فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 70 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش آیت الله سید علی قاضی (ره) در تربیت علامه طباطبایی (ره) وتاثیر وی در تفکر فلسفی حوزه علمیه قم :

مقدمه:

«قم» از نخستین شهرهایی است که در ایران مذهب تشیع را پذیرفت و از ربع آخر قرن اول هجری فرهنگ شیعی فرهنگ مردم این دیار شد. مردم آن نخستین کسانی بودند که برای امامان معصوم (ع) خمس فرستادند و ائمه شیعه بارها از اهل قم و این سرزمین مقدس اسلامی به عظمت یادکردند.

حوزه علمیه قم پنج دوره را تاکنون به خود دیده است که عبارتند از:

دوره اول:

نخستین دوره از حوزه علمیه قم به عصر امامت و شاگردان حوزه های درس ایشان اختصاص دارد که پس از اخذ علم و توانایی در نشر فرهنگ اسلامی، قم را به عنوان پایگاه شیعه انتخاب نموده و در آن به ترویج مکتب علوی پرداخته اند.

دوره دوم:

این دوره به دو قرن چهارم و پنجم هجری اختصاص دارد که شاگردان دوره اول یا شاگرد شاگردان آنها می باشند.

در قرن چهارم رونق حوزه علمیه ری حوزه علمیه قم را تحت الشعاع قرار داد چرا که با وجود شخصیت هایی چون شیخ صدوق در ری دانشجویان اسلامی ری را بر قم ترجیح می دادند. لذا دانشمندان حوزه ری و قم نوعی تبادل فرهنگی داشتند و شاید از این روست که مورخین تاریخ قم و ری، برخی از دانشمندان این دوره رابه شهر خویش منسوب می دارند.

دوره سوم:

این دوره از قرن ششم تا قرن نهم هجری را شامل است حوزه علمیه قم در این دوره از وضع مناسبی برخوردار نبود و مردم آن بارها قتل عام شده و شهر روبه ویرانی نهاد، هر چند مدتی نیز پایتخت تیموریان بود. بدین ترتیب رکود علمی از قرن ششم شروع شد و در قرن نهم علمای قم با اخذ تدابیر زیرکانه به مقابله با رکود فرهنگی برخاستند و در صدد تحکیم پایه های علمی در حوزه پرسابقه قم برآمدند.

دوره چهارم:

این دوره از قرن دهم شروع می شود و تا قرن سیزدهم معاصر با سلسله های صفویه افاغنه، افشاریه، زندیه، و قاجاریه امتداد می یابد. نخستین بخش از این دوره معاصر با سلسله صفویه است که با مهاجرت علمای شیعه جبل عامل لبنان به ایران و نشر تفکر اصولی شیعه همراه بوده است. در این دوره با تاسیس مدارس شیعی در اصفهان و دیگر شهرهای ایران چون قم، شیراز، قزوین و مشهد دانش های دینی و تفکر شیعی و از آن جمله علوم عقلی- فلسفه و کلام- رو به رشد گذاشت. با رشد اخباری گری در حوزه اصفهان نه تنها علمای اصولی این حوزه را ترک کردند بلکه برخی از دانشمندان علوم عقلی نیز از این دیار رانده شدند. فیلسوف پرآوازه صدرالدین شیرازی مشهور به «ملاصدرا» در این زمره قرارداشت. هجرت صدر المتالهین شیرازی از اصفهان به قم باعث رونق دانش های عقلی در حوزه علمیه قم گردید و با پرورش شاگردان و تالیفات خویش زمینه پذیرش تفکر اصولی را در این حوزه فراهم ساخت.

دوره پنجم:

این دوره از اواخر قرن سیزدهم شروع می شود و تا عصر حاضر امتداد می یابد. نقطه تحول این دوره از زمانی آغاز می شود که حضرت آیت اللّه العظمی حائری (قدس سره) در این حوزه مسکن گزید و با انفاس قدسیه خویش حوزه علمیه قم را جانی تازه بخشید و به «آیت اللّه مؤسس» شهرت یافت. [۱]

حوزه فلسفی قم:

با توجه به اینکه بحث های عمیق فلسفی در کلام پیشوایان شیعه وجود داشت حوزه های علمیه جهان تشیع بیش از حوزه های اهل سنت به فلسفه روی آوردند و چون ایران مکتب تشیع را پذیرفته بود پس از «شیخ الرئیس ابن سینا» حوزه فلسفی به ایران انتقال یافت و قریب به اتفاق فلاسفه بزرگ جهان اسلام از میان شیعیان و ایرانیان برخاست. دوره چهارم از حوزه علمیه قم نخستین دوره از پیدایی حوزه فلسفی در این شهر مقدس است که با هجرت «صدرالمتالهین شیرازی» (۱۰۵۰- ۹۷۹) و تربیت شاگردانی چون «فیض کاشانی»، «فیاض لاهیجی» به وجود آمد و با دانش اندوزی «قاضی سعید قمی» ادامه یافت. مدارس علمی قم در اوایل قرن سیزدهم (ه. ش) شهرت زیادی داشت، اما در اواخر قرن سیزدهم و در اوایل قرن چهاردهم بسیاری از آن ها بلااستفاده مانده و تخریب شده و این شهر صرفا جنبه زیارتی یافته بود. نخستین گام ها برای احیای این حوزه را افرادی همچون آیت الله فیض قمی، آیت الله بافقی، آیت الله سید ابوالحسن رفیعی قزوینی برداشتند. مدرس عرفان و فلسفه حضرت آیت الله بافقی در رأس هیأتی از علمای قم به اراک رفته و آیت الله حائری را برای آمدن به این شهر ترغیب کردند. ایشان وضعیت اسفناک مدارس علمیه قم را به آیت الله شیخ عبدالکریم یزدی گوشزد نموده و ضمن تاسف ابراز کردند که چرا باید مراکز علوم دینی که زمانی محل تحصیل و تدریس علمای بزرگی چون میرزای قمی، ملافیض کاشانی، فیاض لاهیجی و صدرالمتألهین بوده، هم اکنون باید به حالت تخریب درآمده باشد؟[۲]

حضور آیت الله حائری در قم جاذبه لازم را برای بسیاری از علمای برجسته دیگر فراهم آورد. از جمله آنها می توان این افراد را نام برد: آیت الله صدرالدین صدر (متوفی ۱۳۳۳ ش) آیت الله شهاب الدین مرعشی (متوفی ۱۳۷۰ ش) آیت الله سید محمدرضا گلپایگانی (متوفی ۱۳۷۴ ش). البته این سه تن از شاگردان شیخ عبدالکریم محسوب می شدند. سال ۱۳۰۱ ه. ش را می توان سرآغاز شکل گیری حوزه علمیه قم، در وضعیت کنونی آن تلقی نمود. آیت الله حائری با برگزاری دروس خارج فقه و نیز با اعمال تدابیری ویژه در سامان دادن به امور حوزه زمینه های مرکزیت یافتن آن را فراهم آورد، اما چون حوزه علمیه قم یک حوزه فقاهتی بود و بنای حوزه نیز بر این بوده است تدریس فلسفه و حکمت در آن کار ساده ای نبود و به جرات می توان گفت که علم حکمت دوران رکود خود را طی می کرد. البته لازم به ذکر است که «قبل از تأسیس حوزه علمیه قم به طور غیر رسمی،

فلسفه توسط آقامیرزاعلی اکبر حکیم یزدی تدریس می شد. امام خمینی قدس سره می فرماید: زمانی که حوزه

تأسیس شد یکی از مقدسین گفته بود که ببین کار اسلام به کجا رسیده که در خانه آقامیرزاعلی اکبر باز شده است. وقتی این حکیم بزرگ رحلت کرد، با وجود این که وی از اکابر و افاضل حوزه و فردی متقی بود، شخصی بالای منبر در وصف وی گفت که من خود دیدم که او قرآن می خواند. بنابراین، هرکس که فلسفه تدریس می کرد، محکوم به کفر می شد» (ایزدپور، محمدرضا، ۱۳۸۴ ش) و این روند تا زمان علامه طباطبایی و حضرت امام خمینی (ره) نیز ادامه داشت.

«آیت الله قاضی طی سه دوره اخلاق و عرفان اسلامی را با کلام نافذ و عمل صالح خویش تدریس فرمودند و در هر دوره شاگردانی پرورش دادند که هر کدام آن ها از بزرگان وادی عرفان و اخلاق محسوب می شوند، و البته فقط نام تعدادی از آنها بر ما معلوم هست و اینکه ایشان در حقیقت چه کسانی را تا قله عرفان بالا کشیده و از شراب گوارای معرفت بر کامشان ریختند بصورت کامل و دقیق آشکار نیست فقط به اختصار به تعدادی از آنها که مبرز و شناخته شده هستند، اشاره می شود: آیت الله شیخ محمد تقی آملی، آیت الله سید محمدحسین طباطبایی، آیت الله سید محمد حسن طباطبایی، آیت الله محمد تقی بهجت فومنی، حاج سید هاشم حداد و. . . »[۳]

«علامه طباطبایی از جمله شاگردان برجسته ای است که آیت الله سید علی قاضی (ره) در طول دوران تدریس خود در نجف اشرف تربیت نموده اند. البته آیت الله قاضی تفسیر قرآن به قرآن را به علامه طباطبایی آموزش داده اند نه فلسفه را. – استاد بزرگوار علامه طباطبایی در علم فلسفه آقا سیدحسین بادکوبی بود- اما چون مباحث فلسفی نیز در خود قرآن به وفور موجود است دیدگاه فلسفی را در وی مستحکم تر ساخت. »[۴] در این مقاله سعی شده است که نقش استاد علامه طباطبایی یکی از شاگردان مبرز آیت الله قاضی در احیای حکمت و فلسفه در حوزه علمیه قم مورد بررسی قرار گیرد.

نتایج و بحث:

به طور کلی زندگی علامه طباطبایی (ره) را می توان به چهار دوره تقسیم کرد:

۱- دوره کودکی و نوجوانی که در تبریز سپری شد.

۲- دوره تحصیل در حوزه علمیه نجف

۳- دوره بازگشت به تبریز و اشتغال به کشاورزی

۴- دوره هجرت به قم و تدریس و تالیف و نشر معارف دینی

استاد علامه طباطبایی بعد از ده سال تحصیل علوم دینی و کمالات اخلاقی و معنوی در نجف اشرف از محضر اساتید برجسته ای هم چون: آیت الله محمدحسین اصفهانی، آیت الله نایینی، آیت الله سیدابوالحسن اصفهانی، آیت الله حجت کوه کمری، آقا سیدحسین بادکوبی، آقا سیدابوالقاسم خوانساری و حاج میرزاعلی آقا قاضی استفاده نمود و در رشته های فلسفه، ریاضیات، علم رجال، عرفان و حکمت عملی، خوشه ها چید. علامه طباطبایی به علت تنگی معیشت و نرسیدن مقرری که از ملک زراعیشان در تبریز بدست می آمد در سال (۱۳۵۴ ه. ق) مجبور به مراجعت به ایران شد و مدت ده سال در قریه شادآباد تبریز به زراعت و کشاورزی مشغول گشت.

«ما می دانیم که در دوران قاجار و دوران رضاخان، تفکر ایرانی و فلسفه اسلامی تقریبا از بین رفته بود و عده ای به فلسفه ماتریالیستی و عده ای نیز به فلسفه پوچ غربی گرایش پیدا کرده بودند. علامه طباطبایی این خلاء فکری را متوجه شده و کلاس فلسفه را در شهر تبریز به همراه برادر بزرگوارشان آیت الله سیدمحمدحسن الهی دایر نمودند. تشکیل جلسات فلسفی ایشان مصادف با جنگ جهانی دوم و اواخر حکومت رضاخان بود. در آن هنگام منطقه آذریایجان توسط روس ها اشغال گردید که ثمره این اشغال روی آوری سربازان روسی با کوله باری از تفکرات فلسفی مارکسیستی بود. علامه طباطبایی در این موقعیت از طرف مردم و روحانیت و دولت مرکزی مورد حمایت واقع نشد. »[۵] و در سال ۱۳۶۵ ق ۱۳۲۵/ ش برای حفظ حوزه علمیه قم از گزند حوادث عقیدتی طلاب، به قم مهاجرت کرد. [۶]

دلایل هجرت علامه طباطبایی به قم:

خود ایشان در این باره چنین می گویند: «هنگامی که به قم آمدم مطالعه ای در برنامه حوزه کردم و آن را با نیازمندهای جامعه اسلام سنجیدم و کمبودهایی در آن یافتم و وظیفه خود را تلاش برای رفع آنها دانستم. مهم ترین کمبودهایی که در برنامه حوزه وجود داشت در زمینه تفسیر قرآن و بحث های عقلی بود، از این رو درس تفسیر و فلسفه را شروع کردم. »[۷]

همچنان که در مقدمه نیز بیان شد حوزه علمیه قم از زمان تاسیس توسط حاج شیخ عبدالکریم حائری (ره) یک حوزه فقاهتی بود و البته بنای حوزه نیز بر فقه و اصول بود و کسانی که مشغول تدریس دروسی به جز فقه و اصول همچون فلسفه می شدند مشکلات فراوانی برایشان پیش می آمد؛ علامه طباطبایی (ره) نیز از این امر مستثنی نبود. ایشان می فرمایند:

«من وقتی از تبریز به قم آمدم و درس «اسفار» را شروع کردم، و طلّاب بر درس گردآمدند و قریب به یک صد نفر در مجلس درس حضور پیدا می کردند؛ حضرت آیت الله بروجردی رحمت الله علیه اوّلا دستور دادند که شهریه طلّابی را که به درس «أسفار» می آیند قطع کنند. بر همین اساس چون خبر آن به من رسید، من متحیر شدم که خدایا چه کنم؟ اگر شهریه طلاب قطع شود، این افراد بدون بضاعت که از شهرهای دور آمده اند و فقط ممرّ معاش آنها شهریه است چه کنند؟ و اگر من به خاطر شهریه طلاب، تدریس «أسفار» را