فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی شامل 67 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نسبت دانشگاه با سیاست در رویکرد انقلابی و غیرانقلابی :

دیالکتیک دانشگاه و سیاست

جنبش دانشجویی در عصر ما به یکی از حرکت های فعال در عرصسیاسی و اجتماعی تبدیل شده است و چه از طرف سیاست و چه از طرف دانشگاه، رغبتی دوجانبه برای برقراری نسبت و ارتباط بین این دو وجود دارد. اهمیت فعالیت سیاسی در دانشگاه از چند جنبه انکارناپذیر است و به همین دلیل، هم انقلاب اسلامی در سطح رهبران و سیاست گذاران و هم نظام های استیلاطلب به عنوان سرمایه گذاران در جریان های اجتماعی کشورهای دیگر، برای تحقق کارکرد مدنظر خود، در نسبت دانشجو و سیاست می کوشند. اهمیت دیالکتیک میان سیاست و دانشگاه لااقل از سه بُعد غیرقابل چشم پوشی است.

اول آنکه دانشگاه خواه یا ناخواه قطب اصلی «تربیت کننده ی» نسل بعدی سیاسیون نظام است. دانشجویان کنشگر سیاسی در فضای دانشگاه احتمالاً گزینه های اصلی هدایت سکان آیندکشور هستند و شیومواجهامروز آنان با مسائل سیاسی در دانشگاه می تواند تأثیر جدی بر برخوردشان از جایگاه مدیران سیاسی نظام در آینده با مسائل کشور داشته باشد.

دوم آنکه «جریان سازی سیاسی» و فراگیر کردن یک گفتمان، بنا به خاصیت «مرجعیت» فکری در جامعه، به سادگی تحقق می یابد. معمولاً در خانواده، اقوام و دوستان، افراد تحصیل کرده نه فقط از نظر علمی، بلکه در زمیناظهارات سیاسی و. . . نیز مرجع به حساب می آیند و همین مسئله توان جریان سازی مضاعف به قشر دانشجو اعطا کرده است.

سوم قدرت «مطالبه گری» دانشجویان است که با توجه به روحیجوانی و نبود وابستگی های منجر به محافظه کاری، طبیعت این طیف را به مطالبه گری فعال فارغ از مآل اندیشی وامی دارد؛ امری که برخی تحلیلگران سیاسی را بر آن داشته است که جنبش دانشجویی را ذاتاً جنبشی رادیکال به حساب آورند.

بسیاری از نظام های استبدادی از جمله ایران پیش از انقلاب، که مطالبه گری، جریان سازی و تربیت نسل استقلال خواه را جزء اهداف خود نمی دانند، طبیعتاً تلاش برای ایجاد رکود و رخوت در جنبش های اجتماعی از جمله جنبش دانشجویی و غیرسیاسی کردن آن ها دارند، لیکن انقلاب اسلامی که خود را پیشرو مطالبه گری و تحول و نقش آفرینی جهانی دانسته و اصول قانون اساسی نظام نیز مؤید آن است، فعالیت سیاسی جنبش دانشجویی را در راستای اهداف خود می انگارد. چه آنکه رهبر انقلاب بر افرادی که در برهه ای کوشیدند برای پرهیز از دردسرهای مطالبه گری دانشجویی، دانشگاه را غیرسیاسی کنند، لعنت می فرستند.[۱] دیگر شاهد برای این مسئله، تقویت جریان سرکوب شدجنبش دانشجویی پس از تحقق انقلاب است. جنبشی که متأثر از اندیشه های لیبرال یا مارکسیستی در دانشگاه پیش از انقلاب شکل گرفته بود و یا خروجی آن همکاری با قدرت حاکم یا خشونت و سرکوب بود، پس از انقلاب و با از میان برداشتن استبداد داخلی، نه تنها کم رمق نشد، بلکه ملهم از آموزه های انقلابی، همت خود را بر اصلاح گری داخلی و استکبارستیزی معطوف ساخت.

نسبت دانشگاه و جنبش دانشجویی با سیاست البته با آنچه جریان غیرانقلابی یا ضدانقلابی از دانشگاه انتظار دارند، هم از نظر چشم انداز و هم از نظر رویکرد و تکنیک ها، با چارچوب دیالکتیک دانشجو-سیاست از نظر رهبر انقلاب متفاوت است. در ادامه به تبیین این تفاوت ها از منظر شاخص های گوناگون پرداخته می شود. اما پیش از آن باید این نکته را مدنظر داشت که گرچه فهم ناصواب از حرکت های سیاسی دانشگاه باعث شده در افکار عمومی یا حتی تحلیل های ساده انگارانه، تفکیک ها و دوگانه های تصنعی نظیر «دانشجوی معتدل-دانشجوی افراطی»، «دانشجوی رادیکال-دانشجوی محافظه کار»، «دانشجوی چپ-دانشجوی راست»، «دانشجوی اصول گرا-دانشجوی اصلاح طلب»، برای توصیف تعامل دانشجو با سیاست به کار بسته شود، اما هماین توصیفات ما را به دوقطبی های ساختگی رهنمون می سازد که نه تنها از حیث ترمینولوژیک، دقیق و گویا نیستند، بلکه دامن زدن به آن ها تنها شکافی میان اجتماعی از دانشجویان به وجود می آورد که حتی ممکن است با بررسی صحیح شاخص ها، در یک جبهه (انقلابی) قرار بگیرند و یا موجب اختلاط ناصواب گروهی از دانشجویان «منتقد، اما معتقد» با جبهضدانقلاب می شود. لذا در بررسی رویکردها، دو منظر «انقلابی-غیرانقلابی» که رهبر معظم انقلاب نیز آن را دسته بندی صحیح تری از ادبیات رایج سیاسی می دانند، مورد توجه قرار گرفته است.

تمایز دو رویکرد «انقلابی» و «غیرانقلابی» در مواجهه با دانشگاه و سیاست

الف) هدف

درصورتی که بخواهیم به نسبت صحیح بین دانشگاه و سیاست بپردازیم، باید ابتدا تفاوت اهداف موجود میان جریان انقلابی و ضدانقلابی را متمایز نماییم. هدف جریان انقلاب از برقراری پیوند میان دانشگاه و سیاست، نقش آفرینی دانشجویان در دولت سازی و نظام سازی است که نهایتاً منجر به ساخت تمدن اسلامی می شود. به همین دلیل، رهبر انقلاب میدان دادن به دانشجویان و اساتید ارزشی را برای فعالیت، از لوازم نقش آفرینی دانشگاه ها در شکل گیری تمدن نوین اسلامی برمی شمرند.[۲] در این راستا، به منظور اصلاح در کوتاه مدت به نقد قدرت حاکم و مطالبه گری از آن و آگاه سازی عمومی می پردازد و در بلندمدت می کوشد در تعامل با سیاست، سیاست مداران تراز دولت اسلامی را تربیت نماید.

اما هدف جریان غیرانقلابی و ضدانقلاب از پیوند دادن دانشجو و سیاست، جز این است. این جریان به جنبش دانشجویی به عنوان یکی از جنبش های توده ای فعال در جریان جامعمدنی می نگرد[۳] و می کوشد تا با بهره گیری از ایدئولوژی غربی، جنبه های استقلال طلبانه و هویت مستقل این جنبش را به نفع نظام سازی غربی مصادره کند تا نهایتاً کشور با تربیت مدیران تراز انسان مدرن غربی، به چیزی بیشتر از یک پازل برای نقشجامعجهانی تبدیل نشود. در همین راستا، جریان معارض می کوشد در کوتاه مدت، جنبش دانشجویی را به عنوان ابزاری در کنار سایر خرده نهادهای جامعمدنی، به نقش آفرینی در فضای اجتماعی و ساختار قدرت سیاسی و گاه فشار و مقابله با نظام اسلامی وادار کند و در بلندمدت عناصر مطلوب خود را به عنوان تصمیم گیران سیاسی بر مسند نظام قرار دهد.

ب) رویکردها

. مبنای فعالیت سیاسی

جنبش های دانشجویی غالباً خود تولیدکنندایدئولوژی نیستند و نقش اصلی آن ها در تعمیم و گسترش ایدئولوژی و اثربخشی بر افکار عمومی است. لذا لاجرم از افراد شاخص یا به عبارتی ایدئولوگ های جریان فکری و سیاسی نزدیک به خود تبعیت می کنند. نمونجنبش های دانشجویی فعال در دیگر کشورها نیز مؤید همین مسئله است. جنبش دانشجویی فرانسه در می توسط ایدئولوژی های قوی پشتیبانی می شد و یا جنبش دانشجویی آلمان با نظرات اندیشمندانی چون هابرماس و مارکوزه تغذیه می شد. اما بهترین مثال از شیوتأثیرپذیری ایدئولوژیک را می توان در جریان جنبش دانشجویی کشور خودمان در برهه های گوناگون جست وجو کرد. جنبش دانشجویی در ایران در زمان اوج خود، یعنی در بحبوحپیروزی انقلاب، تحت تأثیر سه ایدئولوژی مارکسیستی، اسلامی و ناسیونالیستی بود که هریک از ایدئولوگ های خود تأثیر می پذیرفتند. جریان مارکسیستی دانشگاه با تأثیرپذیری از عقاید مارکس و لنین و رهبران شوروی، به تعمیم ایدئولوژی چپ در شبکپیچیده و پنهان مارکسیستی که شعبه ای از آن در دانشگاه ها فعال بود، می پرداخت. جریان ملی گرا به ترویج افکار رهبران جبهملی و نهضت آزادی در دانشگاه می پرداخت. دانشجویان مسلمان نیز به رهبران فکری خود از جمله امام خمینی، آیت الله خامنه ای، شهید بهشتی، شهید مطهری و دکتر شریعتی تأسی می کردند.[۴]

پس از انقلاب و در دههشتاد، این تفاوت رویکرد سیاسی نحله های جنبش دانشجویی در اثر تفاوت ایدئولوژی، بار دیگر رخ می نمایاند. گروهی تحت عنوان جنبش دانشجویی مسلمان می کوشند تا با احیای خط امام، مسیر حرکت انقلاب را از شبهه، انحراف و بی عدالتی بزدایند و در مقابل دانشجویان موسوم به آزادی خواه، به بهاناصلاح گری، به رفتارهای شبه اپوزیسیونی دست می زنند و بر کوس خروج از حاکمیت می کوبند. هر دو این جریان ها نیز متأثر از رهبران فکری است که در این برهه با سلسله سخنرانی ها و تبلیغ ایدئولوژی انقلابی/ضدانقلابی خود، آن را به جامعدانشجویی تزریق می کنند.

گروه دوم که رفتار معارض انقلاب دارد، با بهره گیری از نهادهای سیاسی چون احزاب، می کوشد جنبش دانشجویی را به عنوان علم مطالبات حزبی خود و پیشرو در رویکردهای سیاسی جریان خود معرفی نماید. البته موضوع یارکشی سیاسی از جبهدانشجویان مختص به یک طیف سیاسی خاص نیست، بلکه احزاب با نگرش های گوناگون به طمع ورزی نسبت به جنبش دانشجویی و معرفی آن به عنوان آوانگارد مطالبات خود، مبادرت می ورزند.

رهبر انقلاب چند سال پیش در تبیین دوگانه ای که ذکر آن رفت، جنبش دانشجویی را به فعالیت سیاسی «انقلابی» تشجیع می نمایند و اظهار می دارند برخی این کار را ملامت کرده و می گویند دانشجویان را به هوس و هیجان نیندازید. ایشان سپس به اعتقاد قلبی خود نسبت به لزوم فعالیت سیاسی دانشجویان تأکید مجدد می کنند و آن گاه با بیان تفاوت فعالیت سیاسی انقلابی دانشجویان به عنوان موتور محرک تحولات اجتماعی و سیاسی نسبت به تبدیل دانشگاه به محل جولان گرایش های سیاسی مختلف که بعضاً مخالف با اصل نظام یا جهت گیری های آن هستند، می پردازند.[۵] ایشان همچنین معتقدند جنبش دانشجویی باید در فعالیت سیاسی و اظهارنظر سیاسی از هر قشری در جامعه پیشروتر باشد.

این بیان رهبر انقلاب و تأکیدات دیگر ایشان نشان می دهد ایشان در برابر فعالیت سیاسی سالم و انقلابی که آن را ضرورت دانشگاه می دانند، به دو رویکرد معارض اشاره دارند که یکی می کوشد دانشگاه را به رخوت و رکودی بکشاند تا سیاست مداران از مطالبه گری و انتقاد جنبش دانشجویی در امان بمانند و دیگری رویکردی که خود را به عنوان مخالف و اپوزیسیون نظام تعریف می کند و با سواری دادن به اختاپوس احزاب، آنان را گرده نشین خود می نماید.

بهترین روش مواجهسیاسی دانشجویان با ایدئولوژی های سیاسی، پرهیز حداکثری از تأثیرپذیری مطلق نسبت به ایدئولوگ های حزبی و تأمل آزاداندیشانه بر مواضع و افکار اندیشمندان انقلاب اسلامی است که فراتر از جریان های سیاسی روز و فارغ از وابستگی های حزبی، به تبیین اندیشه های امام و رهبری و اصول انقلاب می پردازند.

. تحلیل گری

هرچند اشاره شد ایدئولوژی بدنجنبش دانشجویی توسط رهبران فکری-سیاسی جامعه پی