بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مسلمان، مومن و متقی کیست؟ :

سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلی الله علیه و آله یقولُ فی خُطبَتِهِ: ایهَا النّاسُ، انَّ العَبدَ لا یکتَبُ مِن المُسلِمینَ حَتّی یسلَمَ النّاسُ مِن یدِهِ وَ لِسانِهِ وَلا ینالُ دَرَجَهَ المؤمِنینَ حَتّی یأمَنَ اخُوهُ بَوائقَهُ وَ جارُهُ بَوادِرَهُ، وَلا یعَدُّ مِن المُتَّقینَ حَتّی یدَعَ ما لا بأسَ بِهِ حِذاراً عَمّا بِهِ البَأسُ انَّهُ مَن خافَ البَیاتَ ادلَج.[۱]

راوی نقل می کند، از پیامبر صلی الله علیه و آله شنیدم که در خطبه اش فرمود: ای مردم، بنده از مسلمانان به حساب نمی آید، تا آنکه مردم از دست و زبانش آسوده باشند و به درجه مؤمنان نمی رسد مگر اینکه برادر (دینی) او از شر و آزار و همسایه اش از تندی و خشمش در امان باشد و از متّقین محسوب نمی شود تا اینکه از امور مشتبه برای پرهیز از آلودگی به محرّمات بپرهیزد. کسی که می ترسد خواب بماند شبانه حرکت می کند.

در این حدیث سه کلمه مسلم، مؤمن، متّقی تفسیر و به هر یک از دریچه ای خاص توجّه شده است. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «انسان مسلمان نخواهد بود تا اینکه مردم از دست و زبانش ایمن باشند و انسان مؤمن نیست مگر اینکه برادران مسلمان و همسایگان او از اذیت و آزارش در امان باشند». پیامبر صلی الله علیه و آله دو مادّه «سلم» و «امن» را در حدیث ذکر کرده، چرا که حقیقت اسلام تسلیم است و سالم گذاردن دیگران نیز در مفهوم اسلام است. ازاین رو باید مردم از دست و زبان انسان مسلمان آسوده باشند. مؤمن کسی است که دوستان و همسایگانش از دست او ایمن باشند و متّقی واقعی کسی است که شبهات را ترک کند. اگر کسی آلوده شبهات می شود متّقی واقعی نیست. هر که زبانش چون مار و عقرب است و با زخم زبان، غیبت، تهمت، تحقیر، تمسخر، هتک آبرو، فحش و جز آن دیگران را می گزد، جزءِ مسلمانان نیست. برخی را شیطان بدین گونه می فریبد که در سخنان جدّی خود زبانشان را حفظ می کنند، ولی در شوخی ها آن کارهایی را که در جدّی نمی توانند بکنند انجام می دهند. در قالب شوخی، برادر مسلمان خود را تحقیر و ریشخند می کنند و به اذیت و آزار او می پردازند، سپس می گویند شوخی کردم و غرضی در کار نبود. خلاصه گاه شوخی ها از کلمات جدّی بدتر است، زیرا در کلام جدّی انسان قید و بند دارد، امّا در شوخی از هر قید و بندی رهاست. لازم به ذکر است از جمله گناهانی که موجب دریده شدن پرده ها می گردد ردّ و بدل کردن سخنان بیهوده و شوخی برای خنداندن دیگران است. در روایات اسلامی آمده است که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: انَّ الرَّجُلَ لَیتَکلَّمُ بِالکلِمَهِ یضحِک بِها جُلَساءَهُ یهوی بِها ابعَدَ مِن الثُّریا گاه انسان سخنی می گوید تا هم محفلان خود را بخنداند، ولی همان سخن او را(از نظر هلاکت و بدبختی) به جایی دورتر از ثریا ساقط می کند».(مسند احمد، ج ۲، ص ۴۰۲). اگر در تاریخ دقّت کرده باشید در دربار شاهان دلقک هایی بوده اند که کلمات جدّی را در قالب شوخی بیان می کردند. وجود این دلقک ها فقط برای سرگرمی سلطان نبوده، بلکه از جمله فلسفه هایش این بود که هرگاه اطرافیان شاه نمی توانستند بعضی مطالب را به طور جدّی به شاه بگویند به این دلقک ها می گفتند تا آن را در قالب شوخی به شاه بگویند و لذا شوخی دلقک ها از جدّی هم بالاتر بود. مؤمن در اسلام بسیار محترم است لذا با مؤمن شوخی هم به معنایی که گفته شد نمی توان کرد و نمی شود آبروی او را ریخت. پناه بر خدا، اگر کسی به بهانه شوخی آبروی کسی را بریزد. اکنون به مسأله ترک شبهات بپردازیم:

عمل به مکروه جایز