فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱)

با فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) شامل 92 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اصول روابط بین الملل اسلامی (۱) :

پیش از ورود به بحث، چند اصل را به بوته بررسی می نهیم، تا موضوع مورد بحث، به خوبی روشن شود.

۱ . اصل زندگی اجتماعی و داشتن ارتباط با همنوعان، از گرایشها، علاقه ها و آرزوهای دیرین بشر بوده است.

از این روی، حکیمان و فیلسوفان اجتماعی انسان را موجودی اجتماعی دانسته اند: «الانسان مدنی بالطبع » با همه گوناگونی دیدگاهها که میان حکیمان و فیلسوفان در تفسیر مدنی بودن انسان و سرچشمه این گرایش بشری وجود دارد، اصل وجود چنین واقعیتی در زندگی بشر، دید همگانی است و همه حکیمان بر این باورند. ^(۱)

۲ . لازمه زندگی اجتماعی، پیوندها و پیوستگیهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و… با همنوعان است.

امروزه، پیشرفت علم و صنعت و گسترش تکنولوژی و ارتباطهای جمعی از گونه رادیو، تلویزیون، ماهواره و… مرزهای جغرافیایی و محدودیتهای زمانی ومکانی را در هم نوردیده و فاصله های بسیار دور را نزدیک و بسیاری از ناشدنیهای دورانهای پیشین را عملی و امکان هرگونه پیوندی را برای بشر فراهم ساخته است.

امروز، دیگر سخن قاره ها و کشورها و آن سوی و این سوی مرزها، به یک معنی مطرح نیست، سخن از دهکده جهانی و خانواده بزرگ بین المللی در میان است که اعضای آن پیوندی تنگاتنگ و بسیار نزدیک دارند و از داده های گوناگون فرهنگی، فکری وتجربه های تجاری صنعتی و بهداشتی یکدیگر بهره می برند و از رخدادهای گوناگون سیاسی، اقتصادی، اخلاقی و… یکدیگر خواسته و ناخواسته اثر می پذیرند.

این پیوندها و بستگیها، در پرتو ابزار و تواناییهای بسیار مدرن و پیشرفته صنعتی و فراگیری رسانه ها و گسترش تکنولوژی، بویژه وارد شدن ماهواره در زندگی بشر معاصر، چنان گسترده و ژرف است که دیگر جایی و مجالی برای عزلت گزینی و کناره گیری از خانواده بین المللی نمانده است و در دنیای کنونی، کناره گیری و انزوا، نه جایز است و نه ممکن.

۳ . اسلام، آیینی است، جامع، فراگیر، جاودانه و… مخاطبان احکام اسلامی و قوانین قرآنی، نژاد و گروه خاصی در زمانی و مکان ویژه ای نیستند، بلکه همه مردم، از هر نژاد و ملیتی، با هر زبان و فرهنگی و دارای هر عقیده و مرامی، در سراسر گیتی و در همیشه تاریخ، مخاطب پیامها و مشمول احکام و آیینهای اسلام و قرآن عزیزند.

بنابراین، از دید اسلام، همه مردم در همه دنیا، اعضای خانواده بزرگ اسلام به شمار می آیند و پیامبر اسلام(ص) به عنوان آخرین سفیر و فرستاده پروردگار، برای همه جهانیان به پیامبری برانگیخته شده و بر همگان رهبر است و بشیر و نذیر و رحمت.

اکنون، به چند آیه از قرآن مجید که بر جهان شمولی اسلام و فراگیری خطابها و احکام آن دلالت دارند، اشاره می کنیم:

قرآن، همه انسانها را به توحید و پرهیزگاری و دیگر اصول فرا می خواند:

«یا ایها الناس اعبدوا ربکم.» ^(۲)

ای مردم! پروردگارتان را بپرستید.

«یا ایها الناس کلوا مما فی الارض حلالا طیبا ولاتتبعوا خطوات الشیطان انه لکم عدو مبین.» ^(۳)

ای مردم! از آن چیزهای حلال و پاکیزه که در زمین است، بخورید و پا جای پای شیطان مگذارید که دشمن آشکار شماست.

«یا ایها الناس قد جاءتکم موعظه من ربکم وشفاء لما فی الصدور و هدی ورحمه للمؤمنین.» ^(۴)

ای مردم! برای شما از جانب پروردگارتان، موعظه ای آمد و شفایی برای آن بیماریی که در دل دارید و راهنمایی و رحمتی برای مؤمنان.

«وما ارسلناک الا کافه للناس بشیرا ونذیرا….» ^(۵)

تو را به پیامبری نفرستادیم، مگر بر همه مردم مژده دهنده و بیم دهنده….

«یا ایها الناس انی رسول الله الیکم جمیعا.» ^(۶)

ای مردم! من فرستاده خدا بر همه شمایم.

«تبارک الذی نزل الفرقان علی عبده لیکون للعالمین نذیرا.» ^(۷)

بزرگ است و بزرگوار آن کس که این فرقان را بر بنده خود فرو فرستاد، تا جهانیان را بیم دهنده ای باشد.

«ان هو الا ذکر للعالمین.» ^(۸)

قرآن، جز اندرزی بر مردم جهان نیست.

«قل یا ایها الناس انما انا لکم نذیر مبین.» ^(۹)

بگو: ای مردم! من برای شما، بیم دهنده آشکارم.

از این آیات شریف قرآن، به روشنی به دست می آید مخاطبان قرآن، همه جهانیانند، بدون هیچ گونه قید و شرط و ویژگی زمانی، زبانی، مکانی، نژادی، فرهنگی و اعتقادی.

قرآن، برای همه جهانیان پیام دارد و رسالت پیامبر، فراگیر است.

۴ . اسلام، دین رحمت، و سلم و صلح است و این که شماری از مستشرقان قلم بمزد، نوشته اند: اسلام دین شمشیر و جنگ است و پیامبر اسلام، آیین خود را با زور و قدرت بر ملتها تحمیل کرده، احکام اسلام، خشک و دست وپا گیر و ارتجاعی است، مسلمانان مردمانی خشن هستند و اسلام آیین ضدآزادی، مخالف ترقی، ناقض حقوق بشر و مسلمانان برای پیمانهایی که می بندند، هیچ ارزشی و اعتباری قائل نیستند و… از روی کینه بوده است و توطئه علیه اسلام و مسلمانان.

این همه را گفته اند و تبلیغ کرده اند تا جلوی گسترش دین رحمت و صلح و انسان دوست را بگیرند و بهتر بتوانند به چپاول ملتهای مظلوم بپردازند.

آری، مهم ترین اهرمی که دشمنان اسلام، با تکیه بر آن، در پی ایجاد بدبینی به اسلام بوده اند و بدین وسیله تلاش ورزیده اند جلوی شناخت اسلام را بگیرند و جامعه های اسلامی را از شناخت قانونهای مترقی، عقلی و منطقی اسلام بازدارند و نگذارند اسلام جهان گستر شود، معرفی کردن اسلام به جهانیان، به عنوان دین شمشیر و جنگ بوده است.

این سخن نادرست را استعمارگران ساختند و نویسندگان قلم بمزد آنان پرداختند و با قلمهای شوم خود این جاوآن جا نگاشتند و نشر دادند.

دربرابر این حرکت ویران گر، شماری از عالمان روشن اندیش مسلمان، دست به کار شدند و آثار روشن گر، قوی و ماندگاری از خود به جای گذاشتند. از جمله شیخ محمد حسین کاشف الغطاء، دو اثر ارزشمند نگاشت به نامهای: المثل العلیا فی الاسلام لافی بحمدون; الدین والاسلام او الدعوه الاسلامیه.

۵ . اسلام، اصول استوار و ارزشهای مسلمی دارد که پیروان آن، ناگزیر بر حفظ آنها و پای بندی به آنهایند.

اسلام، هرگونه ارتباط و پیوستگی را با غیرمسلمانان، براساس حاکمیت آن اصول و ارزشها مشروع می داند. اسلام، ضمن اجازه به داشتن ارتباط با کشورها ودولتها، بی هیچ گونه ملاحظه کاری و ابهام و اجمالی با قاطعیت تمام، اعلام می کند:

«ان الدین عند الله الاسلام.» ^(۱۰)

همانا تنها دین [پذیرفته شده] در نزد خداوند، اسلام است.

«من یتبع غیرالاسلام دینا فلن یقبل منه.» ^(۱۱)

هر کس غیر از اسلام، دینی را برگزیند، هرگز از او پذیرفته نمی شود.

اسلام، به گونه ای دقیق، بین قاطعیت، بی هیچ گونه ملاحظه کاری سیاسی و ابهام در موضع گیری و تساهل و تسامح و سعه صدر در رفتار و ارتباط با دیگران، جمع کرده است.

اسلام، ضمن پسندیده خواندن و سفارش جدی به نیک رفتاری و نگهداشت عدالت در روابط اجتماعی و انسانی، حتی با کافران و مشرکان که در آیات زیر خواهید دید، هیچ گاه، بر باورها و عقاید آنان، نه با صراحت و نه با سکوت، صحه نگذاشته است:

«وقولوا للناس حسنا….» ^(۱۲)

و به مردمان، سخن نیک گویید.

«لاینهاکم الله عن الذین لم یقاتلوکم فی الدین ولم یخرجوکم من دیارکم ان تبروهم و تقسطوا الیهم ان الله یحب المقسطین.» ^(۱۳)

خدا شما را از نیکی کردن و عدالت ورزیدن با آنان که با شما در دین نجنگیده اند و از سرزمینتان بیرون نرانده اند، باز نمی دارد. خدا کسانی را که به عدالت رفتار می کنند، دوست دارد.

«… لایجرمنکم شنئان قوم علی ان لاتعدلوا اعدلوا هو اقرب للتقوی….» ^(۱۴)

دشمنی با گروهی دیگر، وادارتان نکند که عدالت نورزید.

عدالت ورزید که به تقوا نزدیک تر است و از خدا بترسید….

اسلام، شرک و کفر را بیماری و پلیدی و باطل و ظلم می داند:

«ان الشرک لظلم عظیم.» ^(۱۵)

همانا شرک، ظلمی است بزرگ.

«… ومن یشرک بالله فکانما خر من السماء فتخطفه الطیر او تهوی به الریح فی مکان سحیق.» ^(۱۶)

… هر کس به خدا شرک آورد، چونان کسی است که از آسمان فرو افتد و مرغ او را برباید، یا او را به مکانی دور افکند.

«یا ایها الذین آمنوا انما المشرکون نجس….» ^(۱۷)

ای کسانی که ایمان آورده اید، مشرکان پلیدند.

با این حال، اسلام بر این نظر نیست که باید با اینان ارتباط نداشت، بلکه بر این نظر است که باید با اینان بر اساس منطق و استدلال، ارتباط برقرار کرد و آنان را از این مهلکه رهایی بخشید.

این که می فرماید:

«لکم دینکم ولی دین.»

مقصود این نیست که دیگر با شما کاری نداریم، بلکه نوعی قهر تهدیدآمیز است از نوع:

«وسیری الله عملکم ورسوله.» ^(۱۸)

یعنی حال که به پندها و اندرزها و خیرخواهیهای ما گوش فرا نمی دهید، هرکاری دلتان می خواهد انجام دهید، در انتظار پیامدهای خطرناک دنیوی و اخروی آن باشید.

اکنون که با اصول کلی اسلام در برخورد با غیر مسلمانان آشنا شدیم، به مباحث مورد نظر، در دو بخش می پردازیم:

۱ . اصل مساله ارتباط

۲ . اصول حاکم بر روابط

اصل داشتن ارتباط با دولتهای غیرمسلمان را اسلام پذیرفته و بر آن تاکید کرده است; زیرا:

الف . انسان موجود اجتماعی است و به گونه فطری نیاز دارد که در اجتماع و در کنار همنوع بزید و از دیگر سوی، اسلام، آیین فطرت و برابر با نیازهای حقیقی و پاسخ گوی نیازهای انسان است; از این روی، به این خواست فطری انسان پاسخ داده و داشتن ارتباط با دیگر انسانها از هر نژاد و کیش را روا دانسته است.

ب . اسلام، داعیه جهانی دارد و برنامه خود را، سعادت آفرین برای همه ملتها، گروهها، نژادها و… می داند و بر این باور است که باید پیام قرآن سراسر گیتی را در بر بگیرد.

قرآن، به عنوان متن استوار اسلامی، همه انسانها را به توحید فراخوانده و این مهم، بدون ارتباط و تماس و معاشرت با ملتها و پیروان دیگر ادیان میسور نیست:

«ادع الی سبیل ربک بالحکمه والموعظه الحسنه و جادلهم بالتی هی احسن.» ^(۱۹)

ای [پیامبر] مردم را با حکمت و اندرز نیکو، به راه پروردگارت بخوان و با بهترین شیوه، با آنان مجادله کن.

دعوت به توحید و جدل و مناظره، بدون داشتن روابط، امری است غیرممکن. بنابراین، لازمه دعوت عمومی به پذیرش اسلام و ارائه حقایق قرآنی به مردم، ایجاد روابط با همه نژادها، گروه ها، ملتها در سطح بین المللی است.

بر این اساس، اصل اولی از نظر قرآن عزیز، مشروع بودن داشتن روابط با همه ملتهاست:

«قل یا اهل الکتاب تعالوا الی کلمه سواء بیننا وبینکم الا نعبد الا الله ولانشرک به شیئا ولایتخذ بعضنا بعضا اربابا من دون الله.» ^(۲۰)

بگو ای اهل کتاب، بیایید از آن کلمه ای که پذیرفته ما و شماست، پیروی کنیم: آن که جز خدای را نپرستیم و هیچ چیز را شریک او نسازیم و بعضی از ما، بعضی دیگر را سوای خدا، به پرستش نگیرد.

ج . آیات، روایات و سیره و روش پیامبر و پیشوایان دین، به روشنی بر اصل مشروع بودن روابط بین المللی دلالت دارند:

«لاینهاکم الله عن الذین لم یقاتلوکم فی الدین ولم یخرجوکم من دیارکم ان تبرو هم و تقسطوا الیهم ان الله یحب المقسطین.» ^(۲۱)

خداوند، شما را از نیکی کردن و عدالت ورزیدن با آنان که با شما در دین نجنگیده اند و از سرزمینتان بیرون نرانده اند، باز نمی دارد. خداوند کسانی را که به عدالت رفتار می کنند، دوست دارد.

درنگ در آیات نخست سوره مبارکه ممتحنه که ترسیم کننده سیاست خارجی مسلمانان با کافران و مشرکان و پیروان دیگر ادیان الهی است، بسیار روشن گر خواهد بود.

«یا ایها الذین آمنوا لاتتخذوا عدوی و عدوکم اولیاء تلقون الیهم بالموده و قد کفروا بما جاءکم من الحق. یخرجون الرسول وایاکم ان تؤمنوا بالله ربکم.» ^(۲۲)

ای کسانی که ایمان آورده اید، دشمن من و دشمن خود را به دوستی و سرپرستی بر نگزینید. شما با آنان طرح دوستی می ریزید و حال آن که ایشان به سخن حقی که بر شما آمده است، ایمان ندارند و بدان سبب که به خدا، پروردگار خویش، ایمان آورده بودید، پیامبر و شما را بیرون راندند.

آن گاه خداوند، به ماجرای حضرت ابراهیم و دوری جستن وی از خویشان و نزدیکان خود اشاره می کند، بدان سبب که دشمن خدا بودند.

شاید از این دستور (دوری جستن از کافران) که در این آیه شریفه آمده، برخی بپندارند که هرگونه ارتباط با کافران، بدین دلیل که کافرند، نارواست، در حالی که چنین نیست خداوند، از نیکی و عدالت ورزیدن به کافر، به خاطر کفرش باز نمی دارد، بلکه از دوستی با کافران باز می دارد که ستم پیشه کنند و تجاوزکار باشند:

«انما ینهاکم الله عن الذین قاتلوکم فی الدین واخرجوکم من دیارکم وظاهروا علی اخراجکم ان تولوهم و من یتولهم فاولئک هم الظالمون.» ^(۲۳)

جز این نیست که خدا از دوستی ورزیدن با کسانی که با شما در دین جنگیده اند و از سرزمین خود بیرونتان رانده اند، یا در بیرون راندنتان همدستی کرده اند، شما را باز دارد. هر که با آنان دوستی ورزد، از ستمکاران خواهد بود.

حضرت رسول(ص) از همان آغاز تشکیل حکومت اسلامی در مدینه، گروههای تبلیغی و سیاسی به اطراف و اکناف دنیا می فرستاد و سران کشورها را درجریان هدفها و برنامه ها و پیام آسمانی خویش قرار می داد. حضرت، به پادشاه حبشه، قیصر روم، صاحب مصر، بزرگ فارس و… نامه ارسال فرمود و ضمن احترام به آنان، اسلام را عرضه داشت و از آنان خواست که به اسلام بگروند. ^(۲۴)

حضرت، افزون بر فرستادن گروههای تبلیغی و ارسال نامه، پیکهای ویژه ای نیز به سوی سران کشورهای بزرگ آن روز فرستاد. ^(۲۵)

از سیره حضرت به دست می آید که مهم ترین برنامه های حکومتی و سیاسی دولت اسلامی به رهبری آن حضرت، ایجاد ارتباط با دولتهاست برای پدید آوردن دنیایی به دور از شرک، جنگ و ستم، بلکه ایجاد جامعه ای نو در سایه عدالت.

مساله زندگی مسالمت آمیز و داشتن روابط حسنه براساس قسط و عدل و احسان، با همه دولتها و ملتهایی که در پی فتنه انگیزی، تجاوز و ستم نباشند، برنامه حکومت امیر(ع) است:

«ولا تکونن علیهم سبعا ضاریا تغتنم اکلهم فانهم صنفان: اما اخ لک فی الدین واما نظیر لک فی الخل