بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نمونه‌ های تاریخی مقاومت‌ مردم ایران در برابر خباثت‌ های انگلیس :

دخالت های انگلیس در تاریخ ایران سرشار از «خباثت» بوده است؛ انگلیس که با تحمیل قحطی به مردم ایران، انحراف مشروطه و سپس روی کار آوردن دیکتاتوری چون رضا خان اوج خباثت های خود را در ایران به نمایش گذاشته بود، در همان دوران با مقاومت مردمی مواجه شد که خواستار پایان دادن به خباثت های انگلستان در ایران بود. از همین رو بود که قیام های مردمی و داوطلبانه در جای جای کشور علیه انگلیس شکل گرفت و حرکت های مردمی همچون نهضت جنوب، نهضت فارس، مقابله با قرارداد رژی، مخالفت با قرارداد ۱۹۱۹ و مبارزه در جهت ملی کردن نفت پدید آمد.

مقاومت مردم در برابر امتیاز استعماری رژی

قرارداد رژی یا انحصار نامه توتون و تنباکو که میان دولت ایران و ماژور تالبوت انگلیسی منعقد شد به عنوان یک قرارداد استعماری، خشم ایرانیان را برانگیخت و طولی نکشید که مردم را به یک مبارزه فراگیر کشاند. این قیام بیش از ۳۰۰ روز به طول انجامید و دولت استبدادی قاجار و استعمار انگلیس را ناچار به عقب نشینی ساخت.

اولین جرقه مخالفت با شرکت رژی و فعالیت آن در ایران در فارس زده شد. رهبری این قیام به عهده مجتهد فارس، حاج سید علی اکبر فال اسیری بود. امین الدوله که خود از درباریان قاجار بود در خاطرات خود با عصبانیت می نویسد: «علما و اهل منبر به ذم و قدح دولت و دولتیان زبان گشودند و اول کسی که فضاحت آغازید آقای حاج سیدعلی اکبر فال اسیری بود. در شیراز احترام دولت و سلطنت را گسیخت و آبروی حکومت [را] ریخت ».

دومین شهری که در مقابل هیئت اعزامی کمپانی از خود عکس العمل نشان داد، تبریز بود. مردم تبریز نمایندگان را به شهر راه نداند و منزل میرزاجوادآقای تبریزی بزرگ مجتهدان تبریز، مرکز هدایت مبارزه با قرارداد شد. مردم اصفهان نیز مانند شهرهای بزرگ در مقابل شرکت رژی ایستادگی کردند.

ابتدا به دولتیان شکایت بردند که توجهی نشد. نزد علمای شهر رفتند و علمای اصفهان به رهبری آقانجفی، روحانی قدرتمند اصفهان دست به ابتکار عمل زدند و تنباکو را تحریم کردند. در سایر شهرهای ایران مثل قزوین و یزد و کاشان نیز تظاهراتی برضد شرکت رژی به وقوع پیوست و در خراسان به رهبری حاج شیخ محمدتقی بجنوردی و حاج میرزاحبیب مجتهد شهیدی، مردم دکان ها و بازار را بستند و تظاهراتی نیز به پا داشتند. تهران نیز به دلیل ارتباط های سیاسی و اقتصادی جایگاهی تعیین کننده در جنبش تنباکو داشت. خصوصاً رهبری تهران را عالم فرزانه و زاهدی چون میرزا حسن آشتیانی به عهده داشت.

در این دوره حساس بود که میرزای شیرازی در پاسخ به استفتائی می فرمایند: «الیوم استعمال تنباکو و توتون بای نحو کان در حکم محاربه با امام زمان عجل الله تعالی است». منابع تاریخی تأثیر فتوای میرزای شیرازی را چنین گزارش داده اند: «بالجمله سواد این حکم مبارک در همان نیمروز همه جا حتی در اقصی بلدایران منتشر شد… صبح روز بعد در تمامی ایران هیچ کس از مرد و زن کوچک و بزرگ برزگر و تاجر نمانده بود که اطلاع و آگاهی از تفصیل این حکم نیافته باشد».

پس از انتشار حکم تحریم همه طبقات مردم، حتی حرمسرای ناصرالدین شاه از این حکم پیروی کردند: «این حکم جهان مطاع چنان نفوذی در دل ها یافته بود که همه اصناف دارالخلافه با همه آن طبایع مختلف و آراء چنان در کمال تمکین و انقیاد همگی بر سر این نقطه متفق و مجتمع شدند که تا عصر جمعه در تمامی ایران از هیچ نقطه و محلی دود چپق و قلیان بلند نمی شد حتی در حرم های پادشاهی، ادارات دولتی، سرای دیوانیان، قهوه خانه ها و سربازخانه ها نیز بالمره دود دخانیه برداشته شد.»و «به جایی رسید که یهود و نصاری نیز به متابعت از اسلام دخانیه را در ظاهر متارکه نمودند». در پی همراهی مردم با علما، در ۲۴ اردیبهشت ۱۲۷۰، با عقب نشینی دربار قاجار، امتیاز استعماری توتون و تنباکو لغو شد و شکست بزرگی برای انگلیس به ثبت رسید.

نهضت مردم جنوب در برابر تجاوز قوای انگلیس

در پی تجاوز انگلیس به جنوب ایران و تصرف قسمت بزرگی از بنادر و منطقه نفت خیز و در اثر ناتوانی دولت مشروطه، قیامی محلی بر ضد نیروهای تجاوزگر شکل گرفت. اعلام عام جهاد مراجع عتبات عالیات بر ضد نیروهای انگلیسی و پیشتازی مجتهدین محلی، موجب قیامی ملی ـ مذهبی و افتخارآفرین بر ضد نیروهای اشغالگر انگلیسی شد که بار دیگر خباثت خود را بر همگان نشان دادند.

آیت الله شیخ محمدحسین برازجانی در برابر خباثت انگلیسی ها، برضد نیروهای تجاوزگر جنوب اعلام جهاد کرد و به رهبری ستاد جنگ پرداخت. وی مجتهد برازجان و مرجع و طرف اعتماد اهالی دشتی و دشتستان و جنوب ایران بود. پس از وصول حکم جهاد از طرف علمای عراق، وی نیز فتوای جهاد داد و با رؤسای مجاهدین متحد شد. کنسول انگلیس در بوشهر همین که از ارتباط آیت الله و مجاهدین مطلع شد، نامه اخطارآمیزی به وی مخابره نمود اما با پاسخ قاطع مجتهد برازجان مواجه شد.

رئیس علی دلواری ـ از روستاهای بوشهر ـ چنان تحت تأثیر وی قرار گرفت که طی نامه ای به مجتهد برازجان سخن خود را با این جمله آغاز کرد: «قربان حضور باهر النورت گردم… ای به فدای همت و غیرت و شجاعتت گردم.. جوابی که از طرف ذی شرف در جواب تلگراف ایشان صادر شده بود به قدری مشعوف شدم که خداوند عالم حد آن را می داند… آفرین، آفرین، آفرین خدای بر شما باد». سپس از مجتهد برازجان اجازه خواست تا جهاد را آغاز کند.

طولی نکشید که بعد از ماجرای به توپ بستن خانه حاج علی تنگستانی توسط قوای انگلیس، «علمای دشتی و دشتستان مثل شیخ محمدحسین برازجانی و سیدمرتضی اهرمی اعلان جهاد دادند… پس از صدور این حکم مقدس از ساحت علما، مردم بی اندازه به هیجان آمده و مستعد فداکاری شدند. سه نفر از خوانین متدین و شجاع به نام های رئیس علی خان دلواری، زائر خضرخان اهرمی و شیخ حسین خان چاکوتاهی به دستور مجتهد برازجان متحد شده، برای دفاع از منطقه آماده شدند».

نیروهای انگلیسی در ۲۶ رمضان ۱۳۳۳ق بندر بوشهر را به اشغال در آورده و موقرالدوله، حاکم ایرانی دولت را دستگیر و پرچم ایران را پایین آوردند و سربازان انگلیسی آن را لگدمال، تمام اداره های دولتی را تصرف، ژاندارم های ایرانی را خلع سلاح و با اعلام حکومت نظامی چند نفر از مخالفین استعمار را دستگیر و به همراه نماینده دولت، موقرالدوله، به هند تبعید کردند. روزهای بعد، جنگ و گریز بین مجاهدین و نیروهای اشغالگر آغاز شد و هر شب نیروهای متجاوز مورد شبیخون مجاهدین قرار می گرفتند.

نیروهای انگلیس در اوایل شوال، بندر دلوار (حدود سی کیلومتری بوشهر) را به تصرف خود در آوردند. مجاهدین به یک عملیات متهورانه با شش شهید، پانصد نفر از نیروهای متجاور را از پا در آوردند و مقادیر زیادی مهمات به غنیمت گرفتند. مجاهدین آنها را تعقیب کردند و با یک عمل کمین در ۱۶ شوال پانصد نفر دیگر را به قتل رساندند. طبق گزارش سفیر انگلیس در تهران در یکی از این عملیات «یک ناو انگلیسی به مدت چهار ساعت دلوار را به توپ بست و وقتی که دیگر عکس العملی مشاهده نشد، نیروها در ساحل پیاده شدند. مردان رئیس علی که در کمین بودند ناگهان به نیروها حمله بردند و در حدود یک صد هندی را به هلاکت رساندند و آنها را مجبور به عقب نشینی کردند»نیروهای انگلیسی که از رویارویی مجاهدین به تنگ آمده بودند با خریدن یک نیروی ایرانی به ظاهر مجاهد در شب ۱۳ شوال رئیس علی را به شهادت رساندند.

خبر شهادت رئیس علی موجی از غم شورانگیز در دل ها ایجاد کرد؛ حتی مستوفی الممالک، رئیس الوزراء، نیز نامه ای تسلیت آمیز به خانواده رئیس علی نوشت. خبر شهادت رئیس علی شیراز را به حرکت در آورد. مجلس ترحیم در مسجد وکیل شیراز برقرار شد. ضیاءالواعظین از روحانیون مبارز شیراز منبر رفت و طی نطقی شوری عظیم در مردم شیراز ایجاد کرد. سخنرانی وی به طور دائم با «صحیح است» حضار تأیید می شد. وی در بین سخنرانی گفت: تنها «صحیح است» فایده ندارد. حضار گفتند: «تکلیف چیست؟» گفت: «حکم علمای اعلام و مجتهدین عراق و ایران با این دو دولت روس و انگلیس صادر شده است؛ پس هر چه زودتر مجهز شوید. برخی از شما لباس نظامی ملی پوشیده اند، باقی نیز بدان ها اقتدا لباس… را به کسوت جنگجویان مبدل سازید. به مشق