پاورپوینت فایل | مرجع دانلود فایل
توضیحات
ارائهی فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه – تجربهای خاص و متمایز!
پاورپوینتی حرفهای و متفاوت:
فایل فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه شامل 31 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شدهاند.
ویژگیهای برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه:
- طراحی خلاقانه و حرفهای: فایل فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه به شما این امکان را میدهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیرهکننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
- سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه به گونهای طراحی شدهاند که استفاده از آنها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
- آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.
کیفیت تضمینشده با دقت بالا:
فایل فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهمریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بینقص و حرفهای هستند.
نکته مهم:
هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخههای غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه با دقت و حرفهای تنظیم شده است.
همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه را دانلود کنید و ارائهای حرفهای و تأثیرگذار داشته باشید!
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نامه های امیر کبیر به ناصرالدین شاه :
امیر کبیر برای ناصر الدین شاه پدر بود، مراد بود، داماد بود، وزیر بود و همه اینها که بود دیگران را به حسادت و سعایت می انداخت. امیر وزیر لایقی بود، قدرت شاهزاده های قجری را کم کرده بود. برای صرف جیب ظل اللّه «حد و حدود» قائل شده بود. در برابر قدرت های خارجی موازنه منفی ایجاد کرده بود و از همه مهمتر نفوذ «مهد علیا»، مادر شاه، اولین کسی که در این خاک حکومت جمهور را مُهر کرده بود، کم کرد و همه اینها سبب شد خودش قدرتمندترین مرد دوران شود؛ شخص اول مملکت.
رابطه امیر با ناصر الدین بین دیدارهای حضوری نامه هایی بود که از دولت خانه به در خانه می نوشت و از حوادث مملکتی تا جزئیات حکومتی را خبر می داد و کسب تکلیف می کرد، قهر می کرد، آشتی می کرد و از لحن و ربط نامه ها معلوم می شود در غمازی و ایازی دست توانایی داشته، هرچند که همیشه سر مهر شاه با او نبوده.
در این نامه ها همه چیزی هست، از گزارش آمدورفت سفر تا گروکشی ها با مهد علیا و شاهزاده ها اما در همه شان چیزی کم است، تصویر گیرنده نامه ها؛ نه ناصر الدین شصت و چندساله که مستبد دوران است و با تیر میرزا رضا کشته می شود، ناصر الدین نوزده بیست ساله ای که در حاشیه نامه ها نقاشی می کشیده و بیت سعدی خوشنویسی می کرده، جوانی که بیش از این که شاه باشد شیدایی است در کار کشف جهان. ناصر الدین، پنجاه سال حکومتش را که جزو طولانی ترین پادشاهی های تاریخ ایران است بر کیاست امیر بنا گذاشت، نقل است تا آخر عمر از کشتن امیر «دل ملشت» بوده و احتمالا وقت هایی دلش برای نامه های امیر تنگ می شده. حتی وقتی دیگر آن ناصر الدین شیدای نوزده بیست ساله نبوده.
خواب ناصر الدین شاه درباره از اسب افتادن امیر
ناصر الدین شاه برای هر واقعه ای خوابی می دید یا خوابی جعل می کرد. وقتی از دست زنانش که دایم به « شاه عبد العظیم» برای زیارت می رفتند به تنگ آمد، خوابی جعل کرد که درختِ «حاجت روایی» را وسط کاخ گلستان خواب دیده احتمالا این از اسب افتادن امیر هم از آن خواب هایی بوده که شاه برای امیر پیشکی دیده؛
هو
قربان خاک پای همایون مبارک شوم. احوال این غلام را استفسار فرموده اند. بلی، اسب طوری اتفاق افتاد که بی ادبی به سرکارِ امارت کرد اما خدا رحم کرد. از فضل خدا و باطن ائمه اطهار (ع) و مرحمت قبل عالَم-روحُنا فِداه-به خوبی گذشت. نه تقصیر خودم، نه تقصیر اسب، قضا بود و الحمد للّه، که با خواب سرکاری به این طور گذشت اما ملاحظه فرمایند که دیگر از این خواب ها برای این غلام نبینند که خوتان از «بی نوکری« معطل خواهید ماند. برای خنده سرکار همایون که بدانند آسیبی نرسیده، این طور جسارت کرد. زیاده چه عرض شود، باقی الأمرِ همایون، مُطاع.
یادآوری امورات سلطنت به سلطان
هیچ کاری بی نظر امیر انجام نمی شد. چه در امور داخله چه مُهامّ خارجه، امیر بر همه چیز مسلط بود و این اعمال بیش از حدّ قدرت بود که شاید نظم تقی خانی را برانداخت.
این همه تنگ گرفتن بر شاهی که می خواست جوانی کند و از آن طرف خوش باشی ها و آسان گیری های رجال خلوت خانه، شاه جوان را در تعارض حکومت و سلطنت گذاشته بود. خون ایلیاتی و «کوچ رَوی» تا آخر عمر ناصر الدین می جوشید، سفرهای شکار می رفت، با «قوش دار» و «تفنگ دار» و «زین دار» و عمله و عکره آب داری؛ شکاریه می نوشت و نسل هرچه کَل و بز و تیهو را از اطراف تهران ورمیانداخت. اینها$ تصویر ناصر الدینِ خیلی بعدها است. امیر هنوز امید داشت از او شاهی حکومتگر بسازد که این طور تشر می زند؛
هو
قربان خاک پای همایون مبارکت شوم. دستخط همایون زیارت شد. اولا استفسار حال این غلام را کرده بودند، بد نیست. در باب سان سواره نانکلی، مقرر فرموده بودند که در میدان نمی شود بیرون بروید. اگر «آجودان باشی» عرض کرده یا خود اختیار فرموده اند، امر با قبله عالم است و لکن به این طفره ها و امروز و فردا کردن و از کار گریختن در ایران، به این هرزگی، حُکماً نمی توان سلطنت کرد.
گیرم من ناخوش، یا مردم؛ فدای خاک پای همایون، شما باید سلطنت بکنید یا نه؟ اگر شما باید سلطنت بکنید، بسم اللّه، چرا طفره می زنید؟ موافق قاعده کلّ عالَم، پادشاهان سابق چنان نبوده که همگی در سن سی ساله و چهل ساله به تخت نشسته باشند؛ در ده سالگی نشسته و سی و چهل در کمال پاکیزگی پادشاهی کردند.
هر روز، از حال شهر چرا خبردار نمی شوید که چه واقع می شود و بعد از استحضار چه حکم می فرمایند؟ از در خانه و مردم و اوضاع ولایات چه خبر می شود و چه حکم می فرمایند؟ قورخانه و توپی که بایست به استرآباد برود، رفت یا نه؟ این همه قشون که در این شهر است، از خوب و بد و سرکرده های آنها چه وقت خواسته و از حال هر فوج دایم خبردار شدند و همچنین بنده ناخوشم و گیرم هیچ خوب نشدم، شما نباید دست از کار خود بردارید یا دایم محتاج
- لینک دانلود فایل بلافاصله بعد از پرداخت وجه به نمایش در خواهد آمد.
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
هنوز هیچ نقد و بررسی وجود ندارد.