فایل پاورپوینت کامل نقش و جایگاه فرزند در زندگی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش و جایگاه فرزند در زندگی :

سعادت خانواده با داشتن فرزند بهتر تامین می شود زیرا وجود فرزند به فضای خانواده گرمی و نشاط می بخشد و پدر و مادر را به کوشش و تلاش پیگیر و خستگی ناپذیر وادار می کند. هر خانواده بی فرزند از حالت طبیعی خارج شده و ناکام و پژمرده به نظر می رسد.

ان الله تعالی اذا اراد بعبد خیرا، لم یمته حتی یریه الخلف. [۱]

هرگاه خداوند بخواهد خیر و سعادت به بنده ای روی آورد، او را نمی میراند تا اینکه دارای فرزند گردد و در زمان حیات خویش نسل و اولاد خود را مشاهده کند.

((ویل دورانت )) می نویسد:

((ملاحظه کنید که زناشویی بی فرزند چگونه پژمرده است و چگونه پس از آوردن فرزند، شکفته می گردد، ازدواج پیش از داشتن فرزند، قراردادی است برای آماده ساختن آسایش جسمانی متقابل، ولی پس از بچه دار شدن معنی حقیقی خود را به دست می آورد. فرزند مقام خود را در کل، بالاتر می برد و مانند آبی است که پای گیاهی می ریزد تا آنرا تازه و شکفته گردانند.

زن در میان رنج و زحمت و نگرانی و جنجال، رضایت عجیبی حس می کند، نظیر لذت معنوی است. او در هنگام تجمل پرستی و بیکاری خود چنین خوشبخت نبود و این وظیفه و تکلیف جدید او را چنان کامل می کند که حاضر است حتی خود را فدای اجتماع کند. مرد در این حال که به او می نگرد، عشقش تازه می گردد. این دیگر آن زن پیشین نیست. این زنی است که ذخایر و توانایی های تازه ای به دست آورده است و چنان شکیبا و مهربان شده است که حتی در هنگام هیجان و شدت نیز سابقه نداشته است گرچه رنگش کمی پریده است و قد و بالایش در دیدگان دریده و شوخ، کمی تغییر یافته است. اما در نظر شوهرش همچون کسی است که از چنگال مرگ برگشته و هدیه گرانبهایی با خود آورده است.

این هدیه ای است که مرد هرگز نخواهد توانست زنش را برای آن چنان که شایسته است، پاداش دهد. رنج و زحمت کار، از آن پس به شیرینی و گوارایی بدل می گردد و مانند کار کردن زنبورانی است که به دنبال شهد می گردند. خانه ای که تا آن وقت، چهار دیوار و تختخوابی بیش نبود، جوانی از سر می گیرد و پر از خنده و نشاط می گردد، مرد نخستین بار خود را کامل و تمام حس می کند زیرا مرد نه تنها با داشتن فرزند، وظیفه خود را در اجتماع مانند یک عضو اجتماع و یک فرد در نوع انجام می دهد بلکه خود را کامل هم می کند (مگر آنکه نابغه باشد، در این صورت عشق و کمال او در تولید عقلانی است. )

مرد با داشتن فرزند، مسؤ ولیتی را می پذیرد که او را پخته میکند، و افقش را وسیعتر می سازد و از یک غریزه پدری عمیق که ناگهان فرا رسیده است، لذت می برد. دوستی میان فرزندان او را در سالهای پیری تسلیت می دهد و تا اندازه ای هم بر مرگ غلبه می کند، زیرا جاروب مرگ فقط گوشت و استخوان ما را دور می اندازد! تا راه را برای جوانان باز کند. اما روح و زندگی ما در بدن همین جوانان در جریان است. ما فقط قسمتی از خود را به گور می سپاریم و قسمتی دیگر که از گوهر ماست و با دست و مراقبت ما پرورش یافته است، باید بماند و در جریان تازه ای از حیات مجسم شود. کودکان را دچار رنج و محنت می سازند و شاید هم ما را دل شکسته و ماءیوس کنند. اما مطئنا لذتی به ما می بخشند که از لذت و جذبه عشق بالاتر است. بگذار تا مرد به کمال برسد. این کمال در تنهایی و جدایی و رقابت بی رحمانه نیست بلکه در وسعت دادن به افق نفس است و در آن است که انسان بیش از آنچه می گیرد، ببخشد چنانکه کار محب صادق همین است. این کمال در آن سال که مانند پدران دیگر در رنج نوع شرکت کند و در حیات جاودانی و مستمر نوع به رضا و رغبت، به تحلیل رود. مرد در این همکاری میان جزء و کل و نوع و فرد، جوهر اخلاق و سر موجودات زنده را خواهد یافت و راه ساکت و خلوتی برای سالهای خوشبختی پیدا خواهد کرد. [۲]

من مات بلا خلف، فکاءن لم یکن بین الناس، ومن مات وله خلف، فکاءن لم یمت. [۳]

((هر کس بمیرد و از خود فرزندی به یادگار نگذارد، مثل این است که هرگز میان مردم زندگی نمی کرده و حیاتی نداشته است. اما هر کس از دنیا برود و از خود فرزندی به یادگار گذارد، مثل این است که نمرده، و در میان مردم حیات دیگری دارد. ))

سعدی گوید:

چو خواهی که نامت بماند به جای

پسر را خردمندی آموز و رای

که گر عقل و رایش نباشد بسی

بمیری و از تو نماند کسی

بسا روزگارا که سختی برد

پسر چون پدر بنازش پرورد

خردمند و پرهیزکارش بدار

اگر دوست داری بنازش مدار

به خردی درش زجر و تعلیم کرد

به نیک و بدش وعده و بیم کرد

نوآموز را مدح و تحسین و زه

زتو بیخ و تهدید استاد به

بیاموز فرزند را دسترنج

اگر دست داری چو قارون به گنج

از امام رضا (علیه السلام ) روایت شده است:

روزی حضرت موسی بن جعفر در محضر پدرش (امام صادق (علیه السلام )) سخنی گفت که موجب شگفتی و شادی پدر شد.

حضرت فرمود:

یا بنی! الحمد لله الذی جعلک خلفا من الاباء وسرورا من الابناء، وعوضا عن الاصدقاء. [۴]

((فرزندم! سپاس خدای را که تو را جانشین و خلف پدران و مایه سرور و بهجت فرزندان و جانشین دوستان قرار داد)).

((مادر و پدری که بی فرزند هستند، حاضر می شوند تمام دارایی خود را برای دعا و نذر یا درمان و عمل بدهند تا صاحب بچه شوند. اگر نشد از شیرخوارگاه یا از سر راه بر می دارند. دلشان می خواهد موجود کوچک ضعیف محتاجی را پیدا کنند که به او غذا و لباس بدهند، محبت بورزند و در آغوش بگیرند، راه رفتن و درس و کار بیاموزند، برایش لباس و اسباب بازی بخرند، . . . محبت و خدمت به فرزند شاید بزرگترین لذت زندگی ما باشد، و این محبت و خدمت یک طرفه است یعنی بدون انتظار جبران و عوض. کسانی که پدر و مادر شده اند، درک این معانی را می کنند. علاوه بر آن، می دانند که هرقدر فرزند کوچکتر و ناتوانتر و نیازمندتر باشد، عشق به او بیشتر است. [۵]

هشداری به مردان! !!

((باترلس ماریو)) دکتر روان شناس می نویسد:

((مردها در روزهای آبستنی همسرانشان وظایف بسیار مهمی به عهده دارند و متاءسفانه همیشه از انجام این وظایف، شانه خالی می کنند. تمام غرور و افتخار یک زن، مادر شدن اوست و وقتی احساس کند که شوهرش نسبت به کودکی که او به زودی به دنیا خواهد آورد، بی اعتنا است، این احسس غرور و افتخار، جایش را به