فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک)

فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک) شامل 109 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقد تربیتی (بر کنوانسیون حقوق کودک) :

مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در اجلاس بیستم نوامبر۱۹۵۹ اعلامیه جهانی حقوق کودک را در یک مقدمه و ده ماده به تصویب رساند، در قسمتی از مقدمه این اعلامیه چنین آمده: «این اعلامیه حقوق کودک را با این هدف که ایام کودک توأم با خوشبختی بوده و کودک از حقوق و آزادیهایی که در پی خواهد آمد، به خاطر خود و جامعه اش بهره مند شود رسماً به آگاهی عموم می رساند…» و در پی آن پس از گذشت سی سال (سال ۱۹۸۹) جهت تکمیل و در نظر گرفتن حقوق و امتیازات بیشتر برای کودکان، این مجمع، «کنوانسیون حقوق کودک» را تصویب کرد.

در سال ۱۳۷۲، دولت جمهوری اسلامی ایران به این کنوانسیون ملحق گردید مشروط بر این که: «مفاد کنوانسیون در هر مورد و هر زمان در تعارض با قوانین داخلی و موازین اسلامی باشد و یا قرار گیرد از طرف دولت جمهوری اسلامی لازم الرعایه نباشد». این در حالی است که با توجه به الزامات قانونی کنوانسیونهای بین المللی، ضرورت دارد نقاط اشتراک و افتراق فرهنگی و حقوقی این کنوانسیونها با قانون اساسی و قوانین داخلی و شرایط فرهنگی جامعه، در بوته نقد و تحلیل منصفانه قرار گیرد. بدین سبب در ادامه این نوشتار، کنوانسیون حقوق کودک از نظر ساختاری، تربیتی و فقهی نقد می گردد و در شماره های آتی، به تفصیل این کنوانسیون را از دیدگاه حقوقی نقد و بررسی خواهیم نمود.

به طور کلی اعلامیه جهانی حقوق کودکو کنوانسیون حقوق کودک گامی مثبت در توجه به کودک و نیازمندیهای وی برداشته است، این معاهده مشتمل بر نکات ارزشمندی از جهت تربیتی است که برخی مستقیماً تعلیم و تربیت کودک را مد نظر قرار داده، برخی موانع تربیت را گوشزد نموده و هشدار داده و بعضی دیگر بهداشت روانی کودک را به عنوان مقدمه ضروری و زمینه ساز تربیت مورد تأکید قرار داده است.

از جهت تربیتی محورهای زیر در کنوانسیون قابل ملاحظه است:

توجه به لزوم مراقبتهای ویژه در دوران کودکی (مقدمه)؛

رشد کامل و متعادل شخصیت کودک در محیط خانواده مملو از خوشبختی، محبت و تفاهم (ماده۶)؛

توجه به ایده آلهای بشری در پرورش کودک از قبیل صلح، احترام، بردباری، آزادی، برابری و اتحاد (ماده ۶)؛

عنایت به ارزشهای سنتی و فرهنگی هر ملت در تعلیم و تربیت (ماده ۶)؛

لزوم حمایت از کودک(ماده ۳)؛

حفظ هویت شخصی کودک از جمله داشتن نام و تابعیت یک مملکت (مواد ۷و ۸)؛

مسئولیت مشترک والدین در رشد و پیشرفت کودک(مواد ۱۸ و ۱۷)؛

احترام به مسئولیتها و حقوق والدین (ماده ۵)؛

مقابله با اشکال کودک آزاری(ماده ۱۹)؛

توجه به مراقبتهای ویژه کودکان استثنایی(ماده۲۳)؛

توجه به آموزش و پرورش در سطوح مختلف(ماده ۲۸)؛

مقابله با انواع سوء استفاده و استثمار کودکان (مواد ۳۳، ۳۴ و ۳۶)؛

تخفیف و تعدیل مجازات کودکان(ماده۳۷)؛

البته همین آموزه ها در دین مبین اسلام که به عنوان یک مکتب تربیتی دغدغه پرورش و هدایت انسان ها را سر لوحه تعالیم خود قرارداده، در چارچوبی جامع تر پرداخته شده است، که به برخی از آنها اشاره می شود.

الف) لزوم حمایت از کودک؛ امام علی(ع) به فرزندش امام مجتبی(ع) می نویسد: «تو را قسمتی از وجود خودم بلکه همه وجود خودم یافتم، تا آنجا که اگر چیزی به تو اصابت کند، گویا به من اصابت کرده، اگر مرگ به سراغ تو آید گویا به سراغ من آمده است.»

ب) احترام و تکریم کودک؛ پیامبر اکرم(ص) همیشه به کودکان سلام می کردند. پیامبر اکرم(ص) درباره صدا زدن کودکان با لقب نیکو می فرماید: «قبل از این که دیگران به فرزندان شما القاب زشت بدهند به آنها کنیه (نیکو) بدهید.»

ج) پرهیز از خشونت و بدرفتاری با کودکان؛ ام الفضل همسر عباس بن عبدالمطلب و دایه امام حسین(ع) می گوید: «پیامبر(ص)، حسین(ع) را در زمان شیرخوارگی از من گرفت و در آغوش کشید، حسین لباس پیامبر(ص) را خیس کرد و من او را با خشونت از پیامبر گرفتم به گونه ای که گریه افتاد. پیامبر(ص) فرمود: ام الفضل، آرام باش؛ این آلودگی با آب پاک می شود اما چه چیزی می تواند کدورتی را که از ناحیه تو بر قلب حسین نشست بر طرف سازد؟» امام صادق(ع) فرمود: خدا رحمت کند کسی را که فرزندش را در نیکی ها کمک کند. راوی پرسید: چگونه او را در نیکی ها کمک کند؟ امام فرمود: آنچه در توان اوست و انجام می دهد، بپذیرد و از آنچه در توان او نیست و انجام نداده است، در گذرد و او را بر کارهایی که در توانش نیست، وادار نسازد و بر او سخت نگیرد.»

د) رعایت عدالت و پرهیز از تبعیض؛ «پیامبر(ص) مردی را مشاهده نمودند که دو پسر داشت، یکی را بوسید و دیگری را نبوسید. پیامبر فرمود: چرا بین آن دو مساوات را رعایت نکردی» همچنین فرمودند: «اعدلوا بین ابنائکم کما تحبون ان تعدلوا بینکم فی البّر و اللطف» بین فرزندان به عدالت رفتار کنید، همانطور که دوست دارید در نیکی و محبت شما به عدالت رفتار کنند. این موارد، نمونه هایی از جامعیت آموزه های دین اسلام است. البته این نوشتار پیش از آنکه در صدد اثبات جامعیت مبانی تربیتی دین اسلام برآید، خواهان تبیین مواردی از کنوانسیون است، که با مبانی تربیتی اسلامی در تضاد است و از سوی دیگر با روانشناسی جدید نیز همخوانی ندارد. زیرا هر برنامه ریزی تربیتی مستلزم شناخت جامع از ابعاد و ساحتهای انسان و پیچیدگیهای تو در توی آن می باشد که این امر جز به مدد وحی میسر نمی شود، چون هیچ کس به قدر خالق آدم، به تمام زوایای وجودی انسان شناخت و معرفت ندارد. به همین جهت صورت بندیها و تدوینهای فارغ از جهان وحی ناقص و نارسا خواهد بود؛ خداوند متعال در این رابطه می فرماید:

«پس آیا کسی که می آفریند چون کسی است که نمی آفریند؟ آیا متذکر نمی شوید؟»

«… پس آیا کسی که به سوی حق رهبری کند سزاوارتر است مورد پیروی قرار گیرد یا کسی که راه نمی نماید مگر آنکه ] خود[ هدایت شود؟ شما را چه شده، چگونه داوری می کنید؟»

بنابراین احتمال کاستیها و ناراستیها در مجموعه کنوانسیون حقوق کودک نه تنها اجتناب ناپذیر است، بلکه انتظار جامعیت و ادعای آن نیز ناصواب می باشد. مهم، توجه به این نکته و عدم تغافل از آن است که خلل های موجود ما را به بیراهه نکشاند.

کاستیها و ناراستیها در کنوانسیون تفاوت در هدف

بهره گیری از زبان وحی در شناخت هدف زندگی انسان، چشم اندازی وسیع تر از آنچه در پندار ماست پیش روی ما می نهد، زیرا شناخت ویژگیهای انسان چنانکه باید در توان خالق یکتاست. از نظر قرآن، انسانی سعادتمند است که خدا را عبادت کندو به او نزدیک شود. یعنی تمام جلوه ها، قوای فکری و استعدادهای نهفته انسان در بهره گیری از دنیا باید یک هدف را مدنظر قرار دهند و آن خداست.پس هدف زندگی از دیدگاه آموزه های اسلام، عبودیت و در نهایت قرب الی الله است.

اهداف تربیتی اسلام در خصوص انواع ارتباطات انسان که شامل ارتباط با خود، خداوند، با دیگران و طبیعت می باشد به صورت اهداف غایی و واسطه ای ترسیم شده و نقطه مشترک همه آنها که در غایت قصوای تمامی مساعی و کوششهای فکری، عاطفی و رفتاری انسان ظهور دارد، همانا خداوند متعال می باشد. او بی نهایت و کامل است و می تواند محور تمام افعال انسان قرار گیرد. به عبارت دیگر هدف نهایی در مسیر زندگی، چیزی جز استمرار حضور و احساس خدا نیست. این هدف، حقیقتی است که تمام کمالات به او باز می گردد. نزدیکی به خدا، علم به خدا، ایمان به او و غیر اینها، همگی ناظر بر یک حقیقت که همان خداست، می باشد. تجلی این حرکت و صیرورت آن در زندگی ما به صورت «حیات طیبه» نمودار می گردد. این زندگانی پاکیزه، علاوه بر طهارت جسمانی و ظاهری، شامل طهارت روح و روان نیز می شود، از پلیدیهای درونی و باطنی نیز خلاصی می یابد و آرامش حقیقی را در آغوش می گیرد. و این چیزی جز خوشبختی ونیکبختی نیست.

بنابراین در تربیت کودک و ترسیم مسیر زندگی وی نیز، بر مبنای تعالیم همه ادیان الهی بویژه اسلام این هدف و غایت باید مدنظر قرار گیرد. اما در قسمتهای مختلف کنوانسیون این هدف مورد غفلت قرار گرفته و حتی در برخی مواد مغایر با این هدف دینی است بر آمده که به آنها اشاره می شود:

الف) مقدمه؛ «… با توجه به اینکه کودک می بایست آمادگی کامل برای زندگی فردی در جامعه داشته باشد و در سایه ایده آلهایی که در منشور سازمان ملل اعلام شده خصوصاً صلح، احترام، بردباری، آزادی، برابری و اتحاد بزرگ شود.» در این بیانیه اهداف معنوی و دینی مورد غفلت قرار گرفته است.

ب) ماده سه، بند یک؛ «در تمام اقدامات مربوط به کودکان که توسط مؤسسات رفاه اجتماعی عمومی و یا خصوصی، دادگاهها، مقامات اجرایی یا ارگانهای حقوقی انجام می شود، منافع کودک از اهم ملاحظات می باشد.»

از کلمه «منافع کودک» آنچه معمولاً به ذهن متبادر می شود منافع مادی و دنیوی است که شامل مصالح عالی کودک بویژه غایات معنوی نمی شود. به طور مثال در صورتیکه مصالح عالی و معنوی یا اخلاقی کودک مستلزم ادامه زندگی در وطن و منافع عاجل وی، قرین با ترک وطن باشد، مطابق این ماده و ماده ده، بند دو مصالح عالی وی نادیده گرفته می شود.

ج) ماده بیست وهفت، بند یک؛ «کشورهای طرف کنوانسیون حق تمام کودکان را نسبت به برخورداری از استاندارد مناسب زندگی، برای توسعه جسمی، ذهنی، روحی، اخلاقی و اجتماعی به رسمیت می شناسند». در این ماده نیز توسعه و رشد معنوی دینی مورد بی توجهی قرار گرفته است.

د) ماده بیست و نه، بند یک؛ «کشورهای طرف کنوانسیون موافقت می نمایند که موارد ذیل باید جزء آموزش و پرورش کودکان باشد. الف) پیشرفت کامل شخصیت، استعدادها و توانائیهای ذهنی و جسمی کودکان و …» این ماده که اهداف برنامه های آموزش و پرورش را در پنج عنوان بیان نموده است؛ از «پرورش و ارتقاء ارزشهای اخلاقی و باورهای دینی» هیچگونه ذکری به میان نیاورده است.

بلکه صرفاً در ماده سی و دو، بند یک، اشاره ای به بعد روحی و معنوی شده: «کشورهای طرف کنوانسیون، حق کودک جهت مورد حمایت قرار گرفتن در برابر استثمار اقتصادی و انجام هرگونه کاری که زیان بار بوده و یا توقفی در آموزش وی ایجاد کند و یا برای بهداشت جسمی، روحی، معنوی و اخلاقی و یا پیشرفت اجتماعی کودک مضر باشد را به رسمیت می شناسند.» در این ماده هم بیشتر این ابعاد به صورت سلبی حمایت در برابر کارهایی که مضر به کودک باشد توجه شده، نه ایجابی که تلاشی برای تحقق آنها به نحو عملی صورت گیرد.

چشم پوشی از دلبستگی کودک و والدین

جنبه های اساسی خود پنداره کودک، در ضمن تعاملهای اجتماعی خانواده بوجود می آید. به طوریکه حیطه شناخت کودک از خود و دیگران تا حد زیادی بر ادراکات و ارزیابیهای نزدیکترین بستگان وی مبتنی می باشد. افزون بر نقش خانواده در تشکیل خود پنداره فرد، نتایج تحقیقات نشان می دهند که ماهیت روابط میان فردی هر شخص در تعامل میان نوزاد و دایه اولیه اش (معمولاً مادر) تثبیت می شود. «بالبی»معتقد است که شیوه تعامل مادر با نوزادش در یکی از سه نوع عمده الگوی دلبستگی الگوی ایمنی بخش، الگوی اجتنابی و دو سوگرایی صورت می گیرد که بر اساس اینکه نوزاد در روابط با مادر احساس امنیت یا ناامنی می کند، این الگوها بوجود می آیند. در نتیجه نوزاد می آموزد به دیگری اعتماد کند و عشق بورزد یا اینکه اعتماد نکند و اجتناب ورزد و یا ترکیبی از این دو…، در این صورت کودک دارای پدر و مادر حساس و پاسخگو (به نیازهای نوزاد) در طول سال اول زندگی اش، به الگوی ایمنی بخش منتهی می شود و از سوی دیگر به میزانی که والدین در حساسیت به نوزاد یا پاسخگویی به نیازهای او بی اعتنا باشند، یکی از دو الگوی دلبستگی و ناایمنی بخش اجتنابی و دو سوگرایی تحقق می یابد. گرچه مطالعات دلبستگی، بر اهمیت تعامل مادر و کودک تأکید دارند، اما چگونگی رفتار و میزان ارتباط والدین با کودک نوپا، کودکان چهار، پنج ساله و نوجوانان نیز عوامل مهمی در شکل گیری و چگونگی رفتار با دیگران هستند.

بنابراین دلبستگی و تثبیت الگوی ایمنی بخش از ابعاد متعدد بر بهداشت روان کودک مؤثرمی باشد که در نتیجه نائل شدن به اهداف تربیت را تسهیل می نماید.

بر اساس یافته های روان شناختی خلأ عاطفی بویژه در سالهای اولیه کودکی خسارتی جبران ناپذیر بر شخصیت و رشد کودک خواهد داشت. «فروید» با تعبیر «موضوع عشق و عشق به موضوع»، «اریکسون» با تعبیر «اعتماد در برابر عدم اعتماد» و «والن»با تأکید بر مرحله هیجان پذیری، هر کدام به نوعی بر روابط عاطفی مادر با کودک در این دوره تأکید کرده اند.بنابراین سپردن کودک به مراکز نگهداری، به ویژه در سالهای اول زندگی و به مدت طولانی وی را با «محرومیت مؤسسه ای»، عدم توانایی در ارتباطات عاطفی پایدار و عدم ثبات شخصیت مواجه می سازد.

در منابع اسلامی نیز بر استحکام و استمرار دلبستگی میان کودک و والدین و ایجاد الگوی ایمنی بخش توصیه زیادی شده است که به چند مورد اشاره می شود:

۱ ایجاد نگرش مثبت و متعالی به فرزند؛ (با تعابیر نوردیده،میوه دل،مایه خوشبختی و معین انسان،مایه ثواب و پاداش اخروی یعنی باقیات صالحات و …)؛

۲ توصیه به محبت و دوستی با کودکان؛ پیامبر اکرم (ص) دراین رابطه می فرماید: کودکان را دوست بدارید و به آنان مهر بورزید؛

۳ اهمیت دادن به جایگاه و نقش مادری؛ پیامبر اکرم(ص) می فرماید: وقتی زن باردار می شود پاداش او مانند روزه دار، بر پا کننده نماز و کسی است که با مال و جانش در راه خدا جهاد می کند. هنگامی که وضع حمل می کند، کسی عظمت پاداش او را درک نمی کند. وقتی به نوزاد شیر می دهد، هر مکیدن ارزش آزاد کردن بنده ای از فرزندان اسماعیل را دارد و هر گاه به طور کامل به فرزندش شیر دهد، فرشته ای به او می گوید همه گناهان گذشته ات بخشیده شد، دوباره این عمل را آغاز کن؛

۴ تغذیه کامل از شیر مادر در دوره شیرخوارگی؛ این امر علاوه بر جهات زیستی و غذایی، در روابط عاطفی مادر و فرزند هم مؤثر می باشد این موضوع در نظریه های «فروید»، «بالبی» و «اسپیتز» هم مورد توجه قرار گرفته است؛

۵ نهادن نام نیکو و شایسته؛ فضای روانشناختی مناسبی را در اثر احساس رضایت، عزت نفس و اعتماد به نفس می تواند ایجاد کند و موجب الگوی ایمنی بخش می گردد. امام علی (ع) می فرمایند: حق فرزند بر پدرش این است که نام نیکویی برایش انتخاب کند؛

۶ هم بازی شدن با کودک و داشتن اوقات مشترک. کسی که فرزندی دارد، باید هم بازی او گردد و موارد زیاد دیگر، بنابراین، امور و عواملی که در تقابل با این الگوی ایمنی بخش و دلبستگی کودک، والدین باشند، قطعاً از جهت تربیتی هم برای وی سودمند نخواهد بود. در کنوانسیون مواردی وجود دارد که با الگوی ایمنی بخش منافات دارد و یا اینکه اهمیت و جایگاه شایسته ای که باید به این موضوع داده شود، مورد توجه قرار نگرفته است، که چند مورد آن ذکر می گردد:

استقلال کودک در کسب تابعیت

الف) ماده هفت؛ «تولد کودک بلافاصله پس از به دنیا آمدن ثبت می شود و از حقوقی مانند حق داشتن نام، کسب تابعیت در صورت امکان، شناسایی والدین و قرار گرفتن تحت سرپرستی آنها برخوردار می باشد.» به نظر می رسد در این ماده کسب تابعیت کودک به طور مستقل ملاحظه شده و این مساعد با جدایی بالقوه کودک از والدین است. به عبارت دیگر با توجه به اهمیت رابطه دلبستگی کودک با والدین، اصل اولیه به صورت صریح باید کسب تابعیت کودک مطابق با تابعیت والدین باشد، مگر آنکه در شرایط خاصی امکان پذیر نباشد در حالیکه نحوه بیان این ماده عکس این مقصود را حاصل می کند. ماده نه بند یک از این جهت بیان مناسبی دارد: «کشورهای طرف کنوانسیون تضمین می نمایند که کودکان علیرغم خواسته شان از والدین جدا نشوند، مگر در مواردی که مقامات ذی صلاح مطابق قوانین، مقررات و پس از بررسیهای قضایی مصمم شوند که این جدایی به نفع کودک است…». البته در همین ماده نه