فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام شامل 67 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قرآن و مقام معصومان علیهم السلام :

ائمه(عَلَیهِمُ السَّلام) قرآن ناطق هستند، معادل قرآن هستند. اگر بخواهیم همیشه طاهر باشیم، این نمازهای پنج گانه را به عنوان چشمه جوشان پاک کننده تلقّی کنیم، بزرگان دین ما گفتند؛ همیشه، هر روز عمل خیر انجام بدهید. مؤمنان صالح میتوانند یار و یاور پیغمبر باشند، این کم مقامی نیست! آنگاه همانند پیغمبر قدم برمیدارند. در قرآن کریم فرمود: اینها قدم صدق دارند؛ یعنی نزد خدا جایگاه ثابتی دارند، شاگردان اینها یعنی شاگردان ائمه، آنها هم قدم صدق دارند. این مقام را خدای سبحان در قرآن وقف کسی نکرده است، اگر در این جمله که فرمود مؤمنان صالح، مثل ملائکه، یار و یاور پیغمبر هستند، حتماً در معاد، مسئله «شفاعت» هم بهره اینها خواهد شد.

مالک اصلی و حقیقی خداست

اسرار قرآن کریم این است که جامعه را جامعه فرشتگی کند، از حد متعارف بالا بیاورد. وقتی قصص انبیا را نقل می کند، هم برای تبشیر است، هم برای إنذار، ولی وقتی قصص فرشته ها را نقل می کند، فقط صبغه تبشیر دارد؛ چون در آن جا عصیانی نیست، عذابی نیست و طرزی قصه های قرآنی را برای ما ارائه می کند که انسان های صالح را در کنار فرشته ذکر می کند، این یک تقارن لفظی محض نیست، این یک همسانی دو تا کلمه نیست، این یک مجاورت ایمانی است؛ گوشه ای از اسرار این مجاورت را وجود مبارک امام سجاد و سایر ائمه (عَلَیهِمُ السَّلام) بیان کردند. ما یک مقارنت لفظی بین انسان ها و فرشته ها گاهی میبینیم که در برخی از موارد هم یک قِرانی بین برخی از افراد و دام میبینیم، ما خیال می کنیم اینکه با «واو» عطف شده است، هیچ ارتباطی بین «معطوف و معطوف علیه» نیست! اما آن که قرآن ناطق است؛ یعنی امام معصوم، از این مقارنت ها و عطف ها پرده بر می دارد. امام سجاد(سَلامُ الله عَلَیه) فرمود؛ در فضل علم و معرفت توحیدی همین بس که خدای سبحان، علما را با فرشته یک جا ذکر می کند. در اوایل سوره مبارکه «آل عمران» چنین این آمده: شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ وَ الْمَلائِکهُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْط،استدلال امام سجاد(سَلامُ الله عَلَیه) این است که ذات أقدس الهی، نام مبارک خود را در آن قلّه مطرح کرد، بعد علما و فرشتگان را در کنار هم ذکر کرد. فرمود عالمان دین و فرشتهها شهادت به توحید میدهند،این قران یک اصل کلی و یک کلمه کلیدی است برای بهرهبرداری از قرآن. در بخشهای دیگری هم قرآن کریم میفرماید به اینکه خدای سبحان پیامبر خود را فرستاد، تأیید میکند؛ اما جبرئیل ملائکه و صالِحُ الْمُؤْمِنین ،مؤید پیغمبر هستند، تأیید میکنند، تسدید میکنند، حمایت میکنند. اینکه فرمود: صالِحُ الْمُؤْمِنین ؛ یعنی مؤمنان صالح و ملائکه، پیغمبر(عَلَیهِ وَ عَلَی آلِه آلَافُ التَّحِیهِ وَ الثَّنَاء) را تأیید میکنند؛ این یک مقارنتی است بین افراد صالح و فرشته ها؛ خواه با مسئله جبهه؛ خواه با مسئله حوزه؛ خواه با مسئله دانشگاه؛ خواه با مسئله تولید؛ خواه با مسئله اشتغال، هر کس کاری بکند که نظام اسلامی را تأیید کند، این شخص جزء مؤمنان صالح است، همسایگی با فرشته ها مخصوص به علمای توحید نیست. اگر در سوره «آل عمران» علمای توحیدی را با ملائکه طبق بیان امام سجاد(سَلامُ الله عَلَیه) یک جا ذکر میکند، این کار مخصوص علما و دانشمندان حوزه و دانشگاه نیست، در سطح جامعه هر کسی که اهل صلاح و فلاح بود، هر کاری که داشت با امنیت و امانت انجام داد، این در ردیف فرشتهها قرار میگیرد. فرمود پیغمبر را ملائکه و مؤمنان صالح یاری میکنند؛ البته مستحضر هستید که ائمه(عَلَیهِمُ السَّلام) قرآن ناطق هستند، معادل قرآن هستند و طبق بیان لطیف مرحوم کاشف الغطای بزرگ قرآن از امام بالاتر نیست، اینها همتای هم هستند، اگر قرآن بالاتر از امام معصوم باشد، بخشی از معارف توحیدی و حقایق در قرآن باشد که امام ـ مَعَاذَالله ـ به او دسترسی نداشته باشد؛ این میشود إفتراق، این طلیعه إفتراق است در حالی که حدیث معتبر و مسلسل و متواتر «لَنْ یفْتَرِقَا»جلوی این را میگیرد؛ البته امام که قرآن ناطق است، بدنش را فدای قرآن میکند؛ اما حقیقت امام، روح مطهر امام، همتای قرآن است، این یک اصل اول. اصل دیگر این است که بخشی از آیات قرآن کریم، منحصراً برای اهل بیت است، برای خاندان عصمت و طهارت است؛ مثل آیه تطهیر، آیه غدیر، آیه مباهله، این گونه از آیات؛ اما بخش سوم مربوط به آیاتی است که مصداق کاملش ائمه هستند، اگر گفته شد که قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُون ،بر اهل بیت تطبیق شد؛ یعنی مصداق کامل این آیه، آنها هستند، وگرنه پیروان آنها، شیعیان آنها، شاگردان اینها، هر کدام که به نوبه خود به این آیه عمل کنند، اهل فلاح هستند.

در جریان صالِحُ الْمُؤْمِنین بر وجود مبارک حضرت امیر تطبیق شده است؛اما این مثل جریان غدیر نیست، این مثل جریان مباهله نیست، این مثل جریان آیه تطهیر نیست، این مثل جریان آیه «الْیوْمَ أَکمَلْت » نیست که منحصراً برای آن حضرت باشد. مؤمنان صالح میتوانند یار و یاور پیغمبر باشند، این کم مقامی نیست! آنگاه همانند پیغمبر قدم برمیدارند. در قرآن کریم فرمود: اینها قدم صدق دارند؛ یعنی نزد خدا جایگاه ثابتی دارند، شاگردان اینها یعنی شاگردان ائمه، آنها هم قدم صدق دارند. این مقام را خدای سبحان در قرآن وقف کسی نکرده است، اگر در این جمله که فرمود مؤمنان صالح، مثل ملائکه، یار و یاور پیغمبر هستند، حتماً در معاد، مسئله «شفاعت» هم بهره اینها خواهد شد.

مطلب دیگر آن است که راهش چیست؟ این قله را چه کسی میتواند فتح کند؟ یک بیان نورانی از وجود مبارک پیغمبر(عَلَیهِ وَ عَلَی آلِه آلَافُ التَّحِیهِ وَ الثَّنَاء) رسید، این به عنوان تمثیل است نه به عنوان تعیین. آن بیان را وجود مبارک حضرت امیر(سَلامُ الله عَلَیه) در نهج البلاغه نقل کرد، آن بیان این است که وجود مبارک پیغمبر فرمود، خدای سبحان، یک چشمه شفاف و زلال و آب صافی را در دمِ منزل همه شما قرار داد که شبانهروز، پنج بار در آن چشمه شنا کنید و خود را نظیف کنید و تطهیر کنید و آن نماز پنجگانه است؛ این بیان نورانی را حضرت امیر(سَلامُ الله عَلَیه) در نهج البلاغه از وجود مبارک پیغمبر(عَلَیهِما السَّلام) نقل کرده است،آیا این تمثیل است یا تعیین؟ یعنی در بین عبادات فقط نماز این خصوصیت را دارد، روزه و حج و زکات و امثال آن، این خصیصه را ندارند یا نماز یک چشمه جوشانتری است، چون عمود دین است، سایر عبادات هم چشمه هستند، تطهیر هستند. همه این آیات، دستورات دینی، زیر مجموعه یطَهِّرَکم است، در مسئله وضو و امثال وضو، ذات أقدس الهی دستور داد خدا می خواهد بشر را پاک کند، نه اینکه با یک مختصر وضو، این تمام بدن پاک بشود، گاهی به جای وضو انسان تیمم می کند، صورت را خاک مالی می کند، این طور نیست که منظور طهارت ظاهری باشد، ما را از آن غرور و خودخواهی که غدّه علاج ناپذیر است، درمان می کند. فرمود این تیمّم هم «أَحَدُ الطَّهُورَین» است، این خاک هم «أَحَدُ الطَّهُورَین» است، این روایت «التُّراب أَحَدُ الطَّهُورَین» هم که در دستورات فقهی ماست. اگر کسی وضو گرفتن برای او مشکل باشد، تیمم می کند، خاک هم انسان را پاک می کند، معلوم می شود به اینکه آنچه را که ما باید از آن پرهیز کنیم، فرمود: وَ الرُّجْزَ فَاهْجُر،از پلیدی بپرهیز! این هجرت تا آخر قیامت هست، ممکن است در یک عصر ما جهاد نداشته باشیم، جهاد بیرونی نداشته باشیم؛ اما جهاد درونی تا قیامت هست، هجرت هم تا قیامت هست، فرمود از هر پلیدی مهاجرت کن! ما انسان ها دلمان می خواهد پاک باشیم و در وسوسه ها پیروز باشیم، این اوایل ممکن است، یک مقداری سخت باشد، بعد یک مقدار که جلو رفتیم به آسانی از گزند وسوسه حفظ می شویم، قصص انبیا را که خدا نقل می کند، به ما راهکار نشان می دهد که این راه رفتنی است؛ منتها آنها جلوتر، شما دنبال. گاهی انسان به جایی می رسد که کار برای او آسان می شود، گاهی از این فراتر قدم بر می دارد به آسانی کار از او صادر می شود، خیلی فرق است؛ بین دعای کلیم حق و دعای حبیب حق(عَلَیهِما السَّلام)، درباره موسی خدای سبحان دید دعای کلیم حق این است که رَبِّ اشْرَحْ لی صَدْری تا به آن جا می رسد که وَ یسِّرْ لی أَمْری ؛ یعنی کار مرا برای من آسان کن! این خواسته کلیم حق است. در قبال خواسته های دیگر ذات أقدس الهی فرمود: قَدْ أُوتیتَ سُؤْلَک یا مُوسی، به همه خواسته هایت رسیدی، ما اجابت کردیم، این برای کلیم حق؛ اما درباره حبیب حق، فرمود به اینکه وَ نُیسِّرُک لِلْیسْری، ما آن قدر عظمت به تو دادیم که کارها از تو به آسانی صادر می شود، نه کار را برای تو آسان کردیم، خیلی فرق است به اینکه بگوییم؛ «یسر امر الزید للزید» یا «یسر الزید للامور»، فرمود ما تو را مصدر امور قرار دادیم که به آسانی کار از تو صادر می شود، آن مقام کجا، این مقام کجا؟! ولی به هر حال راه باز است. ما می خواهیم خیرات به آسانی، اگر حوزوی هستیم به آسانی به مقام اجتهاد برسیم، اگر دانشگاهی هستیم به آسانی به مقام استادی برسیم، این راه شدنی است، شوق ایجاد می کند، استعداد عطا می کند، موانع را بر طرف می کند، طولی نمی کشد که این در حوزه می شود مجتهد، آن در دانشگاه می شود استاد، هر کسی در هر سمت و سویی هم که باشد، این راه برای او باز است. فرمود: وَ یسِّرْ لی أَمْری ؛ برای کلیم حق است و وَ نُیسِّرُک لِلْیسْری برای حبیب حق، هر دو راه باز است.

اگر یک مقدار ما راه را برویم، کم کم برای ما آسان می شود، باور کنیم که گناه بدبو است، اگر یک مقدار انسان جلو برود، شامه اش را باز می شود، بوی بد گناه را استشمام می کند، حضرت فرمود به اینکه «تَعَطَّرُوا بِالاسْتِغْفَارِ لَا تَفْضَحْکمْ رَوَائِحُ الذُّنُوب» فرمود؛ با استغفار خود را معطر کنید، گناه بدبو است. یک وقت می بینید گناه از سنخ اختلاس در می آید، گناهان دیگری درمی آید، نه تنها آبروی خود آدم می رود، آبروی بچه های آدم می رود، آبروی نوه انسان در دبستان ها و اینها می رود. وقتی خدای سبحان می خواهد آبروی مؤمن حفظ را بکند، چرا ما با دست خودمان آبروی خودمان را حفظ نکنیم!؟ به ما فرمود کاری نکنید که این حیثیت شما از بین برود. این آبروی مؤمن حق او نیست، حق خداست، هیچ کس حق ندارد آبروی خود را از بین