فایل پاورپوینت کامل گلچین سخنان مقام معظم رهبری مدظله؛ راهکارهای ایجاد وحدت بین مسلمین و وظایف مسلمانان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گلچین سخنان مقام معظم رهبری مدظله؛ راهکارهای ایجاد وحدت بین مسلمین و وظایف مسلمانان :

مقام معظم رهبری(حفظه الله) در رابطه با راهکارهای رسیدن به وحدت، می فرمایند: وحدت دو مرحله دارد: یک مرحله، مرحل لفظ و بیان است. این مرحله سهل است، چندان مشکل نیست. اگرچه بعضی حاضر نیستند همین کار سهل را هم انجام دهند؛ و کسانی هستند که فِرق مسلمین را علناً تکفیر می کنند و کسانی هستند که حاضر نیستند حتی یک کلمه در باب وحدت مسلمین و اتحاد فرق اسلامی حرف بزنند. علی ای حال، اگرچه مرحل حرف چندان عمومیت ندارد؛ ولی مرحل دشواری نیست.

مرحل دوم، مرحل عمل است که حقیقتاً احتیاج به مجاهدت دارد. کار سختی است؛ اما واجب است. عوامل بسیاری هستند که عمداً می خواهند وحدت را خدشه دار کنند و باید با کمال تأسف گفت که در این راه پولهای گزافی هم آنها را تقویت می کند و دلارهای نفتی زیادی هم این امر را ترویج می نماید. علی ای حال، چون واجب و لازم و ضرورت حتمی این زمان است، باید سختیهای آن را تحمل کنیم.[۱]

الف. راهکارهای علمی وحدت

۱. ترسیم ابعاد شخصیت نبی اعظم(صلی الله علیه و آله)

علمای اسلام، روشنفکران مسلمان، نویسندگان، شعرا و هنرمندان در دنیای اسلام، امروز وظیفه دارند تا آنجایی که توان آنها اجازه می دهد، شخصیت نبی اکرم(صلی الله علیه و آله) و ابعاد عظمت این وجود بزرگ را برای مسلمانان و غیر مسلمانان ترسیم کنند. این امر به اتحاد امت اسلامی و به خیزشی که امروز در نسلهای جوان امت اسلام به سوی اسلام مشاهده می شود، کمک خواهد کرد.[۲]

۲. ترسیم نمایی از امت واحده

شناخت نمونه و نمایی از آن امت واحده، به معنی گامی عملی در راه تحقق آن آرزوی بزرگ؛ یعنی اتحاد اسلامی و در نهایت سر بر کشیدن قدرت واحد اسلامی در میدان سیاست جهانی است.[۳]

۳. آگاهی از صحنه های دردناک اختلافات در تاریخ

امروز هم فرق اسلامی باید با مشاهد آن صحنه های دردناک اختلافات مذهبی تاریخ، تجرب مسالمت و مهربانی بیاموزند و در زمانی که اصول اسلام که شیخ مفیدها در هر مذهبی برای احیای آن، چنان رنجهایی را متحمل شده اند، از سوی دشمنان جهانی در معرض خطر است، به وحدت و اقتراب و همکاری هم فرقه ها و هم متفکران آنها بیندیشند.[۴]

جمهوری اسلامی ایران آماده است که با هم کشورهای مسلمان دست دوستی و برادری بدهد و در راه حل مسائل دنیای اسلام با آنها تفاهم کند. باید همه مسائل جهان اسلام را بفهمند و همه بدانند که استکبار و مستکبرین، به فکر مردم مسلمان نخواهند افتاد.[۵]

۴. معنی وحدت و تقریب

این «مجمع التقریب بین المذاهب الاسلامیه» که ما اینجا درصدد هستیم و برادران ما همت کردند – و من از کسانی که همکاری کردند و خواهند کرد، صمیمانه متشکرم – باید زمینه های تقریب را در جنبه های اعتقادی، کلامی، فکری، فقهی، اصولی و علمی فراهم بکند؛ لیکن آن هدف اساسی باید به یاد متفکران اسلام باشد. دشمنان اسلام این را نمی خواهند؛ اما آنچه که خدا می خواهد، آن خواهد شد: (وَ اللَّهُ غالِبٌ عَلی أَمْرِه[۶])[۷]

بعضی کسان برای اینکه خودشان را از مسائل اختلافات مذاهب خالی کنند، می گویند: نه این مذهب، نه آن مذهب. این، به نظر ما درست نیست. این، ابداع مذهب ثالث است! بعضی می گویند: ما نه شیعه هستیم، نه سنی. خب؛ این یک مذهب ثالثی شد! این، اختلاف را بیش تر می کند. باید شیعه، شیعه باشد و سنی، سنی. فِرق سنی هر کدام فقه و عقاید خودشان را داشته باشند؛ شیعه ها هم همین طور؛ اما با هم نزاع نکنند و با یکدیگر درگیر نشوند؛ بلکه با هم تشریک مساعی کنند. این چیزی است که امروز وظیفه است. لذا موضوع تقریب و این مؤسسه مجمع التقریب که آقایان آن را اداره می کنند، به نظر ما امری جدی و لازم است و باید همه – ان شاء الله – همکاری کنند و به نتایج آن دست یابند.[۸]

۵. شورای عالی بین المللی مجمع تقریب

من به این کار [تشکیل شورای عالی بین المللی مجمع التقریب بین المذاهب الاسلامیه] به چشم دروازه به عالم و مرحل جدیدی نگاه می کنم. حقاً وضع مسلمین از لحاظ تضادها و اختلافات مذهبی، تأسف انگیز است. بسیاری از تواناییهای با ارزش علمی و فکری مسلمین در طول تاریخ، صرف تعارض با یکدیگر شده است.[۹]

امروز تقریب یک هدف فوری، یک غرض الهی و یک فکر حیاتی است و باید دنبال بشود. این خلأ زمان است که بیش از هم زمانهای دیگر ما باید آن را پر کنیم. امروز دنیای اسلام نیازمند این تقریب است. در این تقریب – همان طور که مکرر گفته شده – غرض این است که فرقه های اسلامی، در مقام فکر و اعتقاد به یکدیگر نزدیک بشوند. ای بسا برخی از تصورات فرق نسبت به یکدیگر، با مباحثه و مذاکره به استنتاج خوبی منتهی بشود. شاید بعضی از سوء تفاهمها برطرف و بعضی از عقاید تعدیل و بعضی از افکار به طور واقعی به هم نزدیک بشود. البته اگر این بشود، بسیار بهتر از هر شکل دیگر است. حداقل این است که بر روی مشترکات تأکید بشود. این گفتگوها و مذاکرات، کم ترین فایده اش این خواهد بود. بنابراین، باید از طرح مسائل تفرقه انگیز خودداری بشود.[۱۰]

شاید مهم تر از هم نتایج تقریب مذاهب اسلامی، تقریب عملی است؛ یعنی همکاری مسلمین با یکدیگر، منهای احساس جدایی عقیدتی فرقه. اگر دشمنان بگذارند و اگر ما عاقل باشیم، این امر بسیار ممکن و سهل التناولی است.[۱۱]

۶. هم اندیشی علمای فرق مختلف

در مرحل فقهی نیز تبادل نظر بین مذاهب مختلف، در بسیاری از ابواب فقهی، به نزدیکی؛ بلکه واحدی منتهی خواهد شد. بعضی از فرق اسلامی، در برخی از ابواب فقهی تحقیقات و پیشرفتهای قابل ملاحظه دارند. دیگران می توانند از آنها استفاده کنند. گاهی ممکن است در برخی از احکام و استنباطات اسلامی از کتاب و سنّت نوآوریهایی در اختیار بعضی از فرق اسلامی باشد؛ دیگران از آن استفاده خواهند کرد و به فتاوای نزدیک به هم یا مشترکی خواهند رسید. ما می بینیم گاهی فتوایی را از مذهبی نقل می کنند، در حالی که آن فتوا، فتوایی غریب در آن مذهب است. ممکن است اهل آن مذهب از آن فتوا تحاشی بکنند، یا اصراری به آن نداشته باشند. چرا ما نگردیم تا فتاوای مشترک را پیدا کنیم؟[۱۲]

۷. فراموش کردن اختلافات پیشین

اگر کسی مخلصاً لله احساس می کند که باید امروز بین برادران، برادری واقعی و عملی باشد، باید کوشش کند که گذشته را به یادها نیاورد؛ والا او می رود کتاب «أحقاق الحق» را می آورد و به رخ این می کشد و این هم می رود کتاب «تحفه اثنی عشریه» را می آورد و به رخ آن می کشد! هر دو هم به قدر کافی کتاب پر از طعن و دفع علیه همدیگر نوشته اند. اگر ما بخواهیم گذشته را مطرح کنیم، نمی شود به وحدت رسید. باید نگاه کنیم، بگوییم: گذشته، گذشته است: «رحم الله معشر الماضی»[۱۳] ما کاری به کار آنها نداریم. اگر آنها هر کاری کرده اند، ما امروز می خواهیم تکلیف خودمان را به بیننا و بین الله نگاه کنیم. بیننا و بین الله، امروز ما باید با همدیگر توحید کلمه و رفاقت و برادری داشته باشیم. اگر بخواهیم این را عمل بکنیم، باید از گذشته صرف نظر کنیم.[۱۴]

۸. تدوین منشور وحدت توسط متفکران جهان اسلام

بیایید وحدت اسلامی را عملی کنید و منشوری را که هم علمای اسلام، هم روشنفکران دنیای اسلام، هم برجستگان سیاسی با اخلاص دنیای اسلام آن را تأیید و تصدیق کنند و برای عملی کردن آن تلاش کنند، تهیه کنید تا دیگر مسلمانی جرأت نکند متکلم به کلمه توحید را که در یک مذهب یا در یک جناح دیگر است، تکفیر کند، تا برادران با هم باشند.[۱۵]

۹. پذیرش اختلاف و تحمل دیگر عقاید

هر دوگانگی و اختلافی، به معنای دعوا نیست. یکی از یک فقه و دیگری از فقه دیگر، یکی از یک مذاق کلامی و دیگری از یک مذاق دیگر تبعیت می کند. امروز که دیگر روزی نیست که مذاقهای کلامی، مثل جنگهای اشاعره و معتزله در دوران خلافت بنی عباس یا بقی جنگهای فرقه و مسلکی در اسلام، یا شیعه و سنی و یا مذاقهای کلامی گوناگون، باز به جان هم بیفتند. باید هم در محدوده های بزرگ و هم در محدوده های کوچک تر؛ داخل کشور، داخل استانها، داخل شهرها، با هم یکی باشند.[۱۶]

اشعار اسلام ناب و اسلامی که نظام اسلامی بر پای آن به وجود آمد، این است که مسلمانان با وجود اختلافشان در عقاید و در مبانی مذهبی خود، باید اتحاد کلمه داشته باشند؛ روی موارد اتفاقی تکیه کنند و از جریحه دار کردن احساسات یکدیگر خودداری نمایند. این فرهنگ دینی با این معنا و با این نگاه که در آن، آزادی و عدالت و مردم سالاری و بسط وحدت در دنیای اسلام و میان امت اسلامی وجود دارد، یکی از میدانهای مجاهدت ماست که باید در آن تلاش کنیم.[۱۷]

ما به همه می گوییم که احترام یکدیگر را حفظ کنند و به عقاید و مقدسات هم اهانت نکنند. اگر کسی به بهان عقیده بخواهد به مقدسات دیگران اهانت بکند، از نظر ما به هیچ وجه قابل دفاع نیست.[۱۸]

ب. راهکارهای عملی

۱. تمسّک به اسلام

ملتها و دولتهای مسلمان جز با تمسک به اسلام، وحدت کلمه، احساس عزت اسلامی و شجاعت لازم، نمی توانند این خطرهای بزرگ حضور قدرتهای فراملیتی و متجاوزان بین المللی در منطقه را از خود دفع کنند.[۱۹]

۲. لزوم کفر به طاغوت

در بسیاری از بخشهای امت اسلامی ایمان بالله هست؛ اما کفر به طاغوت نیست. کفر به طاغوت لازم است. بدون کفر به طاغوت، تمسک به عروه الوثقای الهی امکان پذیر نیست. ما کشورها و دولتها و ملتها را به اینکه به جنگ با آمریکا بشتابند، دعوت نمی کنیم؛ ما دعوت می کنیم که تسلیم (مطامع) آمریکا نشوند. ما دعوت می کنیم که با دشمن اسلام و مسلمین همکاری نکنند. یکی از اقسام همکاری نکردن همین است که به وسوسه های آنها در زمین وحدت امت اسلامی اعتنا نکنند و امت اسلامی را با اتحاد خود حفظ کنند.[۲۰]

۳. گذشت از اختلافات و تکیه بر نقاط مشترک

امروز دنیای اسلام باید به طور جدی نسبت به سرنوشت خود فکر کند. اختلافات را کنار بگذارند؛ روی نقاط وحدت – که همان عظمت امت اسلامی است و همه این را می خواهند – برنامه ریزی و تفاهم و تلاش مشترک کنند.[۲۱]

مسلمانان عالم هرچه به اسلام نزدیک تر شوند، آن طعم عزت را بهتر خواهند چشید؛ و هرچه با یکدیگر متحدتر باشند، امکان استفاده از اسلام را بیش تر به دست خواهند آورد. امروز مسلمانان باید از اختلافات جزیی، اختلافات طایفه ای، اختلافات تاریخی و اختلافات مذهبی عبور کنند و دست وحدت و اتحاد به یکدیگر بدهند.[۲۲]

۴. تظاهر به وحدت

برادران شیعه و سنی در بسیاری از مسائل دینی مشترک هستند. موارد اختلاف را برای خودشان بگذارند؛ نه در مجمع جهانی و نه در منظر عمومی، به اختلاف تظاهر نکنند؛ به وحدت تظاهر کنند و وحدت امت اسلامی را نشان دهند. کسانی هم که تبلیغ می کنند، تبلیغشان حتماً باید به نحو احسن و با زبان منطقی قوی علمی صورت گیرد تا بتواند دلها را به حق و حقیقت متوجه کند.[۲۳]

۵. ترویج روحی اخوت بین مسلمین

یکی از اصول اسلام، وحدت مسلمین و اخوت اسلامی است: (وَاعتَصِمُوا بِحَبلِ الله)[۲۴] نقاط مشترک را هم باید چسبید.[۲۵] اگر چنانچه علما در این زمینه وظیف خودشان را احساس کند و اکتفا نکنند به اینکه حقیقت برای خودشان روشن باشد و اکتفا نکنند به اینکه خودشان با علمای اهل تشیع ارتباطات برادرانه داشته باشند؛ بلکه به مردم هم این اخوت و برادری اسلامی را تلقین کنند و توطئه های دشمن را به آنها بگویند، اگر این کار انجام بگیرد، دیگر زمینه برای توطئ دشمنان در میان تود مردم و عوام مردم هم از بین خواهد رفت.[۲۶]

۶. دخالت ندادن اختلافات عقیدتی در میدان سیاست

توصیه و مطالب جدی ما از دولتها و ملتهای اسلامی این است که روی این مطلب فکر و کار کنیم که زحمت و مقدماتی دارد؛ باید مقدماتش تأمین شود. البته دشمن هم بی کار نمی ماند و از ابزارهای قدیمی تفرقه انگیز استفاده می کند؛ از قومیتها، مذهب و طایفه گری استفاده می کند و موضوعاتی را که اسلام تأکید کرده که عمده نشوند، آنها را عمده می کند. اسلام تأکید کرده است که قومیتها ملاک تشخص و هویت نیستند: (إِنَّ أَکرَمَکمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتقَاکُم)[۲۷] اسلام تأکید کرده است که برادران مسلمان باید با هم برادرانه رفتار کنند. نگفته است برادرانی که سنی اند یا شیعه اند یا فلان مذهب دیگر را دارند؛ بلکه گفته است که مسلمانان (إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَه)[۲۸] هستند. هر کسی به این کتاب و به این قرآن و به این دین و به این قبله اعتقاد دارد، مؤمن است. اینها با هم برادرند. اسلام این را به ما گفته است؛ اما ما خنجرها را پشت سر مخفی می کنیم برای زدن به سین برادران! در هم بخشها هم مقصرینی هستند. جلوی اینها را باید گرفت و با اینها باید مقابله کرد.[۲۹]

مراد ما از وحدت اسلامی، یکی شدن عقاید و مذاهب اسلامی نیست. میدان برخورد مذاهب و عقاید اسلامی و عقاید کلامی و عقاید فقهی – هر فرقه ای عقاید خودش را دارد و خواهد داشت – میدان علمی است؛ میدان بحث فقهی است؛ میدان بحث کلامی است و اختلاف عقاید فقهی و کلامی می تواند هیچ تأثیری در میدان واقعیت زندگی و در میدان سیاست نداشته باشد. مراد ما از وحدت دنیای اسلام، عدم تنازع است: (و لا تَنَازَعُوا فتَفشَلُوا)[۳۰] تنازع نباشد؛ اختلاف نباشد.[۳۱]

ج. راهکارهای سیاسی

۱. اتحاد در مقابل دشمن مشترک

وحدت امت اسلامی، یک آرزوی بزرگ و مقدس است و یقیناً دلها در همه جای دنیای اسلام برای این هدف می تپد؛ لیکن این هدف مقدماتی دارد؛ چون کاری سنگین و قله ای بلند است و علاوه بر اینها، موانع راه زیاد است. همین امروز و در همین ایام، دستگاه هایی در دنیا هستند که دایم برای جدا کردن مسلمانان از هم تلاش می کنند. اگر بتوانند، بین دو کشور اسلامی جنگ به راه می اندازند و اگر نتوانستند، جنگ سیاسی یا جنگ اعتقادی و مذهبی و یا کینه های طایفی به وجود می آورند. البته کسانی هم که این کار را می کنند، مردم عادی و معمولی کوچه و خیابان نیستند؛ بل مراکز قدرتند که پول و سیاست و امنیت بین المللی در اختیار آنهاست. از این رو، تلاش برای وحدت مسلمین، به یقین از تلاش برای مقابله با این امواج، قابل انفکاک نیست.[۳۲]

گاهی دشمن برای ایجاد اختلاف – هم در بین شیعه، هم در بین سنی – از آدمهایی که غرض و مرضی ندارند، استفاده می کن