بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مروری بر زندگی و آثار مرحوم کلینی :

ثقه الاسلام کلینی به احتمال زیاد در سالهای ۲۶۵ ه / ۸۷۹ م در روستایی به نام «کُلین»، واقع در بین ری و قم، در خانواده ای اهل علم و دانش پا به عرصه گیتی نهاد. پدرش «یعقوب بن اسحاق» بود که در ری اقامت داشت و از عالمان ممتاز ری بود. درباره کلینی باید گفت که وی علوم مقدّماتی را در موطن خود آغاز نمود. با توجّه به اینکه اشخاصی که روایات امامیه را نقل می نماید، علمای طراز اول قم بوده اند، می توان گفت که وی مدّتی طولانی در قم به تحصیل پرداخته است. با توجّه به اینکه دایی وی مشهور به «علّان»، از علمای برجسته ری بوده است، از او و سایر دانشمندان آن خطّه استفاده برده و از آنها نقل روایت می کند.

دیدگاه ها و روایتهای عالم بزرگ نیشابور، «فضل بن شاذان» را که خود بسیار به او اعتماد دارد، از محمّدبن اسماعیل نیشابوری سماع نمود. همچنان که بیان گردید، در رأس محدّثان و مشایخ کلینی، علان و نیشابوری قرار دارند که تعداد آنان به ۳۶ نفر می رسند؛ محدّثانی مبرّز و متشخّص همچون: ابوعلی احمدبن ادریس بن احمد اشعری قمّی، ابوجعفر احمدبن محمّدبن عیسی اشعری قمّی، سعدبن عبدالله بن ابی خلف اشعری قمّی و علی بن حسین سعدآبادی قرار دارند که از امتیازات خاصّ دوره وی می باشد.

به احتمال زیاد، در اوائل سده ۴ه/۱۰م، کلینی برای دانش افزایی، به بغداد رفته و در کرانه غربی دجله واقع در دروازه کوفه در محلّه درب السلسله سکونت گزید. علاوه بر آن، کلینی که با نسبت «سلسلی» نیز از او یاد می شود، مجالس علمی اش جایگاه توجّه اشخاص بسیاری گردید. وی در زمان خلیفه عباسی مقتدر بالله ریاست علمی فرقه امامیّه را به خود اختصاص داد.

کلینی شاگردان بسیاری را در زمینه حدیث و روایت پرورش داد. در بین شاگردان وی می توان به کسانی همچون: ابوعبدالله احمدبن ابراهیم مشهور به ابن ابی رافع السیمری، احمدبن احمد الکاتب کوفی، احمدبن علی بن سعید کوفی، احمدبن محمّدبن علی کوفی، ابوغالب احمدبن محمّد رازی، ابوالقاسم جعفربن محمّد، علی بن احمدبن موسی دقّاق، ابوعیسی محمّدبن احمد سنانی، اشاره نمود. (برای اطلاعات بیش تر در رابطه با مشایخ و شاگردانش نک: مقدّمه حسین علی محفوظ در الأصول من الکافی، ج ۱، ص ۲۰ ۱۴؛ قیس آل قیس، ج ۳، ص ۸۱ ۷۸)

کلینی به جهتِ فعالیتهای علمی اش در زمان خود، به عنوان شیخ شیعه و چهره شاخص و مورد اعتماد علمای شیعه امامیه در سده های بعد توصیف گردیده است. (نک: عاملی، اعیان الشیعه، ج ۹، ص ۹۹) تاریخ وفات کلینی در منابع، سال ۳۲۸ه /۹۴۰م یا ۳۲۹ه /۹۴۱م ذکر شده است؛ البتّه احمدبن علی نجاشی که به زمان حیات او بسیار نزدیک است، تاریخ وفات وی را، ماه شعبان سال ۳۲۹ه / می ۹۴۱م (طوسی، الرجال، ص۲۹۲) ثبت نموده که به نظر می رسد به واقع نزدیک تر باشد. پیکرش سمت غربی قبرستان باب الکوفه به خاک سپرده شد. امروزه مزارش در سمتِ شرقی دجله، کنار پل قدیمی، مشهور به «جسر مأمون» قرار دارد و پس از قرنها این ویژگی را داراست که زیارتگاهی معادل قبر امامان [:] را به خود اختصاص داده است.

با توجّه به اینکه کلینی در مقطع زمانی غیبت صغری می زیسته است، پذیرفته شدن کلینی در بنیه امامیّه به عنوان تنها منبع اخبار مأثوره از امامان علیهم السلام که بیانگر مبانی نظری و عملی شیعه است، در قبال کلام، فقه، و سایر علوم متکی به خِرد، جبهه فکری مخالفی پدید آورده بود.

وضعیت موجود در کنار برخی دلائل دیگر به اعتقاد علمای امامیه، به طولانی نشدن غیبتِ دوازدهمین امام (ع)، ظهور او در زمانی نزدیک و حلّ مشکلات مختلف موجود جامعه شیعی به دست او، متکی است. در چنین وضعیتی، کلینی با پیروی از یک متد اخباری سلفی، مجموعه های حدیثی معروف به اصول اربعمائه را که از امامان علیهم السلام و در رأس آنان [امام] جعفر صادق (ع) نقل شده است با دیگر روایتهای رسیده از امامان علیهم السلام، جمع کرده و مجموعه روایی بزرگی به وجود آورده است. جایگاه بخاری در مجموعه های روایی اهل سنّت را کلینی نیز به همان اندازه در میان کتب روایی امامیّه داراست.

کلینی به مکتب حدیثی قم منسوب بود که آنان مخالف هر نوع اجتهاد، استدلال و تفکّر مبتنی بر خِر