فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفی برخی از آثار شهید آیت الله دستغیب (ره) :

۱) اخلاق اسلامی

«اخلاق اسلامی»، اثر آیت الله سید عبد الحسین دستغیب، مجموعه ای از سخنرانی های ایشان پیرامون مسائل اخلاقی و تربیتی می باشد.

کتاب، به زبان فارسی و قبل از سال ۱۳۶۱ ش، نوشته شده است.

آنچه باعث اهمیت کتاب شده، قلم ساده و روان آیت الله دستغیب و اهل عمل بودن ایشان است که باعث تأثیر در روح و جان آدمی می گردد.

ساختار

کتاب، با مقدمه سید محمد هاشم دستغیب آغاز و مطالب، حاصل مجموعا سیزده جلسه درس اخلاق آیت الله دستغیب می باشد که از روی نوار پیاده شده است، لذا زبان نوشتاری کتاب، زبانی گفتاری و محاوره ای می باشد.

در این دروس، مباحث از خودشناسی شروع و پس از معرفی اخلاق انسانی و حیوانی، به بحث از اخلاق ناشایستی همچون کبر، حرص، بخل و حب دنیا پرداخته شده است. آیت الله دستغیب در موضوع خشم، سخن های ارزش مندی را ایراد نموده و به خوبی، خشم رحمانی و شیطانی را شرح داده است. وی هم چنین حد وسط افراط و تفریط را با بیانی بسیار رسا و جالب بیان نموده است.

گزارش محتوا

در مقدمه، ضمن توضیح اخلاق علمی و عملی، خودشناسی و خداشناسی، مقدمه اخلاق دانسته شده است.

جلسه اول، پیرامون لزوم خودسازی می باشد. آیت الله دستغیب، معتقد می باشند که درس خواندن، باید همراه با تهذیب نفس بوده و به خودسازی، بیشتر از تحصیل علم، اهمیت داده شود و راه تهذیب نیز بدون ریاضت، ممکن نمی باشد.

ایشان بر این باور است که نخستین گام در تهذیب، تفکر بوده و قرآن مجید، « اندیشه» را به عنوان ریاضت فکری مطرح کرده است. به اعتقاد ایشان، اندیشه، جلوی تخیلات فاسد را گرفته و فراموشی، بدترین بلاهاست.

جلسه دوم، در مورد لزوم تفکر در خلقت انسان می باشد. هر قوه ای که خداوند در بشر قرار داده، برای غایت و نتیجه ای است و لازم می باشد که هر شخصی، آن قوه را به کار بیندازد وگرنه مسئول بوده و خودش را از خیرات و برکاتی که توسط آن قوه به او می رسد، محروم کرده است. آیت الله دستغیب، معتقد است که قوه عاقله، تعقل و تفکر، بزرگ ترین نعمتی می باشد که خداوند به بشر داده و بزرگ ترین امتیاز انسان از حیوانات است.

در جلسه سوم، این نکته مورد بحث و بررسی قرار گرفته که اساس و موضوع اصلی شریعت و نبوت همه پیامبران، انسان است و قرآن، در پی تزکیه و تهذیب انسان هاست. آیت الله دستغیب، تهذیب را پاک شدن از خوی های حیوانی معنا کرده و معتقد است اگر انسان از عادات و منش حیوانی پاک شود، خود را شناخته و می فهمد که حقیقت آدمی، روح بوده و از عالم دیگری است که باید به آنجا برود و لذا نسبت به خود، احساس مسئولیت کرده و رعایت تقوا می کند.

به اعتقاد ایشان تا وقتی خوی های حیوانی باقی است، آدمی خودش را نیز حیوان دانسته و محال است چنین انسانی، حقیقت خود را شناخته و این آدم، مانند مادی گرایان و کمونیست ها، مرز حیات را مرگ می داند.

ایشان بر این باور است که برای تهذیب نفس، نخست باید به یقین دانست که انسان، غیر این بدن است و تا وقتی که انسان نفهمیده که نفس ناطقه ای دارد و آن نیز از عالم مجردات است، چگونه می تواند در صدد شناختن عیوب و سپس مداوای آن ها برآید و لذا در ادامه این جلسه، به بیانی ساده، دلایلی برای تجرد نفس عنوان نموده است از جمله:

۱- پاسخ به این سؤال که چرا بدن مرده، احساس ندارد.

۲- بیان این نکته که احاطه علمی، دلیل بر تجرد نفس است.

۳- استعداد احاطه به تمام مواد.

۴- خودفراموشی.

۵- مؤمنین جوان به بهشت می روند.

۶- عقاب آخرتی غیر از عقوبت دنیوی است و. . .

در جلسه چهارم، نکاتی پیرامون کیفیت تکوین و خلقت انسان بیان شده است. آیت الله دستغیب، معتقد است که انسان باید در دستگاه بدن خود، دقت کرده و ببیند که یک عضو بدن، بدون فایده آفریده نشده است، یک رگ زیادی نیست، یک استخوان که نفعی نداشته باشد، یافت نمی شود و اگر کسی خیال کند که عضوی بی فایده است، باید در فهم خودش خدشه کند.

جلسه پنجم، به بیان حکمت الهی در بدن انسان اختصاص یافته است. آیت الله دستغیب با اشاره به آیه پنجم تا هشتم سوره طارق، بیان می دارد که در این آیات، حکمت تدبر در نطفه و ابتدای تکوین انسان، مبرهن و روشن می گردد. در این آیه خداوند می فرماید که انسان باید بنگرد از چه آفریده شده تا هم خدای خود و هم بازگشت خویش را بشناسد که از قطره آبی، چه ساختمان عجیبی تشکیل شده که سرتاسر، حکمت و مصلحت است.

در جلسه ششم، به بررسی معنای انقلاب فرهنگی که امام خمینی( ره) آن را عنوان فرموده بودند، پرداخته شده است. آیت الله دستغیب معتقد است که منظور از انقلاب فرهنگی، این نیست که درس های متداول در دانشگاه ها و مدارس، از جمله فیزیک، شیمی، مهندسی و. . . متوقف گردیده و دیگر کسی دنبال تحصیل این علوم نرود، یا طلاب علوم دینی، فقه و اصول نخوانند، بلکه برنامه های تحصیلی باید برقرار بوده و کامل تر و بهتر تدریس شوند، زیرا انقلاب ما، نیاز زیادی به افراد متخصص دارد، بلکه منظور این است که باید آموزش و پرورش اسلامی که همان تعلیم و تربیت انسانی است، در دبیرستان ها و دانشگاه ها رایج گردد. ایشان معتقدند که همراه با آموزش، باید« پرورش و تهذیب» هم باشد، زیرا انسان ها باید خوی های حیوانی را بفهمند و از آن بپرهیزند و خوی های انسانی را نیز بدانند و به آن عمل کنند. به نظر ایشان باید همراه دانش، عمل و تهذیب باشد و راه فرار از صفات حیوانی و آراسته شدن به ملکات انسانی، باید تعلیم شود.

ایشان به این نکته تأکید دارند که خوی و ملکه، چیزی نیست که یک دفعه پیدا شود، بلکه با تکرار افعال و اقوال پدید می آید و کسی که گفتار و کردارش مطابق حیوان شد، پس از مدتی حیوان از کار درمی آید.

در پایان این جلسه، مطالبی پیرامون خشم عنوان شده است. به اعتقاد ایشان، خشم از جهت حیوانیتی که انسان دارد، امری طبیعی بوده و حسی است که از احساس ناملایم از دیگری، یا چیزی در انسان یا حیوان، وقتی با مانعی در مقصدش برخورد می کند یا خلاف میلی مشاهده می نماید، پیدا می شود.

در جلسه هفتم، خشم رحمانی و شیطانی توضیح داده شده است. آیت الله دستغیب وجود خشم را در انسان ضروی دانسته و معتقد است آدمی بدون اینکه خشم داشته باشد، نمی تواند زندگی کند، ولی به شرطی که آن را در راه صحیح به کار بیندازد. به اعتقاد ایشان، وجود خشم در انسان لازم است تا در راه انسانیت آن را به کار ببرد؛ اگر خشم وجود نداشته باشد، با وجود موانع، چگونه به حیات خویش ادامه می دهد؟ اما اگر این خشم را در راه حیوانی و هوا و هوس به کار ببرد، آن گاه این خصلت، موجب سقوطش از عالم انسانی می گردد.

در جلسه هشتم، شهوت، منشأ تداوم نسل بشر دانسته شده است. به اعتقاد نویسنده، شهوت و غضب، دو قوه ای است که خداوند به قدرت قاهره اش تکوینا در انسان قرار داده و دوام حیات آدمی، بسته به این دو نیروست، چون شهوت برای جلب منفعت و غضب برای دفع مضرات است، لکن این شهوت و غضبی که لازمه زندگی آدمی است، به گونه ای می باشد که جهت معنوی و اخروی زندگی نیز به این دو قوه مربوط است، زیرا باید حد وسط را در آن ملاحظه کرده و از افراط و تفریط پرهیز نماید و تشخیص حد وسط نیز به عهده عقل سلیم و شرع مقدس است.

آیت الله دستغیب در جلسه نهم، به این نکته اشاره دارند که اطاعت شهوت و غضب از قوه عقل لازم است، زیرا اگر این دو قوه تابع عقل باشند، سعادت آدمی حاصل شده و حیات طیبه دنیوی و حیات ابدی و اخروی اش، تأمین می گردد؛ اگر عقل، حاکم شد؛ به اینکه افراط و تفریط در هریک از این دو قوه را ترک کرده و حد وسط آن را رعایت کند، به کمال انسانی می رسد وگرنه در هریک از افراط و تفریط، تباهی و سقوط است.

در جلسه دهم، رعایت اعتدال در هنگام خشم لازم و پسندیده و افراط و تفریط در آن ناپسند دانسته شده است.

در جلسه یازدهم، این مسئله مورد بررسی قرار گرفته است که حسد، سلامتی جسم را از بین می برد. آیت الله دستغیب در این جلسه، به این نکته اشاره دارند که نفس آدمی، کارهای زیادی باید انجام دهد که یک رشته آن، اداره بدن و حفظ قوای آن است و اگر آدمی حالت حقد و حسد داشته باشد، تمام حواسش در محسودش بوده و نفسش به آن سرگرم و ناراحت شده و لذا در سایر شئون، کمبود پیدا می کند.

در جلسه دوازهم، خطر کبری که از راه علم به وجود می آید گوشزد شده است. کبر آن است که آدمی برای خودش شأن و خصوصیتی خیال کرده و در خود، استغنا و بی نیازی ببیند.

در آخرین جلسه، چاره رهایی از کبر بیان شده است. آیت الله دستغیب با استفاده از روایات، چنین استنباط می کنند که کسانی که به ریاست می رسند، اگر در طرز معیشت، خود را با سایر افراد یکنواخت کنند و به تعبیر دیگر تواضع کنند، جلوی کبرشان گرفته شده و دیگر دنبال ریاست نبوده و از آن سوء استفاده نخواهند کرد.

۲) استعاذه

«استعاذه»، اثر آیت الله دستغیب، حاوی مطالبی زیبا و اثرگذار پیرامون پناهندگی به خدا از شر شیطان و شرایط و ارکان آن می باشد که به زبان فارسی و قبل از سال ۱۳۶۰ ش، نوشته شده است.

قلم شیوا و بیان ساده آیت الله دستغیب و عمل ایشان به اندوخته های خود، باعث تأثیرگذاری مطالب و اهمیت کتاب شده است.

ساختار

کتاب، با مقدمه سید محمد هاشم دستغیب آغاز و مطالب، در سی جلسه مطرح شده است.

مباحث، محصول جلسات سخنرانی آیت الله دستغیب بوده و چون از نوار پیاده شده است، به زبان محاوره ای و گفتاری است.

ایشان، با احاطه بر آیات و اخبار و برداشت های جالب و صحیحی که از روایات اهل بیت( ع) داشته، به خوبی توانسته است استعاذه، معنا، اهمیت و ارکان پنج گانه آن از تقوا، تذکر، توکل، اخلاص و تضرع را روشن نماید و با داستان های زیبا، آیات و اخبار را بیان نموده و حقایق را با زبانی ساده و بیانی بسیار رسا که برای همه فهم ها قابل درک باشد، تذکر داده است.

گزارش محتوا

در مقدمه، به علت ارزش مندی و مورد توجه قرار گرفتن آثار آیت الله دستغیب از سوی مردم اشاره شده است.

در جلسه اول، اهمیت استعاذه در قرآن و اخبار مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. از جمله چیزهایی که در قرآن و روایات عنایت زیادی به آن شده، پناهنده شدن به خداوند از شر شیطان می باشد که از آن به« استعاذه» تعبیر شده است. برای اثبات اهمیت این موضوع، در قرآن چنین آمده است که: « هنگامی که می خواهی قرآن بخوانی، نخست به خدا پناه ببر از شر شیطان رانده شده». ( نحل، ۹۸).

از جمله جاهایی که استعاذه در آن اهمیت زیادی دارد، هنگام شروع عبادت است. آیت الله دستغیب، معتقد است هر عبادتی که انسان می خواهد انجام دهد، باید ابتدا از شر شیطان به خدا پناه ببرد، زیراکه او در کمین هر فرد از افراد بشر بوده و می کوشد نگذارد خیری از انسان سرزند و اگر سرزد، سعی او این است که آن را خراب کرده و به آخر نرساند تا بهره نبرد و لااقل این است که او را به عجب و ریا وادارد.

ایشان غرض اصلی استعاذه را در امور عبادی دانسته و معتقد است که برای بهره بردن از عبادت، باید به خدا پناه برد. در تأیید این فرمایش، ایشان به داستان فردی اشاره می فرمایند که در عالم مکاشفه دید شیطان بر در مسجدی ایستاده و به او گفت: اینجا چه می کنی؟ شیطان پاسخ داد: رفقا فرار کرده اند و منتظرشان هستم. آن فرد با خود می گوید: معلوم می شود که این افراد، مردان رشیدی بوده اند که شیطان همراهشان به مسجد نرفته است.

علاوه بر این، ایشان استعاذه را در مواردی لازم و نیکو دانسته و به بیان آن موارد پرداخته است که عبارتند از:

۱- هنگام شروع هر عبادت؛

۲- در مباحات؛

۳- هنگام خروج از منزل؛

۴- در هنگام حکومت، خلوت با بیگانه و خشم.

در جلسه دوم، دام شیطان در سه مورد دیگر بیان شده است که عبارتند از: عهد، نذر و صدقه.

در این جلسه، به طور اجمال، دو سؤال زیر پاسخ داده شده است:

۱- شیطان کیست و چیست؟؛

۲- حکمت خلقت او چیست و برای چه آفریده شده است؟.

باطل شدن صدقه با منت و اذیت کردن، فرار شیطان از دل مؤمن، از جنس آتش و لطیف بودن شیطان، رؤیت انسان توسط وی، ارتباط آفرینش شیطان با سعادت بشر، آزمایش انسان ها توسط شیاطین، وعده خدا و وعده شیطان، ندای رحمانی و صدای شیطانی و عدم اجبار انسان توسط شیطان، از جمله عناوینی است که در این جلسه، مورد بحث قرار گرفته شده است.

در جلسه سوم، حسدورزی ابلیس مورد بحث قرار گرفته است. شیطان چون خودش رانده شده درگاه الهی بوده و نمی تواند ببیند بشر به مقام قرب می رسد، لذا به بشر حسادت می کند.

بشر می خواهد از طریق بندگی، به مقام قرب برسد، لذا شیطان با تمام قوا سعی می کند او را از راه بازداشته تا حس حسادتش را تسکین بخشد و در این راه به همه چیز هم قانع است؛ اگر توانست کفر و شرک، نتوانست حرام و مکروه تا برسد به کمی درجه و مقام.

وساوس شیطان و آزاری که بشر از شیاطین می بیند، بر کسی پنهان نبوده و همه می دانند که شیطان، دشمن سرسخت انسان است و تا نفس آخر دست بردار نیست و تمام هدفش این است که بشر، مؤمن به خدا و آخرت نشود و در مرتبه دوم، خیری از او سرنزند، بلکه به هر شری روی آورد. چیزی که در جلسه چهارم مهم دانسته شده، دانستن راه نجات از دست شیاطین است. در این جلسه، تنها راه علاج و فرار از شیطان، پناه بردن به خدا دانسته شده است.

در جلسه پنجم، ارکان اساسی استعاذه بررسی شده است. این ارکان، عبارتند از: تقوا، توکل، اخلاص و تضرع. آیت الله دستغیب در این جلسه بیان فرموده اند که پس از حاصل شدن مجموع این حالات، حقیقت استعاذه پیدا می شود و درحالی که مؤمن این پنج رکن را داراست، فرسنگ ها از شیطان دور می شود؛ چه به زبان بگوید: « اعوذ بالله من الشیطان الرجیم» یا نگوید.

ایشان معتقد است اگر انسان چنین شد، شیطان به او نزدیک نمی شود و اگر نزدیک گردد، به اصطلاح« آدم زده» می شود، مانند انسان وقتی که جن او را مس کند که« جن زده» می شود؛ به عبارت دیگر، اصلا ابلیس جرئت نزدیک شدن به او را نخواهد داشت.

در جلسه ششم، تقوا، لازمه استعاذه دانسته شده است؛ یعنی انسان سعی کند واجبی از او فوت نشده و حرامی از او سرنزند.

در جلسه هفتم، لزوم دشمنی با شیطان مورد بحث قرار گرفته است. در این جلسه، با این مطلب آشنا می شویم که اگر انسان از اطاعت شیطان دوری نکند، حقیقت استعاذه در او پیدا نمی شود و کسی که مرتکب گناه می گردد، در حال خضوع به شیطان است.

در جلسه هشتم، مجددا پیرامون تقوا بحث شده است. آیت الله دستغیب معتقد است برای رسیدن به ملکه تقوا، باید مکروهات را ترک کند تا ترک حرام برایش آسان شود و با تکرار و استمرار، ملکه و عادتش شود. اگر مکروه را که انجام دادنش عقاب ندارد، ترک کرد، دیگر ترک حرام برایش آسان می گردد و به تدریج به آن عادت می کند.

در جلسه نهم، دلی که تقوا ندارد، آشیانه شیطان دانسته شده است. دل بی تقوا؛ یعنی دلی که در او یاد خدا نیست، بلکه مکان شهوات، آمال و آرزوها، هوا و هوس ها، خودخواهی ها و خودبینی هاست.

در این جلسه، پرسش حضرت یحیی( ع) از شیطان پیرامون رفتارش با بنی آدم مطرح شده است. شیطان در پاسخ گفته است: بشر در برابر ما سه دسته اند:

۱- کسانی هستند که ما را به ایشان دستبردی نیست و آن ها انبیا و معصومینند؛

۲- کسانی هستند که ما رو به آن ها می رویم و با زحمت زیاد آن ها را منحرف می کنیم، لیکن زحمت های ما را هدر می دهند و با توبه و انابه به درگاه خدا، آب رفته را به جوی بازمی گردانند؛

۳- کسانی که دلشان آشیانه ماست و اکثر خلق، چنینند.

در جلسه دهم، این پرسش پاسخ داده شده است که اگر انسان، تقوا داشته باشد، استعاذه دیگر برای چیست؟ این شخص که گناهی نکرده و خطایی از او سر نمی زند، دیگر استعاذه به خدا از شر شیطان معنایی ندارد.

آیت الله دستغیب در پاسخ فرموده اند که اتفاقا امر، برعکس بوده و استعاذه برای اهل تقواست؛ آن کسی که ملکه تقوا دارد، دائما به خدا پناه می برد که مبادا شیطان به دل او راه پیدا کند.

در جلسه یازدهم، جریان ملاقات شیطان با حضرت عیسی( ع) و ابراهیم( ع) و گفت وگوی میان ایشان تعریف شده و چنین نتیجه گیری شده است که ابلیس در کمین مردم و انبیا است.

در جلسه دوازدهم، به این نکته اشاره شده است که حقیقت استعاذه در آیه ۲۰۱ سوره اعراف بیان شده است. آیت الله دستغیب معتقد می باشند که اگر کسی در این آیه شریفه دقت کرده و در دقایقی که در آن ذکر شده است، غور نماید، خواهد فهمید که حقیقت استعاذه در همین آیه شریفه بیان شده است. در این آیه آمده است: « کسانی که هواپرستی را کنار گذاشته و خداپرست شدند، از دام شیطان فرار کرده و به دار رحمان رفته اند».

عناوین دیگرجلسات، عبارتند از: ملکه تقوا، حاصل تمرین و مداومت است؛ تذکر، دومین رکن استعاذه؛ اقسام سه گانه امور؛ توکل، سومین رکن استعاذه؛ توکل، حاصل علم؛ حال و عمل؛ توحید در توکل؛ همه چیز به دست خداوند است؛ سخن محقق اردبیلی در باره توکل؛ جایگاه توکل؛ توکل از لوازم ایمان؛ توکل در امور اخروی؛ ارزش عمل به نیت و خلوص؛ اخلاص نیت، اساس دین؛ اخلاص، کمال دین؛ خلوص چیست و عمل خالص کدام است؟؛ اخلاص، مقوم عمل؛ باطل بودن عبادت معاوضه ای و تضرع، پنجمین رکن استعاذه.

۳) داستانهای شگفت

از جمله چیزهایی که به عنوان سبب تألیف کتاب مطرح شده، اندرز گرفتن خوانندگان از سرگذشت دیگران است که هر داستانی، بهره ای وافر و نتیجه اخلاقی فوق العاده ای دارد و این امر، اثر توجه طبع انسانی به داستان دیگران می باشد و به نظر نویسنده، این نتیجه، از این راه بهتر حاصل شده و به اصطلاح، موعظه ضمن قصه بیشتر اثر می کند؛ مخصوصا اگر قصه حقیقی و راستی باشد.

ساختار

کتاب، با دو مقدمه از سید محمدهاشم دستغیب و مؤلف آغاز می شود و متن کتاب، دربردارنده مجموعا صد و پنجاه و سه داستان عبرت آموز و زیباست که با قلمی شیوا و رسا و بیانی ساده و همه فهم، ارائه گردیده است.

تصویر برخی از علما و بزرگانی که داستانی از ایشان نقل شده، در انتهای کتاب آمده است.

گزارش محتوا

در مقدمه سید محمدهاشم دستغیب، به این نکته اشاره شده است که طبع انسانی به داستان و سرگذشت دیگران، رغبتی بسزا داشته و از شنیدن و خواندن قصه ها، لذتی وافر می برد و از این غریزه، می توان برای عبرت گرفتن و بیدار شدن دل ها از خواب غفلت، نهایت استفاده را نمود و بدون اینکه نیاز به جعل داستان های دروغی باشد، از سرگذشت پیشینیان اندرز گرفت؛ چنان که خداوند در قرآن مجید، سرگذشت واقعی و قضایای حقیقی پیشینیان را مکرر یادآور شده و از اقوام عاد، ثمود، نوح، فرعون و لوط، در جاهای متعدد، بحث های فراوان نموده و از عاقبت بدشان سخن گفته و دیگران را اندرز می دهد که از چنین عقوبت هایی برحذر باشند.

خداوند در جاهای مکرر، از پیغمبران گذشته و حالاتشان، از بردباری در سختی ها و مصیبت ها و فداکاری در راه رسیدن به مرام و مقصد و پایداری در راه هدف، داد سخن داده است، بلکه بیشتر حکمت ها و اندرزها را ضمن داستان بیان فرموده است؛ مثلا دستورالعمل های عالی اخلاقی را که راه رسیدن به کمال انسانیت است، از قول« لقمان حکیم» ضمن وصیت به فرزندش، بیان می فرماید و یا رازهای آفرینش و حکمت های امور تکوینی را ضمن داستان«موسی و خضر» یادآور می شود.

نویسنده در مقدمه، پیرامون غرض خویش از نوشتن این اثر، به نکات زیر اشاره کرده است:

۱- هرچند از عباد صالحین نیستم، لکن ایشان را دوست دارم و آرزومندم که از آن ها بگویم، از آن ها بنویسم، از آن ها بشنوم و آن ها را ببینم.

۲- چنان که در حدیث رسیده، نزد یاد خوبان، رحمت خدا نازل می شود و امید است نویسنده و خوانندگان، مشمول این رحمت واقع شوند.

۳- چون هریک از این داستان ها موجب تقویت ایمان به غیب و رغبت قلوب به عالم اعلی و توجه به حضرت آفریدگار است، آن ها را ثبت کردم تا خوانندگان در شداید و مشکلات، دچار یأس نشوند و دل به پروردگار، قوی دارند.

عناوین برخی از این داستان ها، عبارتند از: صدقه، مرگ را به تأخیر می اندازد؛ اجل حتمی، علاج ندارد؛ تلاوت قرآن هنگام مرگ؛ جنابت، پلیدی معنوی است؛ نصیب شدن طی الارض؛ زنده شدن پس از مرگ؛ معجزه رضویه و شفای بیمار؛ مسجد براثا؛ معجزه حسینی( ع)؛ دادرسی ولی عصر( ع)؛ اثر زکات دادن؛ استشفا به قرآن مجید؛ بزرگی مصیبت حضرت ابا عبد الله( ع)؛ تربت خونین؛ حیائی غریب از سگ؛ فدا شدن سگی برای صاحبش؛ بدگمانی به عزادار حسین( ع)؛ عنایت حسین( ع) و نجات غریق؛ باز شدن قفل به نام حضرت فاطمه( س)؛ فرج بعد از شدت؛ عنایت حسین( ع) به زوار قبرش؛ مقام فقیه عادل؛ بیدارعلی باش؛ کرامت ابوالفضل( ع) و شفای مسلول؛ کرامت حر شهید؛ زیارت ارواح از قبر حسی