بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بنده واقعی خدا :

این مسأله یقینی است و تاریخ بشر هم از زمان آدم (ع) تاکنون ثابت کرده است که اگر انسان بنده پروردگار مهربان عالم نباشد، بنده غیرخدا خواهد بود؛ بنده مجموعه خواسته های نامشروع خودش، بنده مال، بنده شکم، بنده شهوت، بنده مرد و زن. در بندگی خدا خیر از وجود انسان می جوشد. بیش از آیه در قرآن درباره انبیای الهی است و آیه از این آیه در سوره آل عمران و انعام درباره پیغمبر اسلام (ص) است و بسیاری هم در سوره هود، سوره بقره، سوره انبیاء، سوره شعراء، سوره قصص، سوره نمل و دیگر سوره هاست؛ اما اگر انسان بنده غیر باشد، بر ضد بندگان خدا از وجودش شر می بارد.

از کسی که بنده خداست، خیالتان راحت باشد که ضربه ای از او به شما نمی خورد

رسول خدا (ص) درباره بندگان واقعی خدا یک روایت دارند و به قول خودشان، این روایت به زبان آسان، اما در عمل سنگین است؛ یعنی از هر نفر، هشت نفر این طور نیستند. روایت مفصل است و روایت را هم مرحوم کلینی (ره) در جلد دوم «اصول کافی» نقل می کند؛ البته دیگران هم نقل کرده اند و من این روایت را در چند کتاب دیده ام که حضرت می فرمایند: «الخیرُ منه مأمول» از کسی که واقعاً بنده خدا است، فقط توقع خیر داشته باشید، «و الشرّ منه مأمون» و از کسی که بنده خداست، خیالتان راحت باشد که ضربه ای از او به شما نمی خورد.

پشت کردن به نیازمند از اخلاق مؤمن نیست

«الخیر منه مأمول و الشرّ منه مأمون»؛ أمل یعنی توقع، آرزو و خواسته. کسی را دیدید و شناختید که واقعاً عبد خداست، هر خیری را از او توقع داشته باشید؛ اگر هم کسی به او مراجعه می کند، مشکلی دارد و می داند که نمی تواند مشکل او را حل کند، این قدر با چهره زیبا و کلام زیبا با او برخورد می کند که طرف از غصه در می آید. این یک دستور قرآنی است که خدا به پیغمبر اکرم (ص) داده است. بالاخره پیغمبر (ص) در دنیا بود و دنیا پستی و بلندی دارد، دار و نداری دارد، سختی و راحتی دارد و انبیا هم در همین حوزه بودند.

می گوید اگر مشکل داری پیش تو آمد و دردش را گفت، اما نتوانستی حل کنی، یعنی یقین داشتی نمی توانی حل کنی؛ اگر پولی است و پولش را نداری، اگر با نوعی از قدرت باید حل شود و قدرتش را نداری؛ اگر باید به دیگران بگویی، جا ندارد که به دیگران بگویی تا حل کنند. او را با روی خوش و زبان نرم قانعش کن، با او زیبا سخن بگو و بگو عالم دست خدا است، ما همه بنده خداییم و همه چیز به اراده او بستگی دارد. امروز ندارم، خدا فردا به من عنایت می کند، بیا تا مشکلت را حل کنم. اینکه بگوییم نمی توانم، نمی شود، به من مراجعه نکن، از اخلاق مؤمن نیست!

کسانی که مشکل اقتصادی پیدا می کنند و عبد خدا هستند تا جایی که امکان دارد، به کسی مراجعه نمی کنند و می گویند شاید عنایت و لطفی شد و مشکل حل شد، ولی وقتی ببینند مشکل حل نمی شود، اجازه دارند که مراجعه کنند. بالاخره قرآن مجید عناوینی به عنوان فقیر، مسکین، مشکل دار، سائل و محروم دارد. اگر سائل به ما مراجعه کرد، یعنی خدا اجازه داده است که برو و دردت را بگو، به من هم گفته اگر می توانی حل کن و اگر نمی توانی، به دیگری بگو تا حل کند؛ نمی توانی، دلش را خوش کن و با روی باز با او برخورد کن.

چهار شخص معتمد برای حل مشکل در کلام رسول خدا (ص)

چهار شخص معتمد برای حل مشکل در کلام رسول خدا (ص)، شخصی مشکل پیدا کرده است و چاره ای ندید جز اینکه خدمت وجود مبارک حضرت ابی عبدالله الحسین (ع) در مدینه بیاید. سلام کرد و نشست. ظاهراً سن او مقداری بالا بود و پیغمبر (ص) را دیده بود، گفت: یابن رسول الله! من از جدتان پیغمبر (ص) شنیدم که اگر مشکل داری، پیش یکی از این چهار نفر ببر: اولین شخص معتمد برای حل مشکلات از منظر پیامبر «عربی شریف و اصیل» است. عربی شریف، یعنی یک انسان اصیل و ریشه دار که می توان به او مراجعه کرد؛ بسیار مهم است که آدم درد خود را به چه کسی بگوید.

وی ادامه داد: دومین شخص معتمد «رجلٌ کریم» است یعنی انسان کریم و بخشنده که دستِ دهنده دارد. سومین شخص «انسان خوش رو» نام نهاده شده یعنی کسی که خوش روست و تلخ نیست، می داند چگونه با تو حرف بزند. حافظ قرآن چهارمین شخص معتمد برای حل مشکلات است، به نظر مرد عرب، آن کسی که «حافظ قرآن» است، مسائل الهی و خواسته های پروردگار را می داند. یک خواسته پروردگار، این است که سائل و محروم و مشکل دار را رد نکن؛ اگر می توانی، کارش را حل کن. من دیدم که این چهار مسأله در تو یک نفر جمع است؛ هم عرب شریفی، هم رجل کریمی، هم حافظ قرآنی و هم خوش رویی. امام (ع) فرمودند: هرچه مشکل داری، بگو که من می توانم حل کنم.

دو جمله را به یاد بسپارید: «الخیر منه مأمول و الشرّ منه مأمون»، از آن کسی که عبد خدا است، توقع خیر داشته باشید و خود را از ضرر و شر و آزار و اذیت او در امان بدانید؛ چون اهل آزار رساندن و شر نیست، طبق آیات قرآن راه دو واقعیت در قیامت بر عبادالرحمن باز است و هیچ مانعی در مسیرش نیست. از وقت مرگش تا روز قیامت در کنار این دو حقیقت است. آیاتی که این دو واقعیت را می گوید، بخشی در سوره توبه است و بخشی در سوره آل عمران است.

یک واقعیت «رضایت الله» است؛ مگر می شود کسی عبد خدا باشد و پروردگار از او راضی نباشد؟ «رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ» (سوره مائده، آیه ). این اعلام پروردگار است، مگر می شود اعلام خدا را باور نکرد؟ این اعلام، اعلام یقینی، قطعی و حتمی است. دومین واقعیت «جنت الله» است؛ قرآن می فرماید: «جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا» (سوره مائده، آیه ). «جَنَّاتٌ» برای «عبادالله» و «عبادالرحمن» است.

کسی که بنده خدا نیست، توقع خیر از او نداشته