فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 63 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نکته هایی در فقه حج :

حج، آهنگ زیارت کعبه و انجام مناسکی است که در درازنای تاریخ به شکلهای گوناگون جلوه گر می شده است.

کعبه، نخستین خانه ای است که برای عبادت مردمان بنا شده: «ان اول بیت وضع للناس.» حج، از پنج رکن اساسی اسلام است: «بنی الاسلام علی خمس…. و حج البیت….» ^(۱)

ترک آن، با توانایی برگزاردن، در حد کفر است و در صورت ناتوانی مردم از گزاردن، حکومت اسلامی باید با هزینه بیت المال، مردم را به سوی حج گسیل نماید، تا مباد که خانه پروردگار خالی بماند که در آن صورت عذاب خدا حتمی خواهد بود:

«… و الله الله فی بیت ربکم لا تخلوه مابقیتم فانه ان ترک لم تناظروا….» ^(۲)

خدا را خدا را در حق خانه پروردگارتان. آن را خالی مگذارید، تا هنگامی که در این جهان ماندگارید که اگر حرمت آن را نگاه ندارید، به عذاب خدا گرفتارید.

حج، تنها عبادتی است که خداوند آن را به عنوان حقی برای خود بر عهده انسانها نهاده است:

«ولله علی الناس حج البیت من استطاع الیه سبیلا.» ^(۳)

حج، با شکوه ترین، گسترده ترین و گونه گون ترین عبادتهاست. زوایای گوناگونی دارد که در هیچ عبادتی آن زوایا، یک جا جمع نشده است. در حقیقت، حج نمونه و بدل کوچکی از تمامیت اسلام است و به فرموده پیامبر گرامی اسلام (ص) :

«… الحج وهی الشریعه.» ^(۴)

و به بیان علی (ع)، حج نشانه تمام نمای اسلام است:

«جعله سبحانه للاسلام علما.» ^(۵)

با این که عبادتی است در جمع و با جمع، ولی بیش از هر عمل عبادی دیگر، با قصد اخلاص و تقرب به خداوند آمیخته است. از کوچک ترین عمل تا بزرگ ترین آن باید با نیت و قصد پیروی خداوند انجام گیرد. پیشوایان دین، هماره شوق انجام آن را داشته اند. امام مجتبی (ع) بیست بار از مدینه تا مکه را به شوق زیارت خانه خدا، پیاده می رود. امامان (ع)، از هیبت لبیک آن به خود می لرزیده اند.

رمضان که ماه استجابت خواسته هاست، حج سرآمد درخواستهاست و کم تر دعایی را می توان یافت که در آن زیارت خانه خدا خواسته نشده باشد.

چنین است که خداوند در قرآن کریم، سوره ای را «حج » نام گذارده و در دهها آیه از زاویه های گوناگون، از حج سخن به میان آمده است.

بخش زیادی از روایات، به موضوع حج، ویژه شده: به بیان فلسفه و اسرار حج و شناساندن آیات و نشانه های الهی، معرفی خانه و آنچه در پیوند با آن است، شرح اعمال و مناسک حج، آداب سفر و آداب زیارت قبرهای شریف و مکانهای مقدس و….

به همین خاطر، حج در فقه نیز، هماره از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده است. حجم زیادی از گفتاگوها و نگاشته های فقهی به حج ویژه شده و کم تر فقیهی را می توان یافت که در موضوع حج، چیزی ننگاشته باشد، دست کم در حد مناسک حج و پاسخ گویی به پرسشهای مورد نیاز.

با این همه، ویژگی حج (مراسم دسته جمعی در زمان معین و مکانهای ویژه) هماره پرسشهای نوینی را فراروی فقیهان و فقه پژوهان نهاده است و مباحث حج را با همه انبوه کارهای انجام شده، همیشه تازگی بخشیده است.

آنچه امروز در پژوهشها و استنباطهای فقهی حج، بیش از گذشته خود را می نماید واقعیتهایی است که ما را با دشواریهای جدی روبه رو ساخته و یادرآینده ای نه چندان دور، روبه رو خواهد ساخت.

۱ . محدود بودن مواقف

وقوف در عرفات از ظهر روز نهم تا غروب آفتاب و در مشعر الحرام از نیمه شب تا طلوع آفتاب، دو واجبی است که در یک زمان تمامی حاجیان را در این دو سرزمین گرد هم می آورد که البته در عمل، یک روز و یک شب را در بر می گیرد. حضور حج گزاران در منی برای بیتوته دو شب و انجام پاره ای واجبات دیگر، سه روز به درازا می کشد. محدود بودن این مکانهای مقدس، هم اکنون دشواریهایی را به وجود آورده که به طور قطع اگر محدودیتهای سفر به عربستان از حاکمان سعودی برداشته شود، حضور جمعیت به میلیونها می رسد و این مکانها در وضع موجود پاسخ گوی نخواهد بود.

اگر در گذشته های دور این شکل به صورت یک فرض مطرح می شده و از امام صادق (ع) پرسیده می شده:

«اذ اکثر الناس بمنی وضاقت علیهم کیف یصنعون.

فقال: یرتفعون الی وادی محسر….» ^(۶)

اگر منی به خاطر زیادی جمعیت بر آنان تنک شود، چه کنند؟

فرمود: به وادی محسر می روند….

امروز این شکل به گونه جدی مطرح است و تنها مربوط به منی هم نخواهد بود.

همین ضرورت چند سالی است قربانگاه را به خارج از منی کشانده و موضوع قربانی در خارج از منی را فقیهان به بوته نقد و بررسی گذارده اند و پس از بحث و برسیهای بسیار، شماری به روش و شماری بر قیدها و شرطهایی آن را پذیرفته اند.

با این حال، هنوز پاره ای شبهه ها و احتیاطکاریها دغدغه هایی را برای افراد به وجود می آورد که نیاز به بحث و تحقیق بیش تری دارد.

افزون بر این، شرایط حاکم، همین موضوع را امروز از زاویه دیگری مورد تردید قرار داده و آن به مصرف بینوایان نرسیدن گوشتهای قربانی است که اسلام بر آن بسیار تاکید دارد.

اکنون این پرسش به گونه جدی طرح می شود که آیا در چنین صورتی قربانی لازم است؟

آیا از قربانی واجب بسنده می کند؟ آیا نباید آن را در جای دیگر که امکان استفاده فقیران هست قربانی کرد؟

دیدگاه کشتن قربانی در وطن، برای برآوردن نیاز بینوایان، گرچه هنوز دیدگاه شاذی به حساب می آید، ولی اصل بحث سرچشمه گرفته از واقعیتهای زمانی و مکانی است که امروزه در حج وجود دارد.

۲ . فزونی جمعیت

شرکت فزاینده و روبه گسترش مردم مسلمان در موسم حج، واقعیت تامل آخرین دیگری است که غیر از مواقف، پاره ای از چیزهایی را که در گذشته فتوا به واجب بودن نگهداشت آن یا احتیاط در پایبندی به آن بود، اکنون با مشکل روبه رو ساخته است. پذیرش طواف در بیرون از فاصله بین مقام ابراهیم و خانه کعبه، خواندن نماز طواف پشت مقام ابراهیم از فاصله دور، رمی جمرات از طبقه دوم و شاید پذیرش سعی صفا و مروه از طبقه بالا و… همه سرچشمه گرفته از رشد فزاینده حاجیان در مراسم حج است که توجه به حضور میلیونی مسلمانان در آینده، نیاز به راه حلهای فقهی برای این گونه دشواریها را دوچندان می کند.

۳ . دگرگونی و پیشرفت وسائل نقلیه

بی گمان وسیله های مسافربری امروزین با گذشته، فرقهای بسیار و ماهوی دارند. در گذشته، با چهارپایان راه می پیموده و مسافرت می کرده اند و امروز صنعت ماشینی آن را نسخ کرده و وسیله هایی به طور کامل جدای از گذشته را جایگزین ساخته است. این دگردیسی، همچنانکه در فزونی جمعیت حاجیان و آسانی رفت وآمدها کارگر بوده است نسبت به پاره ای احکام حج نیز، تاملاتی را برانگیخته است. مانند:

الف. استظلال: از کارهای حرام در زیر سایبان و جان پناه حرکت کردن است. در روایات ما آمده که حج گزار پس از بستن احرام، به هنگام پیمودن مسیر مدینه تا مکه مکرمه، حق ندارد «استظلال » کند.

در این که استظلال چیست؟ آیا سایه بر سر گرفتن و خود را از خورشید پوشاندن است، پس شب «استظلال » معنی ندارد و حرام بودن آن، مربوط به روز می شود، یا آن که مقصود سرپناه گرفتن است، خواه از نور خورشید یا از هر عامل طبیعی دیگر؟

بنابراین، حرام بودن آن ویژه روز نیست، بلکه شب هم «استظلال » حرام است؟

همواره فقیهان در این مساله گفت وگو داشته اند. گروهی دیدگاه نخست را پذیرفته و بر آن استدلال کرده اند و گروهی دیدگاه دوم را که بنابر هر دو دیدگاه مسافرت در روز با وسیله های امروزین سبب برداشتن سقف آنها بوده است.

نکته شایان توجه این است که در این گفت وگوها دگرگونی ماهوی وسیله های نقلیه مورد توجه قرار نگرفته است، حال آن که آنچه در زمان صدور روایات وسیله نقلیه متعارف بوده چهارپایان بوده، مانند: اسب و شتر که وجود سایبان مانند کجاوه بر روی آنها، جزء زائد به شمار می آمده یا جنبه تشریفاتی داشته و یا ویژه پیش گیری از آفتاب و سرما.

به بیان دیگر: بود و نبود کجاوه و هودج در ماهیت وسیله حمل و نقل بودن آنها هیچ دخالتی نداشته، ولی در وسیله های نقلیه امروز، وجود سقف و پوشش جزء ماهیت وسیله بودن آنهاست. پاره ای از آنها مانند: هواپیما بدون داشتن سقف قابل استفاده نیستند. وجود سقف در وسائل نقلیه امروز، مانند اتومبیلهای مسافربری، از ضروریات است. نه تنها به لحاظ آسایش و جلوگیری از گرما و سرما که جهات امنیتی نیز بیش از همه دخالت دارد و برداشتن سقف اتوبوس، ناقص کردن آن است. بنابراین، آیا می توان گفت دستوری که در زمان صدور روایات، به آسانی انجام پذیر بوده، آن را به این زمان که موضوع به کلی دگرگون شده و انجام آن دستور موجب عسروحرج بویژه در فصل زمستان و سردی هوا، خطرهای جانی و انگشت نما شدن در بین دیگر مسلمانان است نیز، سریان داد؟

آیا این اندازه دگرگونی برای بازنگری در حکم کافی نیست. شاید گروهی این گونه احتمالها را استحساناتی بیش ندانند، ولی توجه به این که دلیل بر حرام بودن «استظلال » روایات است و سیره معصومان (ع) که این هر دو در ظرف زمانی خاص خود معنایی خردمندانه و درخور عمل داشته است ما را در فهم درست مقصود احادیث کمک می کند و وجود این احتمال را چندان دور از حقیقت نمی نماید.

ب . استطاعت از عمره مفرده: در گذشته به خاطر سختیها و دشواریهای سفر و دوری راه کسانی می توانسته اند به انجام عمره توفیق یابند که برای گزاردن حج می آمدند و عمره آنان همان عمره تمتع بوده است.اگر زودتر از ایام حج می آمدند، چون رفتن و برگشتن دشوار و چه بسا ناممکن بود، می ماندند تا ایام حج فرا رسد و در عمل، عمره از حج جدایی ناپذیر بود.

با این حال، این پرسش مطرح بوده که آیا عمره مفرده جدای از عمره تمتع واجب ست یا نه که اگر کسی تنها توانایی بر انجام عمره مفرده داشته باشد، به عنوان یک واجب دینی، وظیفه دارد آن را انجام دهد؟ دو دیدگاه وجود داشته