فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم

با فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم شامل 41 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفت و شناخت کلی به قرآن کریم :

نوع شناخت آن چیزى است که قرآن از آن بى نیاز است و از این نظر کتاب منحصر به فرد جهان قدیم محسوب مى شود. در میان کتاب هاى قدیمى کتاب دیگرى نتوان یافت که قرنها بر آن گذشته باشد و تا این حد بلاشبهه باقى مانده باشد. مسائلى از این قبیل که فلان سوره مشکوک است, فلان آیه در فلان نسخه هست و در فلان نسخه نیست, و… در مورد قرآن اساسا مطرح نیست. در این مرحله مى خواهیم بدانیم انتساب کتاب به نویسنده آن تا چه اندازه قطعى است؟ مثلا فرض کنید که مى خواهیم دیوان حافظ و یا خیام را بشناسیم. اول کارى که باید بکنیم این است که ببینیم آیا آنچه که به نام دیوان حافظ مشهور شده همه اش مال حافظ است و یا تنها بعضى از قسمت هایش به حافظ تعلق دارد و بقیه اش الحاقى است.

به طور کلى در بررسى و مطالعه هر کتابى سه نوع شناخت ضروری است:

اول : شناخت سندى یا انتسابى

در این مرحله مى خواهیم بدانیم انتساب کتاب به نویسنده آن تا چه اندازه قطعى است ؟ مثلا فرض کنید که مى خواهیم دیوان حافظ و یا خیام را بشناسیم. اول کارى که باید بکنیم این است که ببینیم آیا آنچه که به نام دیوان حافظ مشهور شده همه اش مال حافظ است و یا تنها بعضى از قسمت هایش به حافظ تعلق دارد و بقیه اش الحاقى است. و همچنین در مورد خیام و دیگران. اینجاست که پاى نسخه ها در میان می آید, آن هم قدیمی ترین و معتبرترین نسخه ها, و مى بینیم که هیچیک از این کتاب ها از این نوع شناخت بى نیاز نیست. حافظى که مرحوم قزوینى چاپ کرده و در آن معتبرترین نسخه ها را ملاک قرار داده با حافظ هاى معمولى که در ایران یا بمبئى چاپ میشد و در خانواده ها وجود داشت, بسیار متفاوت است. حافظ هایى که ۳۰ – ۴۰ سال پیش چاپ کرده بودند در حدود دو برابر حافظ هایى است که امروز نسخه شناسها معتبر می دانند, در حالی که میان اشعارى که نسخه شناسها آنها را به اصطلاح(منحول) و مجعول می دانند احیانا اشعارى یافت مى شود در سطح اشعار عالى حافظ. و یا وقتى به رباعیات منسوب به خیام نگاه مى کنید شاید حدود ۲۰۰ رباعى پیدا کنید که همه تقریبا در یک سطح قرار دارند و اگر اختلافى هست در همان حدودى است که میان اشعار همه شاعران است. حال آنکه هر چه از نظر تاریخى به عقب بروید و به عصر خیام نزدیک تر شوید مى بینید که از این تعداد آنچه قطعا منسوب به اوست شاید کمتر از ۲۰ رباعى باشد. و باقى یا در صحت انتسابشان تردید هست و یا آنکه قطعا به دیگران تعلق دارد.

بنابر این اولین مرحله در شناخت یک کتاب این است که ببینیم اینکه در دست ماست از نظر اسناد به گوینده و آورنده اش چقدر اعتبار دارد ؟ آیا اسناد همه آن درست است یا آنکه قسمتى درست است و قسمتى نادرست ؟ در این صورت چه درصدى از مطالب را می توانیم از نظر انتساب تایید کنیم ؟ به علاوه به چه دلیل می توانیم بعضى را قطعا نفى و برخى را قطعا اثبات و پاره اى را مشکوک تلقى کنیم ؟

این نوع شناخت آن چیزى است که قرآن از آن بى نیاز است و از این نظر کتاب منحصر به فرد جهان قدیم محسوب مى شود. در میان کتاب هاى قدیمى کتاب دیگرى نتوان یافت که قرنها بر آن گذشته باشد و تا این حد بلاشبهه باقى مانده باشد. مسائلى از این قبیل که فلان سوره مشکوک است, فلان آیه در فلان نسخه هست و در فلان نسخه نیست, و… در مورد قرآن اساسا مطرح نیست. قرآن بر نسخه و نسخه شناسى پیشى گرفت. جاى کوچک ترین تردیدى نیست که آورنده همه این آیات موجود حضرت محمد بن عبدالله)ص) است, که آنها را به عنوان معجزه و کلام الهى آورد, و احدى نمى تواند ادعا کند و یا احتمال بدهد که نسخه دیگری از قرآن وجود داشته و یا دارد. هیچ مستشرقى هم در دنیا پیدا نشده که قرآن شناسى را بخواهد از اینجا شروع کند که بگوید باید به سراغ نسخه هاى قدیمى و قدیمى ترین نسخه هاى قرآن برویم و ببینیم در آنها چه چیزهایى هست و چه چیزهایى نیست. اگر در مورد تورات و انجیل و اوستا و یا شاهنامه فردوسى و گلستان سعدى و هر کتاب دیگر این نیاز هست, براى قرآن چنین نیازى نیست.

سر این مطلب همان طور که گفته شد پیشى گرفتن قرآن بر نسخه و نسخه شناسى است. قرآن گذشته از اینکه یک کتاب مقدس آسمانى بود و پیروان با این چشم بدان می نگریستند, اساسى ترین دلیل و برهان صدق دعوى پیامبر و بزرگ ترین معجزه او محسوب می شد. به علاوه قرآن مانند تورات نبود که یک باره نازل شود و بعد این اشکال به وجود بیاید که نسخه اصلى کدام است, بلکه آیات قرآن به تدریج و در طول بیست و سه سال نازل شد و از همان روز اول نزول, مسلمین مانند تشنه بسیار سوزانى که به آب گوارایى برسد, آیات قرآن را فرا می گرفتند و حفظ و ضبط می کردند, بخصوص که جامعه آن روز مسلمین جامعه اى بسیط بود و کتاب دیگرى وجود نداشت تا مسلمانان هم ناگزیر به حفظ آن باشند و هم ناچار از ضبط این. ذهن خالى و حافظه قوى و نداشتن سواد خواندن و نوشتن سبب شده بود تا مسلمانان تنها, اطلاعاتشان را از راه آنچه که می دیدند و مى شنیدند کسب کنند, از این رو, پیام قرآن که با احساس و عاطفه آنان سازگار بود همچون نقشى که در سنگ کنده شود در قلب آنان نقش مى بست. و چون آن را کلام خدا می دانستند نه سخن بشر, بر ایشان مقدس بود و به خود اجازه نمی دادند تا حتى یک کلمه یا یک حرف را در آن تغییر دهند و یا پس و پیش کنند و پیوسته تلاششان این بود که با تلاوت این آیات به خدا نزدیک تر شوند. مزید بر همه این ها ذکر این نکته ضروری است که پیامبر اکرم از همان روزهاى اول عده اى نویسندگان خاص براى قرآن انتخاب کرد که به(کتاب وحى) معروفند. این امتیازى براى قرآن محسوب می شود که هیچ کدام از کتاب هاى قدیمى از آن برخوردار نبوده اند. نگارش کلام خدا از همان آغاز از جمله علل قطعى حفظ و مصون ماندن آن از تحریف بود.

یکى دیگر از جهاتى که سبب حسن پذیرش قرآن در میان مردم می گردید, جنبه ادبى و هنرى فوق العاده قوى آن بود که از آن به فصاحت و بلاغت تعبیر می شود. جاذبه ادبى شدید قرآن باعث می شد مردم توجه شان به آن جلب شود و آن را به سرعت فراگیرند و اما بر خلاف سایر کتاب هاى ادبى نظیر دیوان حافظ و اشعار مولوى و… که علاقمندان به دلخواه در آن دست می برند تا آن را به خیال خود کامل تر کنند, احدى به خود اجازه دست بردن در قرآن را نمی داد زیرا بلافاصله این آیه : « وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَیْنَا بَعْضَ الأقَاوِیلِ لأ