فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها شامل 105 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قراءه فی علل غیبه المهدی (عج) وحکمتها :

المقدمه :

تنطلق هذه المقاله من «إن الولایه سر النبوه وباطنها».

أصبحت النبوه ساحه لظهور الأشیاء، لا فی النبوه التشریعیه التی من شأنها إظهار ما فی الغیب بسرد الوحی والألفاظ فحسب، بل وأیضاً فی النبوه التکوینیه التی من شأنها إظهار ما فی باطن هذا العالم من الحقائق والأسرار. وهکذا أصبحت الولایه ساحه لبطون الأشیاء. إذ إن لکل شیء ظهراً ولظهره بطناً.

وإذا کان محمد صلی الله علیه و آله وسلم خاتم الأنبیاء، وبه أکتمل الدین فی التنظیر للشریعه الأسمی وبروز مظاهره، وتمت النعمه الالهیه علی صعید النظر والفکر والایدیولوجیا، فسمیه والملقب بلقبه: الحجه بن الحسن (عج) خاتم الأولیاء، وبه یکتمل الدین فی تطبیق الشریعه الحقه وبروز أسرارها وکنوزها عبر العداله الالهیه العالمیه.

فی هذه القراءه یمکننا تقسیم الأدوار التاریخیه الی دورتین رئیسیتین:

الدوره الأولی: فتره النبوه وارسال الرسل وانزال الکتب، وتبدأ بآدم علیه السلام وتنتهی بخاتم الأنبیاء صلی الله علیه و آله وسلم .

فی هذه المرحله تأتی الشرایع الالهیه واحده بعد أخری، وکل شریعه تنسخ ما سبقتها. وتلغی مفعولها وتقدم نموذجاً جدیداً یواکب مستجدات الحضاره البشریه مع الاحتفاظ بجوهر الدین الواحد.

الدوره الثانیه: هی دوره الولایه التی اعتبرناها باطن النبوه، وهی تبدأ بولایه الامام علی بن أبی طالب علیه السلام ، وتستمر الی آخر نشأه الدنیا. وبانتهائها تنطوی السموات والأرض، ویستعد الانسان للبدء بحیاه الخلد.

الدوره الثانیه ایضاً تنقسم الی فتره قصیره جداً تتوزع بین ولایه الائمه الاحد عشر، وتلیها مرحله ولایه خاتم الانبیاء، التی تنقسم بین الغیبه الصغره والکبری والثوره العالمیه.

فی قراءه سریعه عن رکائز هاتین الدورتین، أری ان دوره النبوه تمتاز بصفتین أساسیتین: الاولی: حضور الانسان الکامل أی النبی بین حین وآخر بین الناس، لیقدم لهم أسوه حسنه تتجسد فیها القیم الالهیه، وتتبلور هذه القیم فی شخصیه وأنماط علاقته بالناس وحیاتهم الفردیه والاجتماعیه. والثانیه: الإعجاز المقرون بالتحدی کآیه بینه لاثبات مصداقیه نبوءه النبی وعلاقته بمنبع القدره المطلقه. هذه المعجزات عاده أمور تخرق النظام الاعدادی الحاکم علی مسار الماده فی الطبیعه، کناقه تظهر من تفجر جبل، والقاء عصاً تصبح ثعباناً مرعباً، والتحدث مع النمل والطیر، وتسخیر الریاح، وتسبیح الحصا فی کف النبی، وشفاء الأکمه والأبرص، واحیاء الموتی. وهی عاده تنسجم مع معطیات العقلیه البشریه الآخذه بالتطور والارتقاء من نبی الی نبی آخر.

هذا الغیاب التدریجی لائمتنا الأطهار علیهم السلام ، یأتی حسب رأی فی سیاق التمهید للغیبه الصغری والغیبه الکبری للحجه الثانی عشر.

الا أن هناک أکثر من برهان عقلی ونص شرعی یزیل النظره التشاؤمیه الی فتره الغیبه ویفید أنها حلقه من مراحل الاستکمال التدریجی للامام والبلوغ التدریجی للبشر. ان اعتبار فتره الغیبه فراغاً سیاسیاً وخروجاً علی الاصل یساوی اعتبار نهضه المنجی علی حد تعبیر الشهید المطهری: «ذات طابع انفجاری محض، ناتجه عن انتشار الظلم والفساد والطغیان، أی أن مسأله الظهور نوع من الاصلاح الناتج عن تصاعد الفساد».^(۱)

وهذا باطل عقلاً، لاستحاله الطفره أولاً، ولاستحاله التراجع من الکمال الی النقص فی أیه حرکه للانسان الذی هو العالم الصغیر وللعالم الذی هو الانسان الکبیر ثانیاً.

ان غیاب المهدی بجسده، الذی یفتح المجال لحضوره بحقیقته ونوره الذی هو العقل، یهیئ الأرضیه فی نضج المجتمع البشری الذی یجب ان یتأهل لأن یقوم هو بالقسط: «لیقوم الناس بالقسط ». وسیف المهدی لا یشهر علی الناس بل علی الطغاه الذین یأسرون عقول الناس وقلوبهم وأرواحهم وأبدانهم.

الحقیقه الغیبه المقدسه عن تعینات الأسماء والصفات أرادت ان تخرج من کتم العماء، وأحبت ان تری نفسها فی مرائی الأسماء والصفات. فتجلّت علی الاسم الأعظم الذی یستجمع فیه کل الأسماء والأوصاف، وتمظهرت فی الحقیقه المحمدیه التی تعم جمیع مراتب المخلوقات والظهورات. هذا التقابل بین حضره الغیب وحضره الکون الجامع، أدی بدوره الی ظهور بقیه الأسماء والصفات واحده تلو أخری، فبرز الغیب المغیب مره فی الاسم «الظاهر»، وتحقق فی سلسله الأنبیاء، وأخری فی الاسم «الباطن»، وتجلی فی سلسله الأولیاء.

هکذا أصبحت النبوه ساحه لظهور الأشیاء، لا فی النبوه التشریعیه التی من شأنها اظهار ما فی الغیب بسرد الوحی والالفاظ فحسب، بل وأیضاً فی النبوه التکوینیه التی من شأنها اظهار ما فی باطن هذا العالم من الحقائق والاسرار. وهکذا أصبحت الولایه ساحه لبطون الأشیاء. اذ ان لکل شیء ظهراً ولظهره بطناً، مثل القرآن الذین هو نسخه صادقه عن کل مراتب الوجود، وبالاحری کل مراتب الظهور. والنسخه طبق الأصل. فأصبح للقرآن ظهر، ولظهره بطن، ولبطنه بطن الی سبعین بطناً. فأصبحت النبوه فی عالمی التکوین والتشریع مجلی الظهور، والولایه موطن البطون. وتسنّی لنا أن نقول: «ان الولایه سر النبوه وباطنها».

واذا کان یتحتم علی النبوه فی عالم الناسوت ان تنتشر فی آفاق الجغرافیا، وتتوزع فی أعماق التاریخ بدء من أبینا آدم علیه السلام ، الذی ابتدأ به سیر الانسان فی سکه الزمان، مروراً بالأنبیاء والمرسلین الذین أخذوا بید البشریه، وساروا بها علی درب الهدایه خطوه خطوه، ومهدوا الأرواح والأنفس لاعظم حدث ومنعطف فی تاریخ الانسانیه، تمثل فی نزول القرآن علی قلب خاتم الأنبیاء، فکذلک تحتم علی الولایه ان تنتشر فی عالم الناسوت بین فترات التاریخ، بدء من الولایه العلویه، ومروراً بالحجج الطاهره الذین فسروا القرآن وحققوا محکمه ومتشابهه وناسخه ومنسوخه ومطلقه ومقیده، وقدّموا فی سلوکهم وتعاملهم تفسیراً حیاً له، وفجروا فی القرآن اثنی عشره عیناً حتی یعلم کل أناس مشربهم، ویتهیأوا لأعظم حدث یتحقق به القسط الذی نادی به جمیع الأنبیاء والمرسلین.

واذا کان محمد صلی الله علیه و آله وسلم خاتم الأنبیاء، وبه اکتمل الدین فی التنظیر للشریعه الأسمی وبروز مظاهره، وتمت النعمه الالهیه علی صعید النظر والفکر والایدیولوجیا، فسمیه والملقب بلقبه: الحجه بن الحسن (عج) خاتم الأولیاء، وبه یکتمل الدین فی تطبیق الشریعه الحقه وبروز أسرارها وکنوزها عبر العداله الالهیه العالمیه.

«فدائره الولایه هی باطن دائره النبوه. وهی فی کامل التماثل مع دائره النبوه، لان النبوه من جانبها لیتس غیر ظاهر هذه الولایه… وکما أن دائره النبوه قد وجدت کمالها وتمامها فی خاتم الانبیاء، کذلک دائره الولایه تجد مقامها فی خاتم الاولیاء»^(۲).

ورغم أن اقوال شُراح فصوص الحکم تضاربت بشأن خاتم الأولیاء، حیث أن الشیخ الجندی رأی ختم الولایه فی شخص الشیخ الأکبر ابن عربی، وأفاد القیصری ان ابن عربی یصرح فی کلماته بان عیسی هو خاتم الأولیاء، لکن ابن عربی نفسه یقول ان ختم الولایه یخص سر الأنبیاء وامام العالمین علیاً علیه السلام ، لان علیاً کان اقرب الناس الی رسول اللّه . هذا بحسب الرتبه. وأما بحسب الزمان، فالخاتم المطلق عنده هو المهدی المنتظر. وعیسی وان کان بحسب الظاهر والزمان خاتماً للولایه العامه، اما بحسب المعنی فهو مختوم بالختم المحمدی أی المهدی علیه السلام ، لان ولایه عیسی تکون من لمعات الولایه المهدویه، وهی حسنه من حسنات الامام المنتظر».^(۳)

کذلک یری ابن عربی فی الفصوص أن: «الفتوح الربانیه ثلاثه: الأول عباره عن الفتح القریب، وهو المشار الیه بقوله: «نصر من اللّه وفتح قریب ». والثانی من الفتح المبین. ؤهو المشار الیه بقوله: «إنا فتحنا لک فتحاً مبیناً ». وأعلی الفتوح هو الفتح المطلق المشار الیه بقوله: «اذا جاء نصر اللّه والفتح ». ونصر اللّه العزیز لا یتحقق الا بوجود المهدی علیه السلام ، لان هذا الفتح وان ظهر بعض آثاره، لکن الظهور التام یحصل بوجود المهدی، ولذا قال ابن عربی أن النصر العزیز من مختصاته (عج).

والمقصود بالخاتم کما یقول الشیخ العارف عبد الرزاق القاسانی: «هو الذی یقطع المقامات بأسرها ویبلغ نهایه الکمال. والبالغ الی نهایه الکمال واحد لا یقبل التعدد. وخاتم النبوه هو الذی ختم اللّه به النبوه، ولا یکون الا واحداً وهو نبینا صلی الله علیه و آله وسلم . وکذلک خاتم الولایه علی الاطلاق. وهو ایضاً لا یتعدد. وهو الذی یبلغ به صلاح الدینا والآخره ونهایه الکمال، ویختل بموته النظام. وهو المهدی الموعود علیه السلام الخاتم لجمیع مراتب الولایه ودرجات الالهیه».^(۴)

ننتقل الآن من هذه المقدمه الی نتیجه اساسیه تتفرع من اعتبار الولایه سراً وباطناً للنبوه، واعتبار خاتمیه الولایه سراً وباطناً لخاتمیه النبوه. هذه النتیجه هی: الاعتراف بان زمن المهدی (عج) وفتره امامته هی فتره بلوغ الانسان وفتره تطبیق الشریعه الکامله الحقه، التی لم تتحقق فی زمن الانبیاء، مما یدفعنا نحو دراسه مراحل تطور واستکمال المجتمع البشری، لیتسنی لنا المجال بعد ذلک فی الحدیث عن سرّ غیبه المهدی علیه السلام ، ودور هذه الغیبه فی مسار تکامل الانسان.

ان القرآن الکریم فی قراءه الشهید المطهری رحمهم الله «یؤکد علی شخصیه التاریخ وواقعیته، کما یؤکد علی الاتجاه الارتقائی والتکاملی للمجتمع. والمعارک البشریه تتجه علی مر التاریخ بالتدریج نحو اتخاذ صفه ایدیولوجیه، ویتجه الانسان بالتدریج نحو التکامل فی قیمه الانسانیه، ای یقترب من الانسان المتعالی ومن المجتمع المثالی. وستکون نهایه المسیره الانسانیه اقامه حکومه العدل وحکومه سیاده القیم الانسانیه، او بالتعبیر الاسلامی: «حکومه المهدی»^(۵).

ویلتقی الشهید المطهری مع تویمبی فی أن: «انحطاط الحضارات امر لا یمکن رفضه، لکن تاریخ البشریه یسیر نحو مسیره تکامله».^(۶)

هذا الاعتراف بمبدأ الاتجاه الارتقائی والحرکه التکاملیه کاتجاه عام للمجتمع البشری فی صناعه تاریخه، یتفق أیضاً مع تفسیر الحکمه المتعالیه الصدرائیه لواقع الحرکه فی قوس الصعود. فالحرکه فی هذه المدرسه الفلسفیه العرفانیه تفسّر وتعرف بالخروج التدریجی للاشیاء من القوه الی الفعل. وحیث ان نسبه القوه الی الفعل هی نسبه النقص الی الکمال، ویستحیل عقلیاً الرجوع من النقص الی الکمال، بما فیها التطورات التی تحصل فی المجتمع البشری علی الصعیدین الفردی والاجتماعی، وخاصه مع ملاحظه ان النفس الانسانیه جسمانیه الحدوث وروحانیه البقاء، فهی أیضاً تتبع نفس النظام. والأهم من هذا، ملاحظه الآیات القرآنیه الجمه التی تؤکد علی رجوع الأمور والأشیاء کلها الی اللّه : «الی اللّه ترجع الأمور» و«الی اللّه المصیر»، مما یرفض امکانیه الحرکه القهقریه والتراجع عن الاستکمال فی الدنیا وحتی فی الآخره: «رب أرجعونی لعلی أعمل صالحاً مما ترکت، کلا ».

ان الاقتناع بهذه الرؤیه الکونیه یترسخ فی فکره المهدویه التی قال عنها الشهید المطهری أنّها: «تنطوی علی نظره تفاؤلیه تجاه المسیره العامه للنظام الطبیعی وتجاه مسیره التاریخ، وتبعث الأمل بالمستقبل وتزیل کل النظریات التشاؤومیه بالنسبه لما تنظره فی آخر تطلعاتها… والقرآن الکریم یرفض بشده النظره العبثیه الی التاریخ، ویشدد علی وجود قواعد ثابته دائمه لمسیره الامم والجماعات، فیقول: «فهل ینظرون الی سنَّه الأولین فلن تجد لسنَّه اللّه تبدیلاً، ولن تجد لسنه اللّه تحویلاً » فاطر: ۴۳.^(۷)

من هذه الآراء العبثیه، ما نقرأه من «رسل» فی کتابه: «فی الآفاق الجدیده»: «ثمه أفراد منهم اینشتاین یزعمون أنه من المحتمل جداً ان یکون الانسان قد طوی دوره حیاته، وسیستطیع خلال السنوات القلیله القادمه ان یبید نفسه بما یتمتع به من مهاره عملیه فائقه».^(۸)

طبعاً لا نقصد بالحرکه التکاملیه التاریخیه فکره الحتمیه التاریخیه التی تبناها بعض التیارات الفلسفیه المادیه کالمارکسیه، والتی لا تدع أی مجال لمبدأ الحریه والاختیار للانسان. صحیح ان الانسان مسیّر لمستقبل سیکون افضل من الحاضر والماضی. لکن له الخیار ان یکون فی داخله نفساً تستجمع جمیع أسماء اللّه ، من منطلق: «وعلم آدم الأسماء کلها » فیصبح خلیفه «اللّه » فی أرضه، وینال مقام العبودیه التی کنهها الربوبیه، وله الخیار فی تفتیت هذا الاستجماع وتبنی التفرق المذکور فی الآیه الشریفه: «أأرباب متفرقون خیر أم اللّه الواحد القهار ».

والآیه الشریفه «أن تتولوا یستبدل قوماً غیرکم »، وکذلک: «یریدون لیطفئوا نور اللّه واللّه متم نوره ولو کره الکافرون »، تدلان علی اختیار الانسان فی عین حتمیه تحقق الاراده الالهیه بشأن استکمال الانسان فرداً وجماعه.

ثم ان الاقناع بمبدأ الحرکه التکاملیه التاریخیه فی عین الاعتراف بحریه الانسان واختیاره فی تحدید مرتبته فی هذه المجموعه اللامتناهیه من کلمات اللّه ومخلوقاته، یتلطب منا دراسه الفترات التاریخیه التی مرت وتمر بالمجتمع البشری للترعف علی حکمه غیبه المهدی(عج).

فتقول: ان تقسیم التاریخ الی مراحله وأطواره یتنوع بتنوع المعاییر التی نختارها للتعریف بالانسان ومجتمعه. حیث یمکن اجراء التقسیم باعتماد مبدأ السیاسه والاراده، فتنقسم المراحل فی کل شعب بین الافراد والعوائل المالکه التی حکمت رقاب الناس، أو اعتماد مبدأ الاقصتاد، ویأتی الحدیث عن الاشتراکیه الأولی والرقیه والاقطاعیه والرأسمالیه والشیوعیه فی التقسیم المارکسی، أو اعتماد مبدأ الثقافات والحضارات التی تذکرنا بالحضارات الصینیه والمصریه والیونانیه والروسیه والفارسیه والغربیه.

لکن الثقافه الاسلامیه والشیعیه التی نفتخر بها ترسم لنا أدوار التاریخ بنحو مختلف تماماً، وتعتمد علی مبدأ الشرایع السماویه التیتری أ، جوهر الارتقاء یکمن فی العباده کآلیه للتقریب الی اللّه أی الکمال المطلق.

نلاحظ هنا أن الدین یستخدم دائماً فی القرآن بلفظه المفرد: «إن الدین عند اللّه الإسلام فمن یتبع غیر الاسلام دیناً فلن یقبل منه ». والاختلاف لا یتعرض لجوهر الدین الذی یبقی واحداً منذ اللحظه الأولی لتاریخ البشر ومجیء آدم کأول انسان وأول نبی، حتی نهایه التاریخ وانطواء الدنیا، بل یتعرض للشرایع التی تبرمج حیاه الانسان فی شؤونه وعلاقاته المتشابکه: «لکل جعلنا منهم شرعه ومنهاجاً »^(۹)، مما یعنی أن الدین حقیقه واحده، لکنها مشککه تتظاهر فی الشرایع المختلفه التی لیست الا حلقات مرتبطه بعضها بالبعض أشد ارتباط. فالطفره مستحیله سواء فی عالم التکوین أو نظام التشریع.

فی هذه القراءه یمکننا تقسیم الأدوارالتاریخیه الی دورتین رئیسیتین:

الدوره الاولی: فتره النبوه وارسال الرسل وانزال الکتب، وتبدأ بآدم علیه السلام وتنتهی بخاتم الأنبیاء صلی الله علیه و آله وسلم .

فی هذه المرحله تأتی الشرایع الالهیه واحده بعد أخری، وکل شریعه تنسخ ما سبقتها. وتلغی مفعولها وتقدم نموذجاً جدیداً یواکب مع مستجدات الحضاره البشریه مع الاحتفاظ بجوهر الدین الواحد.

الدوره الثانیه: هی دوره الولایه التی اعتبرناها باطن النبوه، وهی تبدأ بولایه الامام علی بن أبی طالب علیه السلام ، وتستمر الی آخر نشأه الدنیا. وبانتهائها تنطوی السموات والارض، ویتسعد الانسان للبدء بحیاه الخلید.

الدوره الثانیه ایضاً تنقسم الی فتره قصیره جداً تتوزع بین ولایه الائمه الاحد عشر، وتلیها مرحله ولایه خاتم الانبیاء، التی تنقسم بین الغیبه الصغره والکبری والثوره العالمیه.

فی قراءه سریعه عن رکائز هاتین الدورتین، أری ان دوره النبوه تمتاز بصفتین أساسیتین: الاولی: حضور الانسان الکامل أی النبی بین حین وآخر بین الناس، لیقدم لهم أسوه حسنه تتجسد فیها القیم الالهیه، وتتبلور هذه القیم فی شخصیه وأنماط علاقته بالناس وحیاتهم الفردیه والاجتماعیه. والثانیه: الإعجاز المقرون بالتحدی کآیه بینه لاثبات مصداقیه نبوءه النبی وعلاقته بمنبع القدره المطلقه. هذه المعجزات عاده أمور تخرق النظام الاعدادی الحاکم علی مسار الماده فی الطبیعه، کناقه تظهر من تفجر جبل، والقاء عصاً تصبح ثعباناً مرعباً، والتحدث مع النمل والطیر، وتسخیر الریاح، وتسبیح الحصا فی کف النبی، وشفاء الأکمه والأبرص، واحیاء الموتی. وهی عاده تنسجم مع معطیات العقلیه البشریه الآخذه بالتطور والارتقاء من نبی الی نبی آخر.

هذه الخطوات، تمهد لمرحله هامه من بلوغ الفکر والعقل واکتساب أهلیه لتلقّی معجزه خالده لا تکون خرقاً لنظام الطبیعه والجسم، بل تکون خرقاً لحجب الفکر ومطبات العقل. وهی تتجلی فی الکلام واللغه التی هی آیه الفکر. هذا المنعطف، یطوی دوره النبوه التی تشبه دوره الطفوله وحیاه ما قبل البلوغ، والتی یحتاج فیها البشر الی رعایه الهیه محسوسه تتمثل بحضور النبی فی الشارع وبین الناس وبیده معجزه تثبت لتلک العقلیه علاق