فایل پاورپوینت کامل موضع امام حسین علیه السّلام در برابر جاهلیت نو

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل موضع امام حسین علیه السّلام در برابر جاهلیت نو :

مقدمه

امام حسین(علیه السلام) در عصر امامت خویش با جاهلیت تازه ای روبه رو شد که در اعماق جان اجتماع رسوخ کرده بود و حماقت و قساوت عرب قبل از اسلام را تداعی می نمود؛ فضایی که در آن، حقایق اسلام اصیل روزبه روز کم رنگ تر و حقیقت دین، لحظه به لحظه به فراموشی و نسیان سپرده می شد. مردم روزانه پنج نوبت برای ادای نمازهای واجب به مسجد می رفتند و در پیشگاه خدا سر بر خاک می ساییدند، ولی از حقیقت عبودیت و بندگی فرسنگ ها دور بودند؛ آن ها قرآن می خواندند، ولی مفهوم آن را مطابق خواسته های جاهلی خویش تفسیر می کردند.

امام حسین(علیه السلام) با جاهلیتی شبیه عصر بعثت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) رو به رو بود، ولی با دو تفاوت که هر یک از آن، ایشان را برای اصلاح جامع جدّ بزرگوارش بیشتر با مشکل دچار می کرد: نخست اینکه، در جاهلیت عصر سیدالشهدا(علیه السلام) مفاهیم قرآن و سنّت، تأویل می شد و بدین سان نه تنها مقاومت آن دو در برابر جاهلیت از بین رفته بود، آن ها در خدمت آن و مؤید آن بودند؛ از این رو، جاهلیت این دوره محکم تر و باصلابت تر از جاهلیت عصر پیامبر(صلی الله علیه و آله) بود که با کمک وحی و سنت نبوی فرو پاشیده بود؛ بنابراین، مبارزه با آن مشکل تر بود. دوم اینکه، پیامبر(صلی الله علیه و آله) می توانست با معجزاتی چون قرآن و شق القمر و معجزات دیگر کمر جهل زمان خود را بشکند، ولی جاهلیت عصر امام حسین(علیه السلام) با توجه به تغییرات و تحریفاتی که در دین وارد شده بود، در برابر آیات وحی و سایر معجزات و تعالیم رسول الله(صلی الله علیه و آله) قدرتمندانه خودنمایی می کرد.

بنابراین در زمان سیدالشهدا(علیه السلام) دیگر امکان مبارزه با جهل به کمک کتاب خدا و سنت پیامبر(صلی الله علیه و آله) نبود و برای این کار به سلاح نو و کارآمدتری نیاز بود و امام حسین(علیه السلام) به ابزاری اثرگذارتر از معجزات پیامبر(صلی الله علیه و آله) برای احیای دین آن بزرگوار نیاز داشت.

راهی که امام حسین(علیه السلام) برگزید

راه های احتمالی اصلاح جامعه دو راه بود؛ نخست، کار فرهنگی که نه زمینه اش فراهم بود و نه ثمر داشت؛ یعنی در آن شرایط اضطراری، با آن، جامعه از هلاکت، و دین از خطر نابودی نجات نمی یافت. دیگری، مبارزه و انقلاب بود که در صورت محقق شدن آن با شرایط خاص خود، اثر مطلوبی داشت و هم کمر جاهلیت را می شکست و هم ماهیت واقعی و اصیل اسلام برای نسل آینده را نمایان می کرد؛ از این رو، ابی عبدالله(علیه السلام) راه مبارزه و انقلاب را در پیش گرفت، ولی تحقق این انقلاب به دو گونه بود و دو سرنوشت را در پی داشت:

۱. غلبه بر امویان و رسیدن به حکومت؛

۲. شهادت امام حسین(علیه السلام) و یارانش.

این دو روش موجب اصلاح امت اسلامی و احیای اسلام ناب در میانشان می شد. ولی آن روزها دستیابی به حکومت بسیار بعید به نظر می رسید و تمام شواهد نشان می داد که نهضت ابی عبدالله(علیه السلام) به شهادت می انجامد و غروبی خونین در انتظار قیام امام حسین(علیه السلام) است؛ زیرا طبق مطالب گفته شده، امویان ترس و وحشت عجیبی در دل ها افکنده بودند و فرهنگ جاهلی سال ها در جان مردم رسوخ کرده بود؛ به طوری که امید پیروزی از بین رفته بود و کسی انگیز مبارزه و قیام نداشت و چندان ضرورتی هم برای آن احساس نمی کرد.

بنابراین، زمانی که سیدالشهدا(علیه السلام) در مکه در حال اعتراض بود، با اینکه بسیاری از مسلمانان متوجه شدند که آن حضرت قصد اصلاح وضع موجود را دارد، ولی در تمام جهان اسلام، تنها شیعیان کوفه حاضر شدند دست بیعت به سوی أبی عبدالله(علیه السلام) دراز کنند؛ البته پیمان آن ها هم چندان محکم نبود؛ زیرا سستی در شدائد و سختی ها جزء مرام تجربه شد مردم کوفه بود و آن ها همیشه پیروزی را به بهای ارزانی می خواستند.

پس، با دعوت کوفیان هم به پیروزی و دستیابی به قدرت اطمینانی نبود و این مطلب برای بیشتر افراد اهل نظر آن روز، روشن و امام حسین(علیه السلام) بیش از سایرین به آن آگاه بود؛ زیرا در سال های حکومت کوتاه پدر بزرگوارش کوتاهی همت و کم استقامتی کوفیان را از نزدیک آزموده و سستی آنان را در کشاکش نبرد صفین و غارت های معاویه دیده بود. بنابراین، خیلی بهتر از صاحب نظران آن روز، جامعه کوفه را می شناخت و از ضعف آنان در استقامت خبر داشت؛ از این رو، از بیعت آن ها آسوده خاطر نبود و برای اطمینان خاطر مسلم بن عقیل را به ارزیابی وضع کوفه فرستاد و در پذیرش دعوتشان با صبر و تأمل رفتار کرد.

البته امام حسین(علیه السلام) حدود دو ماه[۱] پس از رسیدن اولین نام کوفیان به ایشان به سوی عراق حرکت کرد؛ زیرا دیگر ماندنشان در مکه از نظر امنیتی صلاح نبود و احتمال دستگیری و کشتن ایشان مطرح بود و امام حسین(علیه السلام) نمی خواست خونش بدون ایجاد موج بیدارگری بر زمین بریزد و حرمت حرم امن الهی از بین برود؛[۲] در نتیجه فرمود: «لَأِنْ اُقْتَلُ بِمَکانِ کذا وَ کذا أَحَبُّ اِلَی اَنْ تُسْتَحَلَّ بِی مکه».[۳]

در مسیر مکه به کوفه هم بارها از مسافران در راه اوضاع آن جا را جویا می شد و این ها گواه آن است که آن حضرت به سپاه عراق اعتماد نداشت. همچنین، ایشان غالباً در پاسخ دوستان ناصحش که آن حضرت را از سفر به عراق بازمی داشتند و بی ثباتی و سست پیمانی کوفیان را مطرح می کردند، به نامه های آنان اشاره می کردند؛ بنابراین، احتمال پیروزی و رسیدن به حکومت در نهضت ابی عبدالله(علیه السلام) بسیار کم بود.

در ادامه، در منزل “ثعلبیه” خبر شهادت مسلم بن عقیل به ایشان رسید[۴] و چند فرسخ بعد در منزل زباله دو خبر ناگوار دیگر به حضرت داده شد: پیغام مسلم مبنی بر بی وفایی کوفیان[۵] و خبر شهادت پیک دیگر سیدالشهد(علیه السلام)، عبدالله بن یقطر. در این زمان، احتمال غلبه بر امویان و تسلط بر