پاورپوینت فایل | مرجع دانلود فایل
توضیحات
ارائهی فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام – تجربهای خاص و متمایز!
پاورپوینتی حرفهای و متفاوت:
فایل فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام شامل 49 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شدهاند.
ویژگیهای برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام:
- طراحی خلاقانه و حرفهای: فایل فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام به شما این امکان را میدهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیرهکننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
- سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام به گونهای طراحی شدهاند که استفاده از آنها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
- آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.
کیفیت تضمینشده با دقت بالا:
فایل فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهمریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بینقص و حرفهای هستند.
نکته مهم:
هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخههای غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام با دقت و حرفهای تنظیم شده است.
همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام را دانلود کنید و ارائهای حرفهای و تأثیرگذار داشته باشید!
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قیامهای شیعی در عصر امام سجاد علیه السلام :
اشاره
امام سجاد(ع) در عصر والاترین قیام شیعی به امامت رسید. قیامی که در آن، آفتاب کربلا در خون تپید و پیکر خونین امام حسین(ع) و یارانش بر پهن دشت تفتید کربلا افتاد. در آن هنگامه، امامت از سیدالشهدا(ع) به فرزندش امام سجاد(ع) منتقل شد. امام روزی را دید که آسمان به خود ندیده بود. چه روزی بود عاشورا و چه هنگامه ای!؟ امام در دوره ای به امامت رسید که یزید، خلیف بی خرد اموی به قدرت دست یافته، از هیچ جنایتی علیه خاندان پیامبر(ص) فروگذار نمی کرد. امام سجاد(ع) در آن روز به مشیت الهی به بیماری دچار شد تا مانع از شهادت آن بزرگوار شود.[۱] امام در آن ایام، بیست و سه سال داشت[۲] و در فاجعه آمیزترین دوران حیات شیعه، امامت امت را به عهده گرفت.
ظلم و جور حکومت اموی و مروانی، کارد را به استخوان شیعه رسانده بود. گاه کاس صبر لبریز و عَلَمی برای مبارزه و قیام برداشته می شد. واقع عاشورا، نقط تشکیل و عزیمت قیامهای شیعی بود؛ چه اینکه در مصیبت امام حسین(ع)، آتشی در قلب شیعه زبانه کشید که تا سالها پس از آن فروکش نکرد. هر از چند گاهی، شراره های قیامی برای خون خواهی آن خونهای پاک که بر خاکهای تفتید کربلا جاری گشت، شعله ور می شد.
در این مقاله به بررسی مهم ترین این قیامها و مواضع امام سجاد(ع) در قبال آنها می پردازیم:
۱. قیام حَرّه
حَرّه سنگهای آتش فشانی خاصی به رنگ سیاه است که در برخی نواحی مدینه دیده می شود. این رویداد در سنگ زاری در قسمت شرقی مدینه اتفاق افتاد.[۳] قیام حرّه، قیام مردم مدینه نسبت به ظلم و جور بنی امیه در سال ۶۲ یا ۶۳ق بود که از شهادت امام حسین(ع) و یاران باوفایش در کربلا سرچشمه گرفته بود. مدین آن روز هنوز شهر اصحاب رسول خدا(ص) و فرزندان ایشان بود. واقع عاشورا موجی از نفرت را نسبت به خلافت اموی برانگیخت و فضا را برای حاکمیت مرکزی اموی متشنّج و ناآرام کرده بود، به طوری که مدام حکمرانان مدینه را عوض می کردند.
دست آخر یزید حکمرانی مدینه را به جوانی ناپخته به نام «عثمان بن محمد بن ابی سفیان» داد.[۴] او هم برای آرام کردن مردم مدینه به نظرش رسید تا جمعی از بزرگان معترض شهر، مثل عبدالله پسر حنظله غسیل الملائکه، مُنذر بن زبیر و عبدالله بن ابی عمرو را نزد یزید بفرستد تا بلکه با دلجویی ای که خلیفه از آنان می کند و هدایای نفیسی که به آنان می دهد، نسبت به حکومت نرم شوند و دست از نارضایتی بردارند.[۵]
این کار به اشار یزید انجام گرفت؛ اما این هم اشتباه دیگری از اشتباهات یزید بود. آنها به دربار یزید در دمشق رفتند و خلیفه را مشغول شراب خوردن و سگ بازی دیدند. آتش خشم شان زبانه کشید و اگر تا آن زمان در قیام شک داشتند، شک شان تبدیل به یقین شد. به مدینه بازگشتند و در مسجد مدینه نزد مردم گرد آمدند.
عبدالله بن حنظله فریاد برآورد: ای مردم! ما از دربار خلیفه ای می آییم که شراب می نوشد، طنبور می نوازد، سگ بازی می کند و شب را تا صبح با کنیزکان و آوازه خوانان می گذراند. با هم شویم و او را از خلافت به زیر کشیم.[۶]
جمعی از مردم با او بیعت کردند و شمارشان به هزار نفر رسید. یزید خبردار شد و سخت برآشفت؛ چون توقع نداشت پس از دادن آن همه هدیه، جوابش را این گونه بدهند. ابتدا خواست عبیدالله بن زیاد را برای سرکوبی آنان بفرستد؛ اما وی که دستش هنوز آغشته به خون شهیدان کربلا بود، بدبختی دیگری را نپذیرفت و از قبول آن شانه خالی کرد.
قرعه به نام «مسلم بن عُقبه» افتاد؛ پیرمردی نودساله از سرداران معاویه که دهانی وزغ گون داشت و وقتی راه می رفت، گویی پایش را از گل بیرون می کشید. یک چشمش را هم در جنگ با امیرالمؤمنین(ع) در صفین از دست داده بود.[۷]
یزید دست از آن خوی بادیه نشینی و وحشی خود برنمی داشت. او عادت داشت گرهی را که با دست باز می شد، با دندان باز کند. در حادث عاشورا نیز همین سیاست او را بدبخت دنیا و آخرت کرد.
یزید سپاهی دوازده هزار نفری و تا دندان مسلح را در اختیار مسلم گذاشت. او لشکر کشید و مدینه را محاصره کرد و سه روز به آنان مهلت تسلیم شدن و عذرخواهی داد؛ اما مردم مدینه تسلیم نشدند. پس از روز سوم، جنگ آغاز شد. در روز اول نبرد، برتری با انقلابیون مدینه بود؛ اما از روز دوم و سوم، معادلات جنگ به هم خورد و ورق برگشت. مسلم بن عقبه پیروز شد و قدم در شهر گذاشت و همچون پلنگی زخمی، دندان بر استخوانهای مردم بی دفاع شهر فشرد. او در عوضِ آن سه روز مهلتی که داده بود، سه روز دست لشکریان خود را بر جان، مال و ناموس اهل مدینه باز گذاشت تا هرچه می خواهند، انجام دهند.
مدینه حمام خون شد. به نوامیس اهل مدینه هتک شد. مسلم بن عقبه در قتل و غارت و فساد آنقدر زیاده روی کرد که مُسرف[۸] نام گرفت.[۹] ده هزار کشته بر جای ماند که هزار و چهارصد نفرشان از انصار[۱۰] و هزار و سیصد نفرشان از قریش بودند. سیصد زن پستان بریده شد[۱۱] و هشتصد دختر، مورد تجاوز قرار گرفت، طوری که بعدها به فرزندان آنان، فرزندان حرّه می گفتند.[۱۲]
جوی خون خشک شد و زبانه های قیام فروکش کرد. حالا نوبت بیعت ستانی و خوش خدمتی ابن عقبه رسیده بود؛ اما او به بیعتی ساده رضایت نمی داد؛ بلکه از مردم مدینه به زور بیعت گرفت که برد یزید باشند. فقط دو نفر هرگز بیعت نکردند؛ نخست امام آزادگان، علی بن الحسین(ع) و دیگری، علی بن عبدالله بن عباس، صحابی مشهور.[۱۳]
امام از ابتدا با این قیام موافق نبود. هر چند مشورتی با وی در این زمینه صورت نگرفت. عدم سازماندهی درست نظامی و نبود تجرب کافی انقلابیون مدینه، شکست قیام شان را در همان آغاز نوید می داد. آنان بدون بررسی هم جوانب مسئله دست به قیام زدند و توان سرکوب دشمن را در نظر نگرفتند. امام از ابتدا می دانست که این قیام با شکست مواجه می شود و داغی دیگر بر داغهای دل شیعه افزوده می گردد. انقلابیون نیز از امام نظرخواهی نکردند و در حالتی هیجانی واقع شدند و بر یزید شوریدند.
صد البته اگر نظر امام را جویا شده بودند، حضرت آنان را از صلاح نبودن حرکت شان آگاه کرده بود و این فاجعه به وقوع نمی پیوست. از سوی دیگر، عبدالله بن زبیر نیز با حیله گری توانسته بود در میان انقلابیون رخنه کند و از این نمد برای خود کلاهی ببافد؛ زیرا در هر حال دشمن آنها، دشمن او هم بود و اگر حرکت نظامی انقلابیون مدینه پیروزی می یافت، می توانست پلی برای پیروزی و قدرت یابی ابن زبیر شود.
اینها هیچ یک از دیدگان بیدار امام سجاد(ع) پنهان نبود و سبب شد که حضرت در قیام شرکت نکنند. گذشته اینکه زخمی که از شهادت امام حسین(ع) و یارانش بر پیکر شیعه وارد شده بود، هنوز تازه بود. هنوز امام خانواده های داغدار شهدای کربلا را پرستاری می کرد و این امام بود که باید بر آن زخم عمیق مرهم می گذاشت. حضرت می دیدند که شیعه توان تحمل زخمی دیگر را ندارد؛ اما انقلابیون به این نکت مهم توجهی نداشتند و فقط قبض شمشیر را می شناختند.[۱۴]
جاسوسان اموی نیز خان امام(ع) را زیر نظر داشتند و عرصه به شدت بر امام تنگ بود. وقتی امویان خان امام را از رفت و آمدهای قیام عاری یافتند، دستور دادند کسی که بر خان امام پناه ببرد، امان دارد.[۱۵] مسلم بن عقب نیز در حرکتی تاکتیکی، متعرض امام نشد؛ بلکه با احترام با ایشان رفتار کرد.[۱۶]
امام نیز از این فرصت استفاده کرد و جان بسیاری از مردم بی دفاع را که زیر تیغ مسلم بن عقبه بودند، با شفاعت و میانجی گری نجات داد[۱۷] و حدود چهارصد نفر را در خان خود و در حوالی مدینه در ینبُع[۱۸] جای داد و آسایشی برایشان فراهم فرمود که حتی در خان پدر خود ندیده بودن
- لینک دانلود فایل بلافاصله بعد از پرداخت وجه به نمایش در خواهد آمد.
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
هنوز هیچ نقد و بررسی وجود ندارد.