بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چند ندبه تا جمعه آمدنت فاصله است؟ :

با لحن کدام آفتاب؛

با صدای کدام پروانه؛

با آواز کدام سنگ؛

با ترانه کدام باران؛

ویرانی همواره مان را فریاد بزنیم؟

ای دور از دسترسِ نزدیک!

ای سخاوت هر روزه زمین!

که نماز مهربانی ات را ستاره ها، هزار مرتبه اقتدا کردند.

و هر روز، تشنه تر از پیش، سر به کوهوار شانه هایِ آسمانی ات گذاشتند.

چقدر این روزهای بی تو، کش آمده اند! چقدر طولانی شده، صدای نیامدنت!

چقدر غلیظ است هوای دلتنگی ات!

ای مهربانی بی حدّ!

که روشنی بی وقفه هزار اقیانوس زیر آرامش قدمهایت شناور است و داغ هزار آتشفشان ریشه داده است در چشمهای بی نصیب مان.

تا چند چله نشینی این زمستانهای بی اندازه؟!

تا چند دوندگی این سنگلاخهای یکنواخت؟!

تا چند شمارش این ستارگان ارجمند؟!

تا چندچشم به راهی این کوچه های تودرتوی تاریک؟!

حلقه کدام در را بکوبیم؟

در گوش کدام جاده، زخمهایمان را بخوانیم؟

تاریکی در خیابانها سرازیر شده؛ مرگ در پستوها نعره می زند

و چقدر از زلال پونه و نارنج، هوا رقیق است!

و چقدر، مرگ در لابه لای دیوارها زانو می زند!

و چقدر گرسنگی، در پستوی خانه های حقیر فراوان است!

… فانوسی می خواهد این شبهای در خیال آمدنت

تا دیدار تازه پنجره ها را، بر پیشانی روشن دریا بیاویزد

و چُرت تمام خوابهای شیطانی را پاره کند

… بارانی تازه می خواهد این شوره زارهای همیشه تا خمیازه های کشدار علفها را رشته رشته پنبه کند

و صبحی بنفش را در شریان آسمانها بریزد

نسیمی رونده می خواهد این بی شمار اندوهانِ چشمها

تا آواز پرند هزار پرستو را در شکاف دیوارها بریزد.

تا کدام مرتبه از روشنی رودها، چشمهامان را ورق بزنیم

که هیچ پرنده ای پرواز را مشق نمی کند

و هیچ درختی، پای زمزمه آبها شکوفه نمی دهد

… زخمی گشوده می خواهد این دقیقه های لایتناهی بیمار

تا جرعه جرعه، شرجی نیامدنت را خالی کند بر سرِ دلتنگی این روزها

ای سجاده نیایشت، رشته رشته در ادامه باران

و ای آرامش آسمانی ات در نهایت شوریدگی درخت

با همان