فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت شامل 55 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مدیریت محتوای اینترنت :

مقدمه

مهرماه سال ۱۳۹۳ در سالن اجتماعات مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، مراسم رونمایی به مناسبت تولید دو نرم افزار «قواعد ادبیات عرب» و «دروس حوزوی» برگزار شد. در این مراسم که شخصیت های دینی و علمی و نیز محققان علوم اسلامی حضور داشتند، دکتر حمید شهریاری، ریاست محترم این مرکز به تبیین جایگاه فناوری از منظر اسلام پرداخت و نکات ارزنده ای را در این باره مطرح نمود.

طرح یک پرسش

نکته اول اینکه آیا فناوری فی حدنفسه امر نیکو و پسندیده ای است یا اینکه زشت و نکوهیده به شمار می رود؟ شاید این پرسش به ذهن بیاید: مگر کسانی هستند که معتقد باشند فناوری ذاتاً بد باشد؟ این سؤال را به شکل دیگری نیز می توان مطرح کرد و آن اینکه آیا از زمانی که انسان به فناوری های نوین دست یافته تا کنون، به خدا نزدیک تر شده است یا دورتر؟ آیا انسان امروزی که از تلویزیون، تلفن همراه و ماهواره بهره می برد، به خدا نزدیک تر است یا انسان دیروزی که هیچ بهره ای از این فناوری ها نداشت؟

چیستی فناوری

فناوری، عبارت است از ساخت، اصلاح، کاربرد و دانش. اگر کسی بتواند چیزی را بسازد، اصلاح کند یا کاربرد چیزی را داشته باشد و یا بتواند دانش آن را در اختیار بگیرد، یعنی ابزارها و نظام ها و روش های سازماندهی را به گونه ای انجام دهد که مشکل روزگار خودش را حل کند، از فناوری برخوردار است؛ مثلاً اگر کسی موتور جت بسازد که بتواند سریع تر به مکه برود، آن آدم، فناور است. اگر نتواند بسازد، ولی بتواند اصلاح کند، باز هم فناور است. اگر نتواند بسازد و اصلاح کند، ولی بتواند از آن استفاده کند، مثل خلبانی که می تواند پشت فرمان هواپیما بنشیند، وی نیز آدم فناور است. همچنین، اگر نتواند بسازد یا اصلاح کند و یا از آن استفاده نماید، ولی بتواند مقاله ای در زمینه هواپیما و جت بنویسد، این آدم نیز فناور است.

فناوری، حُسن اقتضایی دارد

به اعتقاد ما، فناوری در ذات خودش حُسن اقتضایی دارد و نه حُسن ذاتی. بر اساس تعریفی که عرض شد، فناوری در ذات خودش، دارای حُسن اقتضایی است. حُسن اقتضایی فی حدنفسه چیز نیکویی است؛ اما اینکه شخص با آن چه کار می خواهد بکند، مطلب دیگری است و ما با عنوان ثانوی که هدف به فناوری می دهد، کاری نداریم؛ به عنوان مثال، اگر کسی از شما بپرسد: هواپیما درست کردن و سوارشدن بر آن، چیز خوبی است؟ می گویید: بله.

حُسن فناوری از این بابت است که دانش است و دانش، در روایات ما حُسن اقتضایی دارد و تا کسی این علم و دانش را نداشته باشد، نمی تواند به فناوری دست پیدا کند. اول، دانش مطرح است و بعداً اصلاح و کاربرد آن. طبق استدلالی که از روایات شده، چون فناوری دانش است و در تفکر شیعی، دانش دارای حُسن اقتضایی است، پس فناوری داری حُسن اقتضایی است. در روایتی که مرحوم صدوق در کتاب خصال آورده، آمده است: «أکثرُ النّاسِ قیمهً أکثرُهم عِلماً واقلّ النّاسِ قیمهً أقلّهم عِلماً.» بر این مبنا، معیار ارزش انسان، علم اوست؛ یعنی هرچه بیشتر بداند، ارزش او بیشتر است و برعکس. بنابراین، اگر می خواهید ارزش انسان ها را اندازه بگیرید، ببینید علمشان چقدر است.

دلیل دوم بر حُسن اقتضایی داشتن فناوری، این است که فناوری توانمندساز است. همان گونه که از تعریف آن برمی آید، فناوری، یعنی ساخت، اصلاح، کاربرد و دانش ابزارها برای رفع مشکل؛ یعنی ما با یک مشکل مواجه شده ایم و می خواهیم آن را حل کنیم. این چهار عمل را انجام می دهیم، تا مشکل را حل نماییم؛ یا چیزی را می سازیم، یا به کارمی گیریم و یا دانش آن را تولید می کنیم. آن چیزی را که ساختیم، ما را توانمند می کند؛ به عنوان مثال، بشر قدیم باید با تبر به درخت می زد تا درخت را قطع کند. این امر باعث می شد دست هایش پینه ببندد و سختی بسیاری را متحمل شود؛ اما امروزه، فناوری اقتضا کرده است که با یک اره برقی به آسانی و به سرعت این کار را انجام دهیم و کار چندین ساعته، به وسیله فناوری، در طی دقایقی انجام گیرد. مثال دیگر اینکه آدمی در گذشته برای سفر به حج، مرارت های بسیاری را متحمل می گردید و زمان فراوانی را صرف می کرد؛ ولی امروزه این سفر، به راحتی انجام می گیرد. فناوری، بشر را توانمند کرده و زمان را در اختیارش قرار داده است. فناوری، به گونه ای شده که انسان می تواند به وسیله آن، هم زمان در چند جا باشد. می تواند به صورت تصویری با فرد یا افرادی در آن سوی دنیا گفت وگو کند.

فناوری از نگاه دین

در قرآن کریم به توانمندسازی مسلمانان امر شده است؛ آنجا که می فرماید: «و أعدّوا لهم ما استطعتم من قوّه»؛ یعنی قدرت و توانایی خود را در مقابل دشمن افزایش دهید. بنابراین، باید خودمان را به کمک ابزارهای فناورانه، در مقابل دشمنان اسلام تقویت کنیم. توانمندشدن، یک واجب شرعی است. تعبیر «من قوّه»، یعنی تا آنجا که توان دارید، خودتان را تجهیز کنید. در فناوری، قوّت وجود دارد و دانشی است که راهگشاست و به انسان نیرو و توانایی می دهد. همچنین انبیایی داشته ایم که خودشان فناور بوده اند؛ مثلاً حضرت نوح(ع) وقتی کشتی را ساخت، کسی نمی دانست که کشتی اقیانوس پیما چیست؟ و چگونه ساخته می شود؟ در روایات هم داریم که اولین کسی که کشتی اقیانوس پیما ساخت، حضرت نوح(ع) بود که بر اساس تعلیم حضرت جبرئیل این کار را انجام داد؛ «و اصنع الفلک بأعیننا و وحینا»؛ یعنی او ساخت کشتی را بلد نبود، ما یادش دادیم.

فناور بعدی در میان پیامبران الهی، حضرت داوود(ع) است که زره می ساخت؛ به طوری که وقتی تیر به آن می خورد، بر آن اثری نداشت. آنان حلقه های کوچک فلزی را به گونه ای کنار هم چیده بودند که وقتی تیر به آن اصابت می کرد، در آن گیر می کرد و به بدنشان نفوذ نمی نمود. این موضوع، در آن زمان یک فناوری به شمار می رفت. بنابراین، فناوری فی حدذاته چیز بدی نیست؛ چون اگر بد بود، انبیای الهی نمی توانستند متصدی آن باشند.

افزون بر این، دو نکته در تعریف فناوری وجود دارد که حُسن اقتضایی آن را اثبات می کند. مقدمتاً باید عرض کنم که محاسن دینی، به سه دسته تقسیم می شوند؛ یعنی افعال بشری، سه نوع ارزش می توانند داشته باشند:

۱.ارزش ذاتی: وقتی می گوییم: «العدلُ حسنٌ و الظّلمُ قبیحٌ»، ارزش ذاتی عدل را بیان می کند؛ یعنی هیچ وقت عدل به ضدّ خودش تبدیل نمی شود و هیچ مصداقی از عدالت پیدا نمی کنید که قبیح باشد؛ به بیان دیگر، عدل، حُسن ذاتی دارد.

۲.ارزش اقتضایی: دسته ای از افعال بشر است که حُسن اقتضایی دارد؛ یعنی می توانند به ضدّ خودشان تبدیل شوند؛ مثل راستگویی که امر ارزشمندی است؛ اما قابلیت این را دارد که به ضدّ خودش تبدیل شود. اگر راستگویی منجر به قتل یک نفس زکیه شود، گفتن آن حرام است. راستگویی، همه جا خوب نیست و استثنائاتی نیز دارد؛ به بیان دیگر، صداقت، قابلیت این را دارد که بر اساس شرایطی به ضدّ خودش تبدیل شود. بنابراین، می گوییم که حُسن اقتضایی دارد.

۳.دسته ای دیگر از افعال وجود دارد که نه حُسن ذاتی دارد و نه حُسن اقتضایی؛ مثل راه رفتن در خیابان.وقتی می گوییم که فناوری، حُسن اقتضایی دارد، یعنی در ذات خودش خوب است؛ چون علم است و انبیا نیز متصدی امور فناورانه بوده اند. البته این خوب بودن، اقتضایی است و نه ذاتی؛ یعنی اقتضا دارد که به ضدّ خودش تبدیل شود. فناوری وقتی در اختیار افراد شرور قرار گیرد و از آن برای مقاصد ناپسند استفاده کنند، به ضدّ خودش تبدیل می شود.

با توجه به این توضیحات می توان گفت: فناوری، خوب و خیر است و بشر امروز از دیروز بهتر است؛ چون دانشش بیشتر است و به تبع، ارزشش نیز بیشتر است.

رسالت حوزه های علمیه

امروزه از حوزه علمیه سؤال می شود که ابزارهای جدید مانند: وایبر، واتس آپ و فیس بوک، خوب است یا بد؟ اگر خوب است، چرا آنها را فیلتر می کنید؟ و اگر بد است، چرا خودتان آنها را عرضه می کنید؟ علمای ما چه پاسخی در خصوص استفاده از این فناوری ها دارند؟ در برهه ای از زمان، اوقات فراغت درصد قابل ملاحظه از جامعه، به تلویزیون تعلق داشت؛ اما امروزه دیگر تلویزیون کنار رفته است و این اوقات بیشتر به موبایل اختصاص یافته است. بزرگان نیز حداقل به یکدیگر پیامک می فرستند.

متأسفانه، در کشور ما اوضاع و احوال هماهنگی وجود ندارد و چون فناوری امر نویی در جامعه ما به شمار می رود، باعث تشتت افکار شده است؛ یعنی هر کدام از ما به گونه ای فکر می کند و آن را از منظر خودش تحلیل می نماید؛ به طوری که برخی نکات را در نظر می گیریم؛ ولی از نکات دیگر غفلت می ورزیم. همین امر،