت را در آیه زیر بیان می کند:

ولسلیمان الریح غدوها شهر ورواحها شهر؛ [۴]

باد را برای سلیمان مسخر ساختیم. مسیر آن در هر نیم روز، مسافت یک ماه بود.

باد که در تسخیر او بود، او و گروهی از همراهان او را حرکت می داد، به هر نقطه ای که او مایل بود می برد، چنان که می فرماید:

ولسلیمان الریح عاصفه تجری بامره؛ [۵]

یعنی باد وزنده مسخر سلیمان بود و به فرمان او حرکت می کرد.

پس از سلیمان، حضرت مسیح (علیه السلام) دومین شخصیت آسمانی است که درهای آسمان را به روی بشر گشود، آن جا که قرآن درباره وی می گوید:

وماقتلوه و ما صلبوه ولکن شبه لهم. . . بل رفعه الله الیه؛[۶]

او را نکشتند و به دار نیاویختند، بلکه برای آنان مشتبه شد. . . بلکه خدا او را به سوی خود بالا برد.

گروهی از مفسران، جمله بله رفعه الله را چنین تفسیر می کنند که او را از این کره خاکی بالا برده و در دیگر کرات آسمانی جای داد؛ ولی از همه روشن تر معراج و سیر جسمانی و روحانی پیامبر خاتم است که در قرآن در سوره های اسراء و النجم آمده است و از سیر او در عوالم بالا به صراحت کامل خبر داده است. [۷]

خلاصه، پیامبران نخستین کسانی بودند که درهای آسمانها را از طریق اعجاز به روی بشر گشوده و امکان عقلی آن را عملا ثابت کرده اند. در قرآن مجید