فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل شامل 34 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ولنگاری فرهنگی و دولت اسلامی؛ ریشه شناسی یک معضل :

رهبر انقلاب در دیدار با نمایندگان مجلس شورای اسلامی و همچنین اعضای هیأت دولت در سال جاری، تعبیر شفاف و درخور تأمّلی را دربار جهان فرهنگی از نظر چگونگی هدایت گری فرهنگی به کار بردند: «ولنگاری فرهنگی» برداشت ایشان این است که جهان فرهنگی ما در زمین تولید کالاهای فرهنگیِ نافع و ممانعت از نشر کالاهای فرهنگی مضرّ، دچار ولنگاری است. ولنگاری بدان معناست که مناسبات فرهنگی در این باره، از قواعد و ضوابط مشخصی تبعیّت نمی کند و به حال خود، وانهاده و رها است. به بیان دیگر، تولید و عرض کالای فرهنگی، بی چارچوب و بی معیار است و یا اگر ملاک ها و مناط هایی وجود دارد، آن گونه که باید به اجرا درنمی آید و قالب های طراحی شده و رسمی، از صفح اسناد و قوانین و یا عرص سخنرانی ها و خطابه ها، فراتر نرفته و بر جهان فرهنگی سایه نمی افکنند.

بدیهی است که این وضع ناخوشایند، از یک نقص و ضعف حاکمیّتی حکایت می کند؛ چراکه این مسئولیّت بر عهد ناظم سیاسی است و نهادهای فرهنگیِ رسمی باید بر تولید و عرض کالاهای فرهنگی مسلط باشند و به ایفای نقش های هدایتی و نظارتی بپردازند، تا جهان فرهنگی دچار ولنگاری و هرج و مرج و اغتشاش نشود. بنابراین، نگاه انتقادی و آسیب شناسانه ای که از آن سخن رفت، معطوف به عملکرد نهادهای فرهنگیِ حاکمیّتی است و کارنام آن ها را به چالش می کشد. این مسأله – یعنی عملکرد نهادهای فرهنگیِ حاکمیّتی- در طول دو ده اخیر، همواره محل بحث و مناقشه بوده است و پیرامون آن، جبهه بندی های مختلفی صورت گرفته است. با این حال، همچنان مجادلات و مباحثات گذشته و مقدّماتی، جاری است و گام های بلندی به جلو برداشته نشده است.

آن چه تاکنون گفته شد، در حکم مقدّمه ای است بر مطلب بنیادی تری که از پی می آید، و آن چاره اندیشی برای اصلاح عملکرد نهادهای فرهنگیِ رسمی. دریافتیم که درمان را از کدام نقطه آغاز کنیم، اما پس از این، باید مشخص کنیم که نسبت به این نقطه، چه باید کنیم. پرسش «چه باید کرد؟»، پرسش ابتدایی نیست، بلکه پیش از آن، باید کاستی ها و کژی های نهادهای فرهنگیِ رسمی را بیابیم و بشناسیم. با چنین شناختی، چاره ها و علاج ها نیز نمایان می شوند و مشخص می گردد که باید به این تن رنجور، چه داروی شفابخشی را خورانید.

تحلیل انتقادی نهادهای فرهنگیِ رسمی را می توان در دو لایه انجام داد: لای ساختاری و لای عاملیّتی. نهادهای فرهنگیِ رسمی، مشتمل بر عاملان و کارگزاران فرهنگی از یک سو، و ساختارها و خُرده ساختارها از سوی دیگر هستند. منطق اقتضاء می کند که این دو را از یکدیگر تفکیک کنیم و هر یک را به صورت جداگانه، مطالعه نماییم. در این جا مقصود از عاملیّت های فرهنگی، آن دسته از تصمیم گیران و مدیران حاکمیّتی هستند که تدبیر جهان فرهنگی را بر عهده دارند. تحلیل ساختارهای فرهنگی در درون حاکمیّت سیاسی نیز یا نهادها و سازمان های فرهنگی را در برمی گیرد و یا سیاست ها و نظریه ها و اندیشه ها را. در مقام مطالع انتقادی مدیران و کارگزاران فرهنگی باید به فقراتی اشاره کرد که بر ذهن و عمل آن ها سایه افکنده و موجب استقرار وضع ولنگارانه در جهان فرهنگی شده اند.

آسیب جدایی دین و دولت

نخستین آسیب در این قلمرو، برداشت سکولاریستی از نقش آفرینی حاکمیّت سیاسی در جهان فرهنگی است؛ به این معنی که تصور می شد دیانت، امری شخصی و خصوصی است و دولت نباید در آن مداخله کند و یا اگر هم امری اجتماعی و عمومی است، بر عهد حوزه های علمیّه و عالمان دینی است که ارزش های اسلامی را در جهان فرهنگی مستقر گرداند و بر تقیّد مردم به آموزه های اسلامی بیفزایند. روشن است که چنین برداشتی، صورت مسأله را پاک می کند و دین را در جهان فرهنگی، تنها می گذارد و میان دین و دولت، شکافی پُرنشدنی ایجاد می کند. باور یا عدم باور مدیران فرهنگی به تکالیف دینی دولت، سرنوشت بحث را به صورت بنیادی تغییر می دهد و به همین دلیل در سرآغاز بحث، به آن اشاره می کنیم. از جمله پُردامنه ترین منازعات و کشمکش های فرهنگی در طول دهه های اخیر، ناظر به همین مقوله بوده است، چنان چه برخی از مدیرانی که در قدرت قرار گرفتند چون به باور دست نیافته بودند، اهتمام به مداخلات ارزشی و دین گرایانه در جهان فرهنگی و برنامه ریزی بر اساس تعریف ایدئولوژیک و اسلامی از نافع و مضرّ نداشتند. اینان به فرهنگ از منظری بوروکراتیک و صوری نگریستند و به غایات و مقاصد دینی، چندان بهایی ندادند.

آسیب برداشت لیبرالیستی از اسلام

آسیب شایع دیگر این است که برخی از کارگزاران فرهنگی، هر چند قائل به این هستند که دولت اسلامی باید به صورت جدّی و مستقیم، نسبت به بسط و تحقّق ارزش های اسلامی در جامعه، اهتمام بورزد و وظایف خود را در حوز مسائل مادّی و معیشتی منحصر نسازد، اما تلقی آن ها از ارزش های اسلامی، تساهل گرایانه و اباحی گرانه است. به عبارت دیگر، برخی از کارگزاران فرهنگی، برداشتی لیبرالیستی از اسلام دارند و اسلام را آن گونه تفسیر می کنند که با آموزه های لیبرالیسم، تا حدّی سازگار و موافق افتد. رهیافت «اسلام رحمانی»، از مصادیق عمده و برجست چنین برداشتی است. به این ترتیب، این قبیل کارگزاران بر ارزش های اسلامی تکیه می کنند و خود را نسبت به آن ها وفادار نشان می دهند، اما مقصود آن ها از ارزش های اسلامی، تلقی لیبرالیستی از اسلام است، نه ا