فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 115 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مروری بر شخصیت و زندگی آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی :

۱. مقدمه

از میان گروههای مخالف و مبارز با شاه روحانیت موفقترین آنها بود. روحانیان به چند دلیل، از جمله داشتن روحیه نترسی و شجاعت برگرفته از فرهنگ حسینی (ع)، بهره مندی از آموزه های دینی مبتنی بر فطرت و در نهایت دارا بودن شبکه اجتماعی گسترده، از دفاتر مراجع در شهرهای بزرگ تا اعماق روستاهای دورافتاده کشور که ارتباط گیری با مردم را برای آنان آسان می کرد توانستند نقش آفرینی مؤثرتر و موفق تری نسبت به کلیه گروه های درگیر در مبارزه علیه شاه داشته باشند زبان، روحانیت ساده و قابل فهم بود و چون عموم مردم پایبند شریعت، بودند ارتباط با مردم جزیی از زندگی روحانیان به شمار میآمد از سوی دیگر زهد و استقلال سیاسی روحانیت از آنها چهرههایی معنوی و پناهگاه روزهای سخت ساخته بود. آنچه که در ادبیات روحانیت با عنوان «علمای بلاد شناخته میشد در حقیقت همان شبکه گسترده روحانیت بود که از مراکز دینی کشور به ویژه، نجف قم و مشهد شروع میشد و به سایر مناطق جهان اسلام کشیده میشد. در انقلاب اسلامی روحانیت از همین شبکه، که از نفوذ اجتماعی بالایی برخودار بود بهره برد علمای بلاد نقش خود را در رساندن پیام امام خمینی از قم و نجف به اقصی نقاط کشور ایفا کردند و در ایجاد فضای انقلابی برای مبارزه با حکومت پهلوی مؤثر افتادند بسیاری از آنها یا از شاگردان امام بودند و یا سالها قبل از شروع نهضت با امام خمینی در ارتباط بودند. آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی یکی از همین علمای بلاد بود که در جریان نهضت اسلامی با نفوذی که در بخشهای مهم مناطق جنوبی کشور داشت، به آن پیوست و نقش مهمی را در آن مناطق بر عهده گرفت. او گرچه همچون آیت الله مطهری و بهشتی شاگردی امام را نکرد، اما علاوه بر تدریس علوم دینی و اخلاقی مقارن با طلیعه نهضت امام خمینی، عملاً وارد میدان مبارزه شد و به عنوان یکی از ارکان مبارزه در جنوب کشور مطرح شد. شیراز شهری است که به لحاظ تاریخی در جنوب کشور دارای مرکزیت و محوریت است. به همین دلیل حضور تاریخی شخصیتهای، فرهنگی، علمی ادبی و عالمان برجسته بر اهمیت آن افزوده است. همچنین شیراز به دلیل مرکزیت سیاسی – اجتماعی حوزه وسیعی از جنوب کشور همواره در کانون جنبشهای سیاسی تاریخ معاصر ایران در جنوب کشور قرار داشته است؛ و عناصر مختلف شهری و ایلی، آن در جریان حرکتهایی چون جنبش تنباکو، مشروطه، جنبش ضد استعماری دوران جنگ بین الملل اول و جنبش ملی شدن صنعت نفت نقش داشته اند. با شروع نهضت اسلامی که از ابتدای دهه ۱۳۴۰ صورت عملی پیدا کرد و به انقلاب اسلامی انجامید، مردم شیراز به حمایت از مرجعیت دینی برخاستند (نصیری طیبی، ۱۳۹۳: ۲۰)

آیت الله سید عبدالحسین دستغیب یکی از رهبران این نهضت در استان فارس بود که در مقاله حاضر تلاش کرده ایم با منابع اندک موجود نقش وی در جریان مبارزات انقلاب اسلامی را بررسی کنیم به این منظور نگاه مختصری به زندگی و فعالیتهای سیاسی او داشته ایم و به طور ویژه از اسناد ساواک درباره ایشان استفاده کرده ایم.

۲. مختصری از زندگی نامه

سید عبدالحسین در خانواده ای که نسل در نسل از روحانیان سرشناس و به نام شیراز بودند متولد شد. او در شب عاشورای دیده به جهان گشود. مقارن بودن زمان تولد او با شب عاشورا باعث شد نام او را عبدالحسین برگزینند منزل و محل تولدش در خیابانی که امروزه خیابان احمدی نامیده میشود و در مجاورت بارگاه شاه چراغ است، قرار داشت. اجدادش پیوسته، یکی بعد از دیگری متولی آستان احمد بن موسی الکاظم شاه چراغ بوده اند. سابقه حضور خاندان دستغیب در شیراز قدمتی هشت قرنی دارد و از میانشان عالمان فقیهان و خطیبان برجسته ای برخاسته اند نسب این خاندان به زید بن علی بن الحسین (ع) می رسد. سید محمدتقی پدر عبدالحسین که هنگام تولدش در کربلا به سر می برد، هنگامی که او دوازده سال بیشتر نداشت از دنیا رفت عبدالحسین پس از طی دوره مکتب به فراگیری علوم دینی و حوزوی روی آورد در همان اوایل طلبگی به رغم سن کم و وجود روحانیان مطرح، به سبب تعلقش به خاندان علم و، ایمان امامت جماعت مسجد باقرخان شیراز را برعهده گرفت. دستغیب در حالی که سال بیشتر نداشت و از لحاظ مالی در مضیقه بود، در سال ۱۳۱۴ راهی نجف شد. سال مهاجرت دستغیب به، نجف همزمان با سال ابلاغ دستور کشف حجاب از سوی رضاخان بود. او درباره علت مهاجرتش به نجف می گوید:

در زمان رضاقلدر، ملعون ما را چندبار زندانی کردند؛ یک دفعه بنای شان تبلیغ بود؛ بعد گفتند که اصلاً باید از روحانیت بیرون بروی و ۲۴ ساعت مهلت دادند که اصلاً بنده خلع لباس کنم به ناچار فرار کردم و رفتم نجف و این هم به خواست خدا وسیله خیری شد برای استفاده از محضر بزرگان (یاران امام به روایت اسناد ساواک، /))

او در نجف در محضر اساتیدی چون آقاضیاء الدین، عراقی سید ابوالحسن اصفهانی و سید میرزا آقا، اصطهباناتی در فقه و اصول و سید علی آقای قاضی در عرفان شاگردی کرد. همچنین شاگردی در محضر استاد برجسته اخلاق و عرفان حاج شیخ محمدجواد انصاری همدانی و رفاقت و همنشینی با دیگر طلبه شیرازی شیخ حسنعلی نجابت، به توصیه سید علی آقای قاضی، زندگی سلوکی دستغیب را تغییر داد و بیش از پیش به عوالم معنوی سوق داد. آیت الله دستغیب دو سال پس از سکونت در، نجف از هشت نفر از فقهای مبرز، وقت اجازه اجتهاد دریافت کرد؛ و پس از هفت سال حضور در آن مرکز علم شیعی به توصیه استادش، شیخ محمد کاظم شیرازی در سال به شهر خود بازگشت استاد در کلاس درس به او گفته بود: «آقای دستغیب یکی از علما برای شما خواب خوبی دیده است؛ بهتر است شما به شیراز برگردید.» آیت الله دستغیب پس از بازگشت به شیراز ضمن مرمت و بازسازی مسجد جامع عتیق، به اقامه نماز در آن مسجد پرداخت و علاوه بر آن به تدریس و رفع مسائل مردمی همت کرد زندگی زاهدانه و ریاضتهای پیوسته از خصایص مهمی است که آیت الله دستغیب، حتی در میان روحانیان با آنها شناخته می.شود آیت الله خامنه ای درباره زهد و تقوای او می گوید این چهره پارسا و پرهیز کار در بهترین بخش از عمر پربرکتش بی اعتنا به زخارف دنیوی همت و نیروی خود را در راه استقرار حاکمیت الله صرف کرد و به یاد خدا دلخوش بود. چهره معظم و دوست داشتنی این مرد خدا محبوبترین چهره در میان مردم فارس و مورد احترام عمیق مردم سراسر ایران بود بیانیه به مناسب شهادت دستیغب، (۱۳۶۰/۹/۲۰). از او بیش از ۳۴ عنوان کتاب به چاپ رسیده است. او سیاست را در چارچوبی عرفانی تعریف می کرد و به همین دلیل تبیین فسادهای اخلاقی و سیاسی دستگاه در قالب فریضتین یعنی امربه معروف و نهی از منکر را وجه همت خود قرار داد دستغیب بر این باور بود که فعالیت سیاسی و مبارزه با طاغوت ابزاری است برای طی مراحل والای سیر و سلوک (یاران امام به روایت اسناد ساواک، : ۴)

۳. دستغیب در مسیر مبارزه

آیت الله دستغیب نخستین اعتراضهای خود به حکومت پهلوی را در سال ۱۳۱۴ با اجرای سیاست کشف حجاب و جدی شدن اجرای سیاست متحد الشکل کردن لباس آشکار کرد. این سیاست ها که روحانیان را تحت فشار شدیدی قرار داد اعتراض آنها را در پی داشت. دستغیب نیز از جمله آنها بود که به ممنوع المنبری او انجامید. لذا او جلسات سخنرانی خود را با نشستن روی زمین در کنار منبر ادامه میداد و میگفت مرا از منبر رفتن منع کرده اند؛ نه از سخن گفتن روی زمین (یاران امام به روایت اسناد ساواک، : ) آیت الله دستغیب گرچه در سال به ایران بازگشت و در سالهای نهضت نفت در ایران به سر می برد اما از فعالیتهای او در ماجرای ملی شدن صنعت نفت به صورت سلبی یا ایجابی گزارشی نشده است. او چندسالی که ماجرای ملی شدن نفت در جریان بود به دلیل برنامههای عرفانی خود به صورت کامل خود را از مسائل سیاسی کنار کشیده بود و تنها به تدریس اشتغال داشت؛ به خصوص که اعضای جبهه ملی را نسبت به دین متعهد نمی دانست (دستغیب، ))

آیت الله دستغیب در دهه با قیام عشایر جنوب همراهی داشت و با هماهنگی آیت الله محلاتی به عشایر فارس کمک میکرد وی با ارسال کمکهای مالی، عشایر قیام کننده، خاصه عشایر، سرخی را جانبداری و تأیید کرد و چندین بار، پول و کفش برای جنگجویان کوهمره سرخی ارسال داشت. سندی از ساواک فارس نشان میدهد که «برادر آیت الله دستغیب به نام سید محمدمهدی دستغیب در زندان به یکی از افراد که در ساواک به فعالیتش اقرار کرده اظهار داشته ما (منظور سید عبدالحسین دستغیب) از قیام عشایر باخبر بودیم و بنا بود که همزمان با آنها به نفع آنها در شهر فعالیت کنیم، لیکن منتظر دستور بودیم.» در میان سران عشایر، فارس حبیب الله شهبازی ارتباط بیشتری با آیت الله شیخ بهاءالدین محلاتی و آیت الله دستغیب برقرار کرده بود. (شهبازی، ۱۳۶۶: ۲۷۹)این ماجرا تا اوایل دهه ۱۳۴۰ و اعدام حبیب الله شهبازی که در یکی از اعلامیه هایش خود را فدوی اسلام روحانیون و آیت الله خمینی» خوانده بود ادامه یافت. (سیاهپور، ۴:))

۱-۳ فعالیت سیاسی آیت الله دستغب در دوران نخست نهضت امام خمینی

آیت الله دستغیب که پیش از آغاز نهضت امام در سال ۱۳۴۰، دورادور با امام خمینی آشنا بود، با آغاز نهضت به جمع یاران امام پیوست و نسبت به ایشان اظهار وفاداری و تبعیت کرد. سید هاشم دستغیب فرزند او درباره چگونگی این ارتباط و آشنایی چنین می گوید:

ارتباط بین امام و پدرم قبل از شروع نهضت در حد همان صحبت ها و به عنوان یکی از علمای بلاد که اهل سیر و سلوک و معرفت بودند وجود داشت و ملاقاتی هم صورت نگرفته بود. شهید هم میدانست که، امام در اخلاق و عرفان شاگرد شاه آبادی هستند؛ اما مرحوم آشیخ حسن خلیلی از خاندان محترم خلیلی که مادرش از نمازی هاست و حاج محمد نمازی، عموی مادر ایشان است که آب شیراز و بیمارستان نمازی شیراز، موقوفه اوست، شوهر دخترعمه بنده است و در حقیقت داماد دور ما حساب میشود. ایشان [حسن خلیلی در قم با امام مرتبط بود و چون بر زبان انگلیسی مسلط بود، نشریات خارجی را محرمانه برای امام ترجمه می کرد و خدمت ایشان میبرد و گزارش میداد. مرحوم امام ایشان را نزد مرحوم ابوی فرستادند و از ابوی استمداد کردند که در این ماجرا باید یک حرکت دسته جمعی انجام شود و در برابر لوایح شش گانه ای که شاه مطرح کرده، باید عکس العمل شدید نشان داده شود. من در آن ایام سال داشتم و ماوقع را به خوبی به یاد می آورم. فراموش نمیکنم که مرحوم پدرم فرمود که به آقا سلام برسانید و بگویید که من دربست در اختیار شما هستم هر جوری که صلاح میدانید راهنمایی کنید من هم در محدوده توان خودم هیچگونه مضایقه ای نخواهم داشت (دستغیب، ۱۳۸۹).

دستغیب از آن به بعد در شبهای جمعه هر هفته مجلسی را مرکب از علمای شیر از ترتیب می داد و مسائل روز کشور را با آنها در میان میگذاشت. پیش از فرارسیدن محرم سال ۱۳۴۲ که منجر به سخنرانی آتشین امام و در نهایت دستگیری ایشان شد نامه نگاری هایی بین آنها وجود داشته است. امام خمینی در یکی از نامه ها از جلسات شبهای جمعه اظهار رضایت کرده و فرصت محرم و صفر را زمانی مغتنم برای افشاگری علیه حکومت دانسته است. به عرض عالی میرساند مرقومه محترمه موجب مسرت و تشکر گردید؛ سلامت و سعادت و توفیق جنابعالی را از خداوند تعالی خواستار است از مواعظ و فرمایشات جنابعالی کامل مستفید و محظوظ میشوم. امید است خداوند تعالی با تأیید و همت والای حضرات اعلام، دامت برکاتهم توفیق دفاع از حریم قرآن کریم و اسلام مقدس به ما عنایت فرماید. در این ماه محرم و صفر باید استفاده بیشتری کرد از منابر و محافل و اجتماعات، بلکه در دستجات سینه زن؛ لازم است بدون این که قبلا معلوم شود دستوراتی به آنها داده شود [شده] که عمل نمایند. لازم است از جنابعالی تشکر کنم خداوند انشاء الله مؤید و منصورتان فرماید… عرض میکنم که مجلس شب جمعه مجلس خوبی است و ادامه آن به نظر اینجانب لازم است جنابعالی اقدام به ادامه و بقای آن فرمایید و از قول حقیر پس از سلام و تحیت به حضرات علمای اعلام تذکر دهید که در ادامه آن اقدام و همفکری فرمایند (نامه های منتشر نشده امام خمینی در صحیفه امام، مرکز بررسی اسناد تاریخی(. متن نامه امام حاوی چند نکته است اولاً اعتماد و اطمینان کامل به همراهی آیت الله دستغیب در امور سیاسی دارد، ثانیاً استفاده و بهرمندی از فرصت ایام عزاداری را لازم میداند، ثالثاً تشکیل جلسات مرتب و منظم علمای منطقه فارس تا حصول نتیجه را مهم ارزیابی می کند دستغیب نیز مشی خود را مطابق با همین نامه تنظیم کرد و در تمام دوران مبارزه ارتباط خود را با امام و علما و بهرمندی از فرصتهای مذهبی جهت افشاگری علیه حکومت حفظ کرد و استان فارس را محلی برای فعالیتهای مبارزاتی خود قرار داد.

همراهی آیت الله دستغیب با امام خمینی نمیتوان از مشی عرفانی وی غافل بود؛ هر دو گرایش اخلاقی عرفانی داشتند و از محضر استادان به نام عرفان بهرمند شده بودند. جمله دستغیب درباره امام خمینی در میان مبارزان انقلابی و پیشگامان نهضت مشهور بود که می گفت : «من اطاع الخمینی فقد اطاع الله» (یاران امام به روایت اسناد ساواک، : ۴/۱۰) با این حال بودند روحانیانی که همراهی نداشتند و آیت الله دستغیب از آنان آزرده خاطر و دلتنگ بود. فرزند او نقل میکند

مرحوم ابوی با نهایت التماس به آقایان میفرمود: «شما بیایید شرکت کنید، من صحبت میکنم اگر قرار است کسی را بکشند مرا میکشند بناست بگیرند و زندان کنند مرا زندان می کنند، ولی شما اقلا با قدم خودتان همکاری و همراهی کنید. مع الاسف، بسیاری بودند که شرکت نمی کردند علاوه بر شرکت نکردن مخالفت و اذیت هم میکردند و پارازیت هم می انداختند واقعاً ابوی از دست خیلیها و به قول امام از دست متحجرین، ضربات شدیدی خورد که تا آخر عمر فراموش شدنی نبود، مع الوصف به راه خود ادامه داد. مرحوم ابوی از این مجالس که بیرون می آمد معمولاً خیلی خسته و ناراحت بود. عده ای پیشنهادات ایشان را قبول نمیکردند؛ عده ای میگفتند ما شرکت میکنیم به شرط آنکه تندروی نشود. منظورشان از تندروی چه بود؟ اگر گوشه و کنایه ای هم زده میشد، از نظر آنها تندروی بود، اما آن بزرگوار با وجود خون دلی که میخورد آن جلسات را ادامه داد، تا محرم سال ۴۲ رسید و بهانه ای برای تعطیلی مجالس پیش آمد مخصوصاً مرحوم آیت الله محلاتی اصرار داشت که برنامه تعطیل شود، لکن مرحوم آقای نجابت و مرحوم پدرم و بعضی دیگر مثل آقای شیخ محمود شریعت سید محمد جعفر طاهری اصرار داشتند مجلس ادامه پیدا کند. بالاخره رأی آقایان غلبه پیدا کرد و در شب جمعه در ماه محرم در صحن مسجد جامع مجلس بسیار معتبری برگزار شد و هیئتهای سینه زنی هم شرکت کردند. مرحوم ابوی آن شب مطالب را صریح و پوست کنده بیان کرد. مسجد جامع دیگر جا نداشت و آن شب اعلام شد که مراسم شب عاشورا در مسجد نو خواهد بود. در آن شب در مسجد نو، جای سوزن انداختن نبود و جمعیت در فلکه مقابل شاه چراغ و دالان مسجد موج میزد. در آن مجلس آیت الله دستغیب سنگ تمام گذاشت و مطالب را کاملاً صریح گفت و شاه را تکفیر کرد و گفت برنامه هایش خلاف احکام اسلام است و باید تابع مراجع باشد و غلط می کند که اطاعت نکند و ملت او را عزل میکند (دستغیب، ۱۳۸۹)

به گزارش اسناد ساواک آیت الله دستغیب در فروردین ۱۳۴۲ سه بار سخن از «جهاد» به میان آورده و اعلان کرده بود که تنها دوبار از آیت الله سید محسن حکیم اجازه جهاد خواسته که وی جوابی نداده بود (یاران امام به روایت اسناد ساواک، ، ج : ۱۳) دستغیب از جمله روحانیانی بود که بلافاصله بعد از دستگیری امام خمینی، در نیمه شب پانزده خرداد ۱۳۴ بازداشت شد. مأموران ویژه به منزل او هجوم برده و بعد از زد و خورد با همراهان و خانواده اش او را دستگیر و به پادگان عشرت آباد تهران منتقل کردند. قبل از دستگیری، او چنان رفتار میکرد که وقتی مسئولان امنیتی استان فارس خواستند با او ملاقات کنند حاضر به دیدار نشد و اعلام کرد حرف ما همان حرف آقایان قم است. در همان زمان سرلشکر پاکروان رئیس ساواک به شیراز رفته و خواستار ملاقات با دستغیب شد که باز هم او نپذیرفت و اعلام کرد به قم بروید و با امام تفاهم کنید (یاران امام به روایت اسناد ساواک ۱۶:۱۳۷۸) در زندان عشرت آباد او با طیب حاج رضایی همبند بود و بعداً به مناسبت شهادت او سخنرانی تندی ایراد کرد دستغیب در پاییز ۱۳۴۲ به مناسبت اعدام طیب و اسماعیل حاج رضایی نسبت به این اقدام به شدت اعتراض کرد:

آدم بدبخت و بیچاره برای حفظ مقام و ریاست و سلطنت خود را گم می کند و هر کار زشتی را خوب میداند سلطان بدبخت راحتی ندارد… بیچاره نه خواب دارد و نه آسایش هر کار زشتی را خوب جلوه میدهد (مرکز بررسی اسناد تاریخی، ۸۳۴)

در دهه ۱۳۴۰ آوازه فعالیتهای سیاسی و مبارزاتی آیت الله دستغیب در کشور پیچید، به نحوی که مبارزان تهرانی جز آیت الله دستغیب کسی را به عنوان مبارز در شیراز نمی شناختند (جعفری، : ) هاشمی رفسنجانی او را از جمله افرادی میدانست که در طول دوران مبارزه و در غیاب امام همیشه از نظراتش بهرمند میشدند و همیشه هم نظراتش مفید بود (یاران امام به روایت اسناد ساواک، ۱۳۷۸، ۱۰: ۱۵) نوار جلسات و سخنرانیهای اخلاقی او که رنگ و بوی سیاسی و مبارزاتی به خود گرفته بود در شهرهای مختلف پخش میشد. برخی از این سخنرانیها آنقدر جذاب و مؤثر بود که وقتی امام خمینی در نجف آنها را شنید، دستور داد در مقدار وسیع در شهرهای مختلف پخش شود مشهور است که امام خمینی پس از شنیدن جلسات سخنرانی او در نجف گفته بود این هفته سید چه گفته چه کرده؟ (حاتمی، ). فرزند او نقل میکند: «امام تأکید داشتند که نوارهای سخنرانی های ابوی به دست خود ایشان برسد و از اول تا آخر هم گوش میدادند دو مجلس را خصوصاً یادم است که فرمودند تکثیر و به تمام نقاط کشور ارسال شود یکی از آنها درباره امر به م