فایل پاورپوینت کامل موانع همکاری دولت و ملت و تأثیر آن بر پایداری و تداوم انقلاب اسلامی ایران

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل موانع همکاری دولت و ملت و تأثیر آن بر پایداری و تداوم انقلاب اسلامی ایران :

الف) مقدمه

بیشک بررسی موانع همکاری دولت و ملت و تأثیر آن بر پایداری انقلاب اسلامی، به عنوان یک دغدغ سیاسی – اجتماعی به مسئولان سیاسی، دولتمردان و دلسوزان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران کمک خواهد کرد تا به پیش بینی بهتر آینده بپردازند و صرفاً در تاریکی قدم نگذارند. در زمانه ای که سرعت تغییرات و تحولات در درون و بیرون مرزهای سیاسی بسیار بوده و انفجاری در توقعات مردم به دلیل تغییر سبک زندگی در اثر گسترش روزافزون ابزارهای فناورانه ای و رسانه ای، توسع ارتباطات اجتماعی، توسع ناموزون شهرنشینی و ناهنجاریهای اجتماعی ناشی از آنها رخ داده است؛ همچنین به دلیل عملکرد غیر اصولی برخی دولتمردان در سالهای اخیر از جمله: اختلاسها، زمین خواری، فیشهای حقوقی نجومی و فاصله گیری از اهداف و آرمانهای انقلابی و اسلامی، رفاهزدگی، عدم مسئولیت پذیری و پاسخگویی در برابر مردم، عدم پایبندی به قوانین، گسترش ارزشهای مادی، ترجیح منافع جناحی و شخصی به منافع ملی و… موجب شکل گیری برخی نارضایتیهای عمومی شده و زمین برخی نگرشهای منفی در بخشی از ملت را فراهم کرده است. همچنین تلاش دشمنان انقلاب اسلامی و بهرهبرداری از برخی جریانات منفی و اقدامات غیر قانونی برخی دولتمردان در سالهای گذشته و امروز، بهانه و زمین سوءاستفاده از آنها را در ایجاد فاصله و شکافهای سیاسی – اجتماعی بین دولت و ملت از طریق عملیات جنگ روانی و نرم، سیاهنمایی امور، ایجاد ناامیدی در ملت نسبت به وضعیت موجود و آیند کشور، شبکه سازی برای مقابله با انقلاب اسلامی ایران و نفوذ در لایه های مختلف سیاسی – اجتماعی را فراهم کرده است. (الفی، ۱۳۹۶: ۲۶) بدین ترتیب، مهم ترین سؤالاتی که محقق به آنها میپردازد یکی این است که، موانع همکاری دولت و ملت چه تأثیری بر پایداری و تداوم انقلاب اسلامی داشته و دارد؟ به تعبیر دیگر؛ آیا موانع همکاری دولت و ملت میتواند موجب ریزش انقلابگری در میان مردم ایران اسلامی شود؟ سؤال دیگر اینکه ، برای کاهش و خنثیسازی موانع و پایداری انقلاب اسلامی چه باید کرد؟

در پاسخ به سؤالات پیش گفته ، محقق معتقد است با توجه به اهمیت قدرت نرم انقلاب اسلامی در سطوح داخلی، منطقه ای و بین المللی به عنوان بخشی از نقاط قوّت انقلاب اسلامی و بررسی صحیح آسیبها و موانع همکاری دولت و ملت و تأکید بر اتحاد دینی و وحدت ملی و ترجیح منافع ملی به منافع فردی، حزبی و جناحی، موجب پایداری انقلاب اسلامی میشود.

متأسفانه در خصوص موانع همکاری دولت و ملت؛ به جز رسال دکتری و چندین مقاله از نویسند مقال حاضر، کتاب و پایاننام مستقلی با این عنوان یافت نشد. ولی آثار گرانقدری وجود دارندکه بیشتر در حوز آسیب شناسی انقلاب اسلامی بودهاند. از جمل این آثار میتوان به «آسیب شناسی انقلاب اسلامی ایران» از دکتر عیوضی و «انقلاب اسلامی؛ چالشها و بحرانها» از دکتر عبدالوهاب فراتی اشاره کرد. اما در خصوص ارتباط همکاری دولت و ملت ، به سبب تازگی بحث، به ویژه بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، با فقر چشمگیری مواجهیم و اندک کتب تألیفی نیز بیشتر به شکاف دولت و ملت پرداخته اند. از جمل این آثار میتوان به کتابهای «تضاد دولت و ملت در ایران» از دکتر همایون کاتوزیان و «دیباچه ای بر جامعه شناسی سیاسی ایران» از دکتر حسین بشیریه (۱۳۸۱) اشاره کرد. کاتوزیان معتقد است همیشه در ایران، دولت و ملت از هم جدا بوده است . دکتر بشیریه نیز با داشتن نظری مشابه وی، اصل را بر این نهاده که «جمهوری اسلامی» مردمسالار نیست و همانند حکومت پهلوی یک حکومت مطلقه محسوب میشود.

ایشان با معرفی نظام جمهوری اسلامی ایران بعد از دولت موقت مهندس بازرگان، تحت عناوین دولت جامع القوا[۱] از حیث ایدئولوژیک، دولت «دموکراسی صوری یا نمایشی»[۲] و «شبه دموکراسی»[۳] و توتالیتر از حیث ساختاری؛ به تخطئ نظام و دولت میپردازد.(بشیریه، ۱۳۸۱: ۴۷-۴۵)

ب) چارچوب نظری تحقیق

از آنجا که همیشه دولتها و نظامهای سیاسی، اعم از انقلابی و غیر انقلابی، در صدد پایداری و تداوم خود میباشند، لذا خواستار دخالت مردم در مسائل سیاسی از طریق مسالمت آمیز و قانونیاند. بدین معنا که با افزایش میزان همکاری دولت و ملت، میزان همگرایی بین آنها افزایش یافته و جامع سیاسی به سمت پیشرفت و توسعه گام خواهد برداشت. اما با کاهش همکاری دولت و ملت و ایجاد فاصله بین آنها، واگرایی و بیتفاوتی و بیاعتمادی شکل گرفته و مردم از حکومت، دولت و نظام سیاسی فاصله خواهند گرفت (اکبری ، ۱۳۸۴: ۱۱۹). از سویی دیگر، چون عرص سیاست، میدان تصمیم گیریها، سیاستگذاریهای کلان و مقابل با بحرانهای واقعی یا احتمالی در سطح مّلی و جهانی است، لذا مجریان و کارگزاران واقعی این تصمیمات و برنامه ریزی ها، ملت اند. پس بدون حمایت و همکاری ملت، برنامه های کلان کشوری پیش نمیرود و دولت زمین گیر میشود. بنابر این، احترام به ملت از سوی دولت و همکاری با آنها میتواند پایداری نظام سیاسی را تحت تأثیر قرار دهد. از این رو، دولتها برای داشتن پشتوان ملی و در اختیار داشتن سرمای عظیم ملی، مجبور به تکریم ملت اند و برای حفظ این ارتباط به نحو احسن، لازم است از طریق نخبگان علمی – دانشگاهی و نیروهای متخصص، به آسیب شناسی موانع همکاری دولت و ملت بپردازند. به بیان دیگر؛ شاید هیچ دلیلی واضح تر، ملموستر و البته متقن تر از لزوم «بقا» برای ضرورت آسیب شناسی نتوان ذکر کرد. علاوه بر این، پویایی جوامع، تغییرات ناخواسته، تحولات جهانی، گسترش اجتنابناپذیر روابط گوناگون و نیز هجوم و سرعت اطلاعات، مؤید ضرورت انجام آسیب شناسیاند. ضرورتها، در واقع تابع نیازهایند. وقتی مسائلی اتفاق افتادند، به نحوی که مشکلات خاصی فراتر از انتظار بروز کردند؛ هنگامی که ادام کار و برنامه ها با مشکلات پیچیدهای روبه رو میشوند؛ وقتی التهابها فروکش کرده و فرصت و وضعیتی برای مرور و سنجش آنها به وجود آمده است؛ زمانی که برای برنامه ریزی بیشتر و عمیق تری احساس خطر و نیاز میکنیم و هرگاه بدانیم یا احساس کنیم چیزی داریم که نیاز به مراقبت و محافظت بیشتری دارد؛ به مطالعات آسیب شناسی روی میآوریم. از این رو میتوان دو نوع آسیب شناسی را از یکدیگر تفکیک کرد: آسیب شناسی مشفقانه و آسیب شناسی مغرضانه. جالب توجه است که صائب بودنشان نیز در گرو شناخت – تا حد امکان نزدیک به واقع صحیح – واقعیت اجتماعی است. (عیوضی، ۱۳۸۸: ۵۳-۵۲)

با عنایت به آنچه بیان شد، تحقیق حاضر با رویکرد آسیب شناسی مشقفانه به تجزی موانع همکاری دولت و ملت پرداخته، سپس تأثیر آن را بر پایداری انقلاب اسلامی بحث میکند.

ج) نگرشهای موجود دربار همکاری دولت و ملت

۱. همکاری در لغت

در لغتنام دهخدا، همکاری به معنای هم پیشگی، یاری کردن و… آمده است. در فرهنگ عمید، همکاری چنین بیان شده است: (حاصل مصدر) [rihamka] با هم کار کردن؛ به یکدیگر کمک کردن در کاری؛ هم پیشگی و شرکت در کاری. در فرهنگ واژگان مترادف و متضاد دربار این واژه چنین آمده است:

الف. معاضدت، همراهی، همیاری. ب. دستیار، شراکت، همپیشگی، همدستی، همشغلی، همقطاری. در دیکشنری فارسی به انگلیسی نیز در برابر واژ همکاری چنین آمده است:

association, co – operation , collaboration, concert, cooperation, partnership, teamwork

(واژهیاب، ۱۳۹۴).

۲. همکاری در اندیشه های اجتماعی

از ابتدای تاریخ، ضرورتهای زندگی اجتماعی، انسانها را به همکاری واداشته است. همکاری در ابتدا ساده و خودجوش بود؛ ولی با گذشت زمان، به تدریج پیچیده و دشوار و با آگاهی توأم شد. انسانها برای محافظت از خویش و مقابله با نیروهای خصمانه ، به همان اندازه برای رفع نیازهای مشترک با یکدیگر به همکاری و اشتراک مساعی پرداختند و به مرور این درس ابتدایی را آموختند که از طریق همکاری گروهی، بیشتر از مواقعی که منفرد و تنهایند، می توانند کار مؤثر انجام دهند. بنابر این، کار و فعالیت مشترک، شیوه های منظم کار کردن را پدید آورد و همکاری تابع نظم و ترتیب شد(علاقه بند، ۱۳۷۷: ۴). بدین ترتیب ، واژ همکاری[۴] به عنوان یک اصطلاح عمومی شکل میگیرد و آن یکی از کنشهای متقابل پیوسته[۵] است و منظور از آن، کنشهای متقابلی است که در جهت یگانه ای صورت میگیرند. پس همکاری عبارت است از: یکدیگر را مدد رساندن و تشریک مساعی در جهت ارضای نیاز مشترک. (طالب، ۱۳۷۶: ۳)

۳. همکاری در آموزه های دینی اسلام

همکاری و تعاون به عنوان ضرورتی انکارناپذیر در جامع اسلامی، نقش اساسی در قدرتیابی مسلمانان به طور کلی دارد. همکاری، از جریانها و ارکان اساسی در زندگی انسان است و شرط اساسی در هر وضع و موقعیتی از عرصه های اجتماعی و سیاسی به شمار میرود. از این رو، خداوند متعال در قرآن کریم، اجتماع مسلمین را به تعاون، همکاری و وحدت فراخوانده است: «و در نیکوکاری و پرهیزکاری با یکدیگر همکاری کنید، و در گناه و تعدّی دستیار هم نشوید».(مائده: ۲)

برخی از نویسندگان، نظیر محمد ابوزهره، مترادف تعاون را «همکاری» میدانند؛ ولی مفهومی که در تعاون هست، در همکاری نیست. شرط لازم در همکاری ، وجود احتیاج مشترک است؛ اما در تعاون چنین نیست ؛ یعنی علاوه بر نیاز مشترک، تمایل انسانها به معاضدت با یکدیگر نیز شرط است. بر این اساس، رفتار تعاونی محتاج به حداقل «روح با همی» و اعتماد به یکدیگر است و لذا تعاون چیزی فراتر و بالاتر از همکاری است. تعاون، انگیزهای است که قادر است فرد را تشویق کند تا در فعالیتهای روزمرهاش، خود را وقف خدمت به دیگران برای نیل به اهداف عالی الهی انسانی کند.(زاهدی اصل، ۱۳۸۷: ۳۰)

دربار تعاون و همکاری اجتماعی میتوان به آیات ذیل اشاره کرد:

– «و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید».(آل عمران: ۱۰۳)

– «جز این نیست که هم مؤمنان باهم برادرند. بنابر این [در هم نزاعها و اختلافات] میان برادرانتان صلح و آشتی برقرار کنید و از خدا پروا کنید، امید که مورد رحمت قرار گیرید».(حجرات: ۱۰)

– «ای مردم! ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم و شما را ملتها و قبیله ها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید. بی تردید گرامی ترین شما نزد خدا پرهیزکارترین شماست . یقیناً خداوند دانا و آگاه است».(حجرات: ۱۳)

– «و مردان و زنان با ایمان، دوستان یکدیگرند، که به کارهای پسندیده وا میدارند».(توبه: ۷۱)

– همچنین: نساء: ۸۶، ۱۴۸؛ انعام: ۱۵۰؛ اعراف: ۳۳؛ لقمان: ۱۶، ۱۸؛ فاطر: ۱۰؛ فصّلت : ۳۵ -۳۴؛ حجرات: ۱۲-۱۰؛ توبه: ۷۱؛ مائده: ۲؛ بلد: ۱۷؛ آل عمران: ۲۰۰؛ بقره: ۲۷، ۱۴۹؛ انفال: ۱؛ نور: ۲۷، ۶۱؛ فرقان ۶۳؛ عنکبوت: ۴۶.(زاهدی اصل، ۱۳۸۷: ۱۴۶)

با عنایت به تأکید قرآن مجید به امر همکاری و تعاون بین مسلمانان، پیامبر اکرم(ص) میفرمایند: «مردم همیشه در خیر خواهند بود تا وقتی که امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و در نیکی و پرهیزکاری یکدیگر را یاری میرسانند»(شیخ طوسی، بیتا، ج ۶: ۱۸۱). همچنین امام علی(ع) در خصوص همکاری میفرمایند:

«از حقوق واجب خدا بر بندگان، خیرخواهی به انداز توان و یاری کردن یکدیگر برای برپایی حق در میان خود است».(نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶)

۴. دولت و ملت

مفهوم دولت، از مفاهیم پیچید سیاسی در طول تاریخ بوده است (وینسنت، ۱۳۷۱: ۱۸). از این رو، قرائتهای مختلفی از آن وجود دارد. در تحقیق حاضر، دولت شامل کلی کارگزاران نظام و مجموع حاکمیت است.

به تعبیر دیگر؛ دولت در مفهوم کلی آن، کلی کارگزاران و مجموع تشکیلات، نهادهای سیاسی، اداری، قضایی و دیگر نهادهای قانونی در کشور را شامل میشود، نه صرف قو مجریه. بنابر این، مقصود از دولت در این تحقیق، عبارت است از: «مجموعه ای از افراد و نهادهایی که قوانین فائقه در یک جامعه را وضع و با پشتوانه قدرت برتری که در اختیار دارند، اجرا میکنند».(آستین، ۱۳۷۴: ۱۳)

ملت ترجمه ای است از واژ «Nation» که در زبانهای اروپایی از ریش لاتین «Natio» و «Nascere» به معنی «زایش» و «تولد» می آید(برتون، ۱۳۸۰: ۲۴۲). بنابر این ، ملت عبارت است از: یک مجموع بزرگ انسانی که در یک پهن جغرافیایی، تحت یک مدیریت سیاسی اداره میشود. این مدیریت سیاسی، خود از سوی آن مجموع انسانی تعیین میشود. ( همان: ۲۲۸)

د) همکاری دولت و ملت در اندیشه های سیاسی – اجتماعی

در حوز علوم انسانی ، دو نگرش متفاوت در خصوص همکاری دولت و ملت وجود دارد که عبارتند از: رقیب محوری و یارمحوری.[۶] بیان این نکته ضروری است که این تقسیم بندی، ابداعی است و نیاز است توسط صاحب نظران، نقد و بررسی شود.

۱. نگرش رقیب محوری

در این نگرش، مردم رقیب دولت محسوب میشوند و دولتمردان از همکاری با ملت در زمینه های مختلف سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی واهمه دارند. از این رو، دولت جامعه را بی نیاز از مشارکت مردم دانسته، تصور میکند ملت نمی فهمند و دولت عقل کل است و تنها منابع تشخیص دهند مصلحت، شخص شاه (حاکم) است (بوم[۷]، ۱۹۵۵: ۶۰). در این نگرش، قو ابتکار و خلاقیت از مردم گرفته شده و مردم جز اطاعت محض از حاکمان سیاسی وظیفه ای ندارند. لذا این عامل، زمینه ساز بی انگیزگی و بیتفاوتی مردم نسبت به سیاست شده، ملت تمایلی به همکاری با دولت در امور سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ندارند.

۲. نگرش یارمحوری

با توجه به تغییر و تحولات سیاسی – اجتماعی در جهان، به خصوص بعد از رنسانس و وقوع انقلابهای متعدد علیه دولتهای تمرکزگرا، بسط و گسترش افکار دموکراسی خواهی و تأکید بر حقوق طبیعی،[۸] حقوق اساسی، قوانین اساسی موضوعه و مدوّن، حاکمیت سیستم پارلمانتاریسم[۹] و تفکیک قوا و ایجاد محدودیت برای پادشاهان توسط اندیشمندانی همچون: جان لاک ،[۱۰] ژان ژاک روسو،[۱۱] منتسکیو[۱۲] و دیگران مطرح شد.

در طول قرن بیستم و به خصوص در نیم دوم این قرن، یکی از موجبات توسعه ، اندیش حقوق طبیعی و حقوق بشر بوده است و با تأکید بر واحدهای حقوق بشر، در متن معاهدات و قوانین ملی کشورها بعد از ده ۱۹۶۰ معمولاً ذیل دو عنوان «حقوق مدنی و سیاسی» و «حقوق اقتصادی و اجتماعی»، بشر خواهان پایان تمرکزگرایی شد(عالیخانی، ۱۳۸۱: ۸۴-۸۳). بنابر این در سای تلاش اندیشمندان، ملت خواهان تحقق مردمسالاری؛ یعنی نظارت کامل مردم بر امور عمومی و پاسخگویی دولتمردان در برابر مردم و استقرار تشکیلات قانونی شدند و با دامن زدن به فضای رقابتی سالم، به همکاری دولت و ملت پرداختند.

با عنایت به آنچه بیان شد، همکاری دولت و ملت عبارت است از: حرکت هماهنگ، منسجم و هدفدار دولت و ملت به منظور پشتیبانی همدیگر برای رسیدن به اهداف و آرمانها مشترک.

ه) موانع همکاری دولت و ملت و تأثیر آن در پایداری انقلاب اسلامی

موانع ، عوامل مهم و مؤثریاندکه شکل گیری و تداوم آنها میتواند فرایند تحقق اهداف و آرمانهای رهبران نظام سیاسی، دولت و ملت و انقلاب اسلامی را از درون و بیرون متوقف یا به صورت محسوس کُند کند، بقا و حیات آنان را به مخاطره اندازد و در مسیر رشد و کمال جامعه انحرافی ایجاد کند. در ادامه به موانع تأثیرگذار بر همکاری دولت و ملت و پایداری انقلاب اسلامی در دو سطح عوامل درونی و بیرونی پرداخته میشود.

۱. موانع درونی

یک) غفلت از دشمن مشترک

مقام معظم رهبری میفرمایند: «…عدهای خیال کردهاند که وقتی ما به تهاجم فرهنگی غرب حمله میکنیم، فقط مسئله مان این است که یک نفر در خیابان حجابش را درست رعایت نکرده است. مسئله اینها نیست ، این فرعی است، اصل قضیه آن است که در داخل خانه هاست و از مجامع جوانها سرچشمه میگیرد و دشمنان آنجا دارند کار میکنند. آن که پنهان است، خطر آنجاست»(۱۳۷۲/۲/۱۵). بنابر این ، غفلت دولت و ملت از دشمن مشترک، میتواند منجر به نفوذ و حرکت خزند دشمن در میان دولتمردان و ملت شود و با پیشروی گام به گام، همکاری بین دولتمردان و ملت را از بین برده و آرامآرام پایداری انقلاب اسلامی را به مخاطره اندازد.(بخشی نهاوندی، ۱۳۹۲: ۱۱۳)

دو) عدم پاسخگویی و مسئولیت پذیری دولتمردان و کاهش اعتماد عمومی

پاسخگویی و مسئولیت پذیری دولتمردان و حاکمان سیاسی در برابر مردم و شهروندان، از ضرورتهای اساسی مدیریت در شرایط کنونی است. تا زمانی که دولتمردان یک جامعه نتوانند پاسخگوی عملکردشان در برابر مردم باشند، اشخاص ناکارامد و نالایق مطرح میشوند. این مسئله میتواند اعتماد مردم نسبت به مدیران و مسئولان سیاسی را کاهش دهد و زمینه را برای شکل گیری نارضایتیهای عمومی در ابعاد مختلف سیاسی، اجتماعی و غیره دامن بزند. (الفی، ۱۳۹۲: ۲)

سه) اختلافات جناحی و گروهی و بی توجهی به ملت

اختلافات جناحی و گروهی در بین دولتمردان، موجب اختلال در زندگی روزمر ملت میشود. در جامع پرتنش و اختلاف، به جای اندیشیدن به خدمت و سازندگی، بخشی از نیروها و امکانات صرف مقابله با بخشی دیگر و شبهه زدایی از ذهن دیگران شده و برخی دیگر از امکانات نیز صرف نظارت و مراقبت هرچه بهتر و بیشتر بر رقیب میشود. بدین سان، با تشدید اختلافات از سوی فعالان جناحهای سیاسی علیه همدیگر، جو «بیاعتمادی» در میان ملت نسبت به دولتمردان افزایش مییابد. این مسئله، یکی از موانعی است که در بلندمدت و کوتاهمدت، ناپایداری انقلاب اسلامی را فراهم میسازد.

چهار) عدم تفاهم بین دولت و ملت و شکل گیری شکافهای سیاسی – اجتماعی

بدیهی است عدم تفاهم میان دولت و ملت، موجب جدایی آنها شده، نتایج نامطلوبی برای جامع سیاسی به دنبال خواهد داشت. امام خمینی در این باره میفرمایند: «جدایی دولتها از ملتها منشأ هم گرفتارهایی است که در یک کشوری تحقق پیدا میکند».(امام خمینی، ۱۳۷۸، ج ۹: ۱۱۸)

پنج) عدم پایبندی دولتمردان به قوانین اجتماعی

عدم پایبندی به قوانین اجتماعی توسط حاکمان سیاسی، موجب فاصله گیری ملت از دولت میشود. امام خمینی معتقدند: «اگر هم اشخاص و هم گروهها و هم نهادهایی که در سرتاسر کشور هستند به قانون خاضع بشویم و قانون را محترم بشماریم، هیچ اختلافی پیش نخواهد آمد. اختلاف از راه قانونشکنیها پیش میآید».(همان: ۴۱۴)

شش) نبود بوروکراسی بیطرف و مورد اعتماد

نبود یک بوروکراسی بیطرف، مورد اعتماد، کارامد و مبتنی بر قانون، امکان گسترش فساد را فراهم میکند. فساد نوعی حفاظ سیاسی و قانونی برای تبهکاری سازمانیافته ایجاد میکند و به این واسطه، اعتماد و اطمینان به دولت را از بین میبرد. در چنین شرایطی، کارایی دستگاه اداری کاهش مییابد؛ زیرا مقامهای مسئول با تأخیر در اجرای طرحها و ایجاد مقررات دست و پاگیر، سود میبرند. در این شرایط، توزیع ناعادلان درآمدها، پرداخت رشوه، کاهش درآمدهای مالیاتی، تشدید نابرابریهای اجتماعی و… باعث بیاعتمادی به دولت خواهد شد.(برنل و رندال، ۱۳۸۷: ۱۸۸)

هفت) گسترش تجمل گرایی دولتمردان

تجمل گرایی و خوی اشرافیگرایی و گرایش هرچه بیشتر دولتمردان به آن، دامن نارضایتی عمومی را افزایش داده است . این عامل میتواند مانع بزرگی بر پایداری انقلاب اسلامی باشد. اخیراً بحث ژن مرغوب(ر.ک: سایت تحلیلی خبری عصر ایران، ۱۳۹۷؛ جامع خبری الف، ۱۳۹۷) و طرح گسترد آن در شبکه های مجازی، موجب نارضایتی بخشی از مردم شده است. از این رو تجمل گرایی، از سوی بزر