فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار

فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار شامل 120 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تاثیرآموزش در شکوفایی مهارتهای ارتباطی پزشک و بیمار :

۱- مقدمه

برقراری ارتباط طولانی مدت با بیماران یکی از مهارت های مهم برای پزشکان است ,اهمیت مهارت های ارتباطی به عنوان یکی از ابعاد صلاحیت پزشکی محسوب می شود و انسان از طریق ارتباط به تبادل احساسات، نگرش ها و هیجانات می پردازد و بدین وسیله نیازهای جسمی و روانی خود را تأمین می کند[۱] و ابزار اثربخشی در میان پزشکان وکادر درمانی است[۲] بکارگیری مهارت های ارتباطی توسط پزشکان ارتباط مستقیم با رضایت بیماران و پایبندی آنها به درمان دارد و باعث افزایش پذیرش و مقبولیت پزشک از طرف بیمار می شود[۳].

از حرفه پزشکی، بنا به ماهیتش که دیدار دردمندان در شرایط ضعف و ناتوانی است؛ انتظار می رود رویکردی انسانی تر از سایر مشاغل داشته باشد. در پزشکی علاوه بر مسئولیت حرفه ای، مسئولیت اخلاقی نیز از جایگاه برجسته ای برخوردار است. حرفه ای که رسالت “درمان” را بر دوش دارد. به سبب این شغل، در طول روز با افراد زیادی از گروه های مختلف جنسی، اجتماعی و سنی مواجه می شوند. آنچه بیمار بدان نیاز دارد تنها تجربه و مهارت علمی پزشک نیست بلکه او طبیبی را برای درمان دردش می جوید و طبیب، پزشکی است که درمان را با حس همدردی و محبت نسبت به بیمار خود، با مهارتهای ارتباطی همراه می سازد. این شفقتی است که طبابت را زینت می بخشد و تاثیر شگفتی در جلب اعتماد بیمار به طبیب دارد[۴].

۲- روش کار

این مطالعه بصورت مروری بوده و با هدف مرور منابع و پایگاههای معتبر و منابع اطلاعاتی علمی مانند:PubMed ,Google scholars ,Scopus برای بررسی مهارتهای ارتباطی در آبان، آذر ودی ماه ۱۳۹۸ انجام شد و با کلید واژه های: Teaching communication , skills medical skills communication-related training، مقالات در دوره زمانی ۲۰۱۰تا حال جست و جو شد و همچنین کتب داخلی و خارجی معتبر مطالعه و از سایر منابع اینترنتی در نگارش مقاله استفاده شده است.

۳- هدف مطالعه

در گذشته که راه های مشخصی برای درمان بیماریها وجود نداشت، پزشکی به جای آنکه یک علم باشد، یک هنر محسوب می شد. اما امروزه نگاه اجتماعی به علم پزشکی رواج یافته و ارتباط بین پزشک و بیمار دو بعد ابزاری و بیانی دارد. جنبه ابزاری پزشکی مستلزم مهارت پزشک در استفاده از تکنیکهای درمانی، انجام تستهای تشخیصی، معاینات بدنی است و بعد بیانی آن منعکس کننده هنر طبابت است که شامل مهارتهای ارتباطی دربرقراری ارتباط صمیمی و گرم با بیمار و احساس همدردی با اوست و کسب مهارتهای ارتباطی توانایی برقرارکردن ارتباط یک مهارت اساسی انسان است و مانند بسیاری از مهارت ها بعضی افراد استعداد ذاتی بیشتری برای برقراری ارتباط نسبت به بقیه دارند،اما مهارت ها می توانند و باید پیشرفت کنند[۵].

مروری بر مطالعات آموزش مهارت های ارتباطی به دانشجویان پزشکی و پزشکان نشان داده که این آموزش باعث موفقیت برقراری ارتباط شده است. هدف مهارتهای ارتباطی، برقراری مناسب ارتباط، که عبارت است از: مبادله اطلاعات، ایجاد فهم مشترک، اعتماد و رسیدن به تصمیم گیری مشترک است می باشد. آموزش مهارت های ارتباطی می تواند رفتار های بالینی را تغییر دهد و شرایط بیمار محوری را در ارائه خدمات افزایش دهد[۶] هدف این مطالعه بررسی آموزش مهارت های ارتباطی و تعلیم عملکرد بالینی و استراتژی هایی که می توانند به بهبود این فعالیت ها کمک کنند را مورد بررسی قرار داده و همچنین نگاهی به موانع و چالشهای موجود دارد.

۴- مروری بر ادبیات تحقیق

حسین طباطبایی ۱۳۹۳ طی مطالعه ای به این نتیجه رسیده اند که مهارتهای ارتباطی باعث شفقتی است که طبابت را زینت می بخشد و تاثیر شگفتی در جلب اعتماد بیمار به طبیب داشته و نتیجه مطلوبی بهمراه خواهدداشت،کیلی ۲۰۰۹طی مطالعه ای به این موضوع تاکیددارد که بکارگیری مهارت های ارتباطی توسط پزشکان ارتباط مستقیم با رضایت بیماران و پایبندی آنها به درمان دارد. اعتصامی پور در خصوص مهارت های ارتباطی و رضایتمندی اعضاء خانواده با نحوه صحیح این ارتباط مطالعاتی در این خصوص انجام داده است رابرت بولتون ۲۰۱۰در خصوص روانشناسی روابط انسانی و ارزش گوش دادن و شنونده خوب بودن و نیز سکوت به موقع و نیزدر خصوص فعالیت های گروهی و اثر آن در رشد مهارتهای ارتباطی و نیز تعریف جامعی ازهمدردی، بر خلاف همدلی که «هم احساسی با» فرد دیگر است، «داشتن احساس برای» فردی دیگر، تعریف شده است مطالعه ارزشمندی داشته و کتابی در این خصوص نوشته است و ویسوروگادومسکی ۲۰۰۹ در خصوص آموزش مهارت های ارتباطی طی مقاله ای به این موضوع تاکید نموده که می تواند رفتار های بالینی را در پزشکان وکادر درمانی تغییر دهد امیر حسینی در خصوص مهارت های ارتباطی که روندهای ویژ های را را برایش درنظرگرفته و اعلام کرده که فرد را قادر می سازد به صورت والاتری رفتار کند و اتمر-اتمر۲۰۰۹درمطالعه جامع وکاملی در خصوص مصاحبه بالینی و روشهای آن و نقش مهارتهای ارتباطی در افزایش اثربخشی این مصاحبه ها و راهکارهای مربوطه مطالب ارزشمندی را ارائه نموده است. دیکسون اجتماعی شدن هر فرد را نتیجه مهارت های ارتباطی او می داند و بولتون هم مهارت های ارتباطی را شامل مهارت های فرعی مهارت های متفاوت و یک مهارت اساسی در روابط بین افراد مورد توجه قرار داده و استیل گوش دادن را به عنوان یکی از موارد مهم و پیچیده در خصوص ارتباطات و دریافت پیام های شفاهی و پاسخگویی به آنها و در زمینه مشارکت فعال بسیار ارزشمند می داند.

مارامبه ۲۰۱۲ در مطالعه ای که در دانشگاه سریلانکا بعمل آورد در خصوص مهارتهای ارتباطی بین دانشجویان مطالعه ای را بعمل آورد و متوجه شد که همه دانشجویان در تمام گروه ها با این آیتم که “من نمی دانم چرا باید مهارت های ارتباطی رافرابگیرم”دچارمشکل بوده و اهمیت فراگیری و آموزش در بین دانشجویان را مورد بررسی قرارداد. عطاران در خصوص برخورداری از مهارت های ارتباطی و اهمیت اول به عنوان یکی از رسالت های مهم در زمینه آموزش دانش آموزان و درک شخصی از جامعه بحث کرده. الوانی وجود سوء تفاهم ها را ناشی از عدم درک عمیق روابط افراد و گوش ندادن دقیق به همدیگر و عدم توجه به شرایطی که در ارتباط با افراد به وجود می آید دانسته است.

فریده یوسفی در ، تعامل های بین فردی و فرایند ارتباط که در طی آن اطلاعات افکار و احساس ها از طریق مبادله پیام های کلامی و غیرکلامی با یکدیگر هم آمیخته می شوند، دیده شده که هوش هیجانی در این ارتباط اثر مستقیم و مثبتی داشته و با شاخص های مختلف سازش یافتگی اجتماعی نظیر رفتار مناسب اجتماعی می تواند اثربخش باشد و همدلی افراد با یکدیگر و گشودگی در برابر احساس ها، گرم بودن و احساس همدردی با دیگران و پذیرش دیدگاه همدلانه و توانایی خود نظارت گری در موقعیت های اجتماعی با وجود هوش هیجانی که مرتبط باساختار فکری و ذهنی انسان هاست می تواند در مهارت های ارتباطی بسیار ارزشمند باشد.

۵- مفهوم ارتباط و عوامل دخیل در ایجاد ارتباط موثر

۵-۱- چرخه ارتباطات

ارتباط عبارت است از فرستادن و گرفتن پیام. گاهی اوقات ما از پیام هایی که فرستاده یا دریافت می شوند، آگاه و هوشیار هستیم و گاهی نیز آگاه نیستیم. ما همواره در حال فرستادن و دریافت پیام هستیم و ممکن است از آنها آگاه باشیم یا نباشیم. ارتباط یک فرآیند پیچیده است که در آن دو نفر یا بیشتر حضور دارند. چهار عنصر بنیادی درچرخه ارتباط وجود دارد، شامل: ۱- فرستنده ۲- پیام یا شیوه ارتباط ۳- گیرنده ۴- بازخورد.

۵-۱-۱- فرستنده

فرستنده چرخه ارتباط را از طریق ایجاد یا به رمز درآوردن پیام آغاز می کند. او باید فکری روشن و واضح را برای ارسال نظم دهد. اهمیت این کار در این است که فرستنده کلماتی را به دقت انتخاب می کند تا پیامی روشن و واضح به گیرنده بفرستد.

۵-۱-۲- پیام

پیام مضمونی است که ارتباط از طریق آن صورت می گیرد. چهار روش و راه ارتباطی بیشترین کاربرد را در مبادلات روزانه دارند که عبارتند از:

– صحبت کردن

– گوش کردن

– ژستها یا زبان بدن

– نوشتن

این موارد ممکن است به ارتباطات کلامی و غیر کلامی دسته بندی شوند. با وجود این عوامل موثر، پیامهای ارسالی باید با موقعیت پیام و گیرنده متناسب باشد.

۵-۱-۳- گیرنده

گیرنده دریافت کننده پیام فرستنده است. گیرنده باید از طریق ارزیابی ارتباط، پیام را رمزگشایی کند. مهارت حسی اولیه که در ارتباط کلامی مورد استفاده قرار می گیرد گوش دادن است. کلمات بیان شده با توجه به شدت و حجم صدا معانی مختلفی را منتقل می کنند. هرگونه تاکیدی که توسط فرستنده صورت می گیرد، معنای تازه ای به پیام می بخشد که باید به طور کامل توسط گیرنده دریافت شود.

۵-۱-۴- بازخورد

بازخورد زمانی اتفاق می افتد که گیرنده و فرستنده در مورد صحت ادراک و برداشت خود از پیام مطمئن باشند. بازخورد به صورت کلامی یا غیر کلامی وجود دارد. اطلاعات موجود در پیام باید واضح و برای طرفین قابل درک و با دقت فراوان و تلفظ درست بیان شود.

– ارتباط کلامی

زمانی است که پیامی بیان می شود ارتباط کلامی وجود دارد. درارتباطات درمانی پیام باید همیشه مودبانه باشد. هرگاه این نکته مورد توجه قرار نگیرد، احتمال دارد که پیام، مبهم و غیر واضح باشد. یک پیام منسجم، منطقی و همراه با نظم و ترتیب است.

– ارتباط غیرکلامی

در این حالت صحبت کردن با کلام نیست، بلکه استفاده از ژستهای بدنی و ادا و اطواراست. همان زبانی که ما، در ابتدا آن را یاد می گیریم. این زبان ظاهرا به صورت خودکار یادگرفته می شود، مانند نوزادی که یاد می گیرد در مقابل لبخند یا تماسهای دوست داشتنی برگونه ها لبخند بزند، قبل از آنکه بتواند صحبت کند. بخش اعظم زبان بدن ما، رفتاری است که فرا گرفته ایم و به شدت تحت تاثیر فرهنگی بوده که در آن رشد کرده ایم.

۷۰% ارتباطات، غیرکلامی است. برای برقراری ارتباط موفقیت آمیز دو نکته کلیدی را به خاطر داشته باشید. اول باید بین پیام کلامی و غیرکلامی سازگاری وجود داشته باشد. یعنی دو پیام باید موافق یا هماهنگ با یکدیگر باشند. دوم به یادآوردن مجموعه نشانه های غیرکلامی است. مانند حالات چهره، بوم پایی، وضعیت، موقعیت بدنی و ژستها که درارتباط غیرکلامی به صورت یک مجموعه شناخته می شوند.

– حالات چهره: شاید مهمترین ارتباط غیرکلامی حالت های چهره است. گفته می شود که چشمها آیینه روح و روان است. چشمها چندین نوع پیام را منتقل می کنند. آیا شما تاکنون خنده و لذت را درچشمان فرد دیگری دیده اید؟ تماس چشمی شکل دیگری از حالات چهره است که غالبا نشان دهنده علامتی از علاقه در فرد است. تماس چشمی علائمی ایجاد می کند که اهمیت آنچه را دیگران می گویند، نشان می دهد.

– بوم پایی: فاصله ای است که با دیگران در آن فاصله راحت هستیم. میزان این فاصله می تواند از طریق عوامل فرهنگی و اجتماعی مشخص شود. بسیاری از کار های مرتبط با پزشکی به فضای شخصی دیگران تجاوز می کند. بهتر است قبل از شروع معاینه و اعمال پزشکی که به فضای شخصی دیگری تجاوز می کند، در مورد آن توضیح داده شود. این عمل به درمانجو فرصتی می دهد که خود را کنترل کرده و احساس ارزش کند.

– وضعیت: زمانی که با یک درمانجو در حال صحبت کردن هستیم، بهتر است نزدیک وی اما در یک موقعیت راحت باشیم. بالای سر درمانجو ایستادن، حاکی از برتری است. در حالی که داشتن فاصله بسیار زیاد از درمانجو، به عدم تمایل ما برای برقراری ارتباط با درمانجو دلالت دارد و نشان دهنده نوعی ارتباط بسته است. حرکت به سمت درمانجو معمولا نشان دهنده گرمی، دوست داشتن، علاقه، پذیرش و اعتماد به اوست. دور شدن از درمانجو ممکن است نشان دهنده عدم علاقه، دلسردی، بی تفاوتی و بی حوصلگی باشد.

– موقعیت بدنی: موقعیت بدنی هم مانند فاصله برای کلیه متخصصان بهداشتی مهم است. ما در موقعیت های تهدیدآمیز، خود را جمع و دریک محیط غیرتهدیدآمیز خود را شل و رها می کنیم. موقعیت بدنی مانند یک فشارسنج احساسات مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال، نشستن با پاهای متقاطع، منتقل کننده بسته بودن و عدم تمایل به ارتباط است و تکیه دادن به صندلی همراه با دستهایی که پشت سر قرار گرفته اند نشان دهنده باز بودن و قبول پیشنهاد است.

– ژستها و ادا و اطوار: اکثر اوقات ما از ژستهای بدنی استفاده و با دستهای خود صحبت می کنیم. ژستها برای تأکید عقاید، خلاقیت و متوجه ساختن دیگران و کاهش فشارهای روانی مفید هستند. مثلا: ضربه زدن با انگشت نشان دهنده بی حوصلگی و عصبانیت است[۷].

۶- اهمیت مهارتهای ارتباطی و انواع این مهارتها

یکی از جنبه های طنزآمیز تمدن نوین آن است که اگرچه توسعه ابزار های مکانیکی ارتباط از آخرین مرزهای دست یافتنی تخیل نیز گذشته است، اما اغلب مردم برقراری ارتباط رویاروی را کاری دشوار می یابند. در عصر عجایب فن آوری[۱]، ما می توانیم به ماه پیام بفرستیم، اما برقراری رابطه با کسانی که دوستشان داریم را دشوار می یابیم. ارتباط مایه حیات هر رابطه است. هنگامی که ارتباطی بی پرده، واضح و با احساس روی می دهد، رابطه تقویت می گردد در جایی که مهارت های ارتباطی وجود ندارد، ارتباط پزشک و بیمار بی معنا بوده و حتی در زندگی شخصی عشق- میان همسران، دوستان، والدین و فرزندان – به مقدار زیادی کاهش می یابد. امپراتور فردریک[۲]، فرمانروای قرن سیزدهم. به دستور اوگروهی از کودکان را از لحظه تولد تا هنگام زبان بازکردن، از شنیدن صدای انسان محروم کردند. اما نتیجه چه بود؟ همه بچه ها از بین رفتند. فقدان ارتباط در اغلب موارد، سمی است که می تواند مهلک باشد.

۶-۱-انواع مهارتهای ارتباطی گوش کردن

جدول ۱- بررسی انواع مهارتهای گوش کردن با مهارت اختصاصی مربوطه

گوش کردن ترکیبی از شنیدن گفته های طرف مقابل و درگیری با فرد در حال صحبت است اهمیت چنین مهارتی را از این واقعیت می توان استنباط کردکه ما بیش از هرکار دیگری که در حالت بیداری انجام می دهیم، وقت خود را صرف گوش کردن می کنیم زیرا توانائی ما درگوش کرد مستقیماً بردوستی ها، روابط خانوادگی وکارامد بودن شغلی و حرفه ای ما اثر می گذارد و انواع مهارتهای ارتباطی گوش کردن شامل مهارتهای توجه و پیگیری و انعکاسی می باشد.

۶-۱-۱- مهارت های توجه

توجه کردن به معنای اختصاص توجه جسمی به فرد دیگر است. توجه به عنوان گوش کردن با تمام بدن است. توجه کردن[۳]، ارتباطی غیرکلامی است که نشان می دهد شما به فرد در حال صحبت، دقیقا گوش می دهید. مهارت های توجه کردن شامل حالت درگیربودن[۴]، تحرک جسمانی مناسب، تماس چشمی[۵] و محیط غیرمزاحم[۶] است. توجه اثربخش، کارایی بسیار زیادی در روابط بشری دارد. این مهارت، به طرف مقابل نشان می دهد که شما به او و صحبت هایش علاقه مندید و نفوذ در ذهن و قلب او را تسهیل می کند.

– حالت درگیربودن

از آنجا که زبان بدن یا تن[۷]، اغلب با صدایی رساتراز واژه ها صحبت می کند، «حالت درگیربودن، برای گوش کردن اهمیتی بسزا دارد.» ارتباط هنگامی ترویج می شود که شنونده با بدنی مایل به جلو، در فاصله ای مناسب، رودروی طرف مقابل قرارگیرد و با وضعیتی گرم و پذیرا، هشیاری همراه با آرامش خود را به او انتقال دهد. خم شدن به سمت گوینده، در مقایسه با تکیه کردن به عقب یا لم دادن بر روی مبل، انرژی و توجه بیشتری را انتقال می دهد. حالت دیگری از روبه روی فرد دیگر بودن، قرار گرفتن در سطح چشمی یکسان با گوینده است. این موضوع به خصوص اگر شما برای گوینده مظهر قدرت[۸]- پدر یا مادر، پزشک یا رئیس- باشید اهمیت بیشتری دارد. نشستن بر روی لبه میز، درحالی که طرف مقابل روی صندلی نشسته است و یا ایستادن درموقعی که او نشسته است، می تواند مانع مهمی برای تماس بین فردی باشد.

– تحرک جسمانی مناسب

حرکت مناسب بدن برای خوب گوش کردن ضروریست. فرانکلین ارنست، روان پزشک، در کتاب خود با عنوان «چه کسی گوش می دهد؟» می نویسد:گوش کردن، حرکت کردن است. فرد بی تحرکی را که به گوینده خیره شده است می توان به شکلی معتبر[۹]، به عنوان شخصی ارزیابی کرد که گوش نمی دهد. شنونده خوب در پاسخ به گوینده، بدن خود را حرکت می دهد. امّا شنوندگان ناکارآمد بدن خود را در پاسخ به محرک های نامرتبط با گوینده حرکت می دهند و حواس پرتی آنان در زبان بدن نمایان می شود: بازی کردن با کلید یا مداد، ور رفتن با موبایل!

– تماس چشمی

تماس چشمی اثربخش بیانگر میل و علاقه به گوش کردن است. تماس چشمی گوینده را قادر می سازد که میزان پذیرش خود و پیامش را از جانب شما ارزیابی کند. اما مورد دیگری که به همین اندازه اهمیت دارد، آن است که شما می توانید از طریق تماس چشمی، معانی عمیق تر کلام گوینده را «بشنوید».

– محیط غیرمزاحم

توجه کردن در محیط هایی که به مقدار زیادی باعث حواس پرتی می شوند، واقعا غیرممکن است. محیط غیرمزاحم – یعنی محیط جذابی که ترس آور نبوده و موانع فیزیکی زیادی بین افراد ایجاد نمی کند- شرایط تسهیل گفتگو را فراهم می آورد. برداشتن موانع فیزیکی بزرگ ارتباط بهتر را ممکن می سازد. در اداره ها معمولا میزمزاحم گوینده و شنونده می شود. مطالعه ای. جی، وایت[۱۰] در مورد مصاحبه تاریخچه پزشکی بیماران به این کشف انجامید که وقتی میز تحریر میان بیمار و پزشک فاصله ایجاد نمی کرد. ۵۵% بیماران راحت تر بودند و فقط ده درصد آنان از جدا شدن پزشک و بیمار توسط میز احساس رضایت می کردند. هنگامی که شنونده ای پشت میز می نشیند احتمال می رود که تعامل موجود بیشتر از نوع تعامل میان نقش با نقش باشد[۱۱] تا فرد با فرد. اگر دفتری کوچکتر از آن باشد که بتوان صندلی های گفتگو را دورتر از میزگذارد بهتر است صندلی بیمار را در کنار میز قرار داد نه در جلوی آن.

۶-۱-۲- مهارت های پیگیری[۱۲]

ماشین خانمی به نام بهناز با ماشین دیگری تصادف کرد. پس از تصادف و به محض آن که فرصتی پیدا شد، او به شوهرش کامران تلفن کرد و گفت که تصادف کرده است. اولین سوال شوهر این بود که: «ماشین چقدر صدمه دیده است؟» و پس از تکمیل اطلاعات خود در این زمینه پرسید:«مقصر کی بود؟» و سپس گفت:«اصلا به چیزی اقرار نکن». بهناز پرسید: «سوال دیگری نداری؟» کامران پاسخ داد: «نه، همین کافی بود.» با شنیدن این پاسخ بهناز فریاد زد: «کافیه، کافیه؟ اما باید اضافه کنم که خودم هم الان در بیمارستان بستری ام چون چهارتا از دنده هایم شکسته!» نقش کامران درمکالمه می بایست نقش یک شنونده باشد، در حالی که او بیشتر صحبت کرده بود. یکی از وظایف اولیه شنونده آن است که خود را از مسیر فرد دیگر بیرون نگهدارد و دریابد که گوینده موقعیت خود را چگونه می بیند.

– در- بازکن ها[۱۳]

زمانی که مردم از چیزی نگران و یا هیجان زده اند، اغلب سرنخ های غیرکلامی زیادی را بروز می دهند. احساسات آنان درحالت های چهره، تُن صدا، حالت بدن و سطح، انرژی به شکلی تلگراف گونه تجلی می یابد.

در- بازکن دعوتی اجبارانه برای صحبت کردن است. گاهی اوقات، به کارگیری در- بازکن ها لازم و ضروری نیست و گوینده مستقیما به موضوع مورد نظر می پردازد.

– تشویق های کوتاه

یکی از مسئولیت های شنونده آن است که برای گوینده این فرصت را فراهم کند که به صحبت در مورد یک موقعیت به همان شکلی که آن را می بیند و احساس می کند، بپردازد. پاسخ های ساده ای که گوینده را تشویق می کنند هر طورمایل است داستان خود را بیان کند و در عین حال شنونده را نیز فعال نگه می دارند، تشویق کوتاه[۱۴] نامیده می شوند و در مراجع دیگر با عنوان تسهیل[۱۵] مطرح گردیده پزشک با فراهم کردن سرنخ های کلامی و غیرکلامی در جریان مصاحبه بیمار را در ادامه مصاحبه کمک می کند و او را به ادامه صحبت تشویق می کند. تکان دادن سر، جلو کشیدن صندلی، اظهار “بلی، و آنوقت؟” یا “هوم، ادامه بدهید ” نمونه های پرکاربردهستند.

– سوال های کمتری بپرسید

سوال کردن بخشی جدایی ناپذیر از تعامل کلامی است. در هنگام گفتگو مطرح کردن سوالات زیاد موجب به خطر افتادن تعامل می شود این کار به جای اینکه شنونده را کنار گوینده قراردهد، در مقابل او قرار می دهد و به جای انکه به گوینده فرصت دهد تا موقعیت و وضعیت خود را بررسی کند جهت مکالمه و گفتگو را به او تحمیل می کند.

– سکوت[۱۶]

شنونده تازه کار بایستی ارزش سکوت را درآزاد گذاردن گوینده برای تفکر، احساس و بیان مطالب خود یاد بگیرد، به قول یک خردمند ” نقطه آزاد خرد سکوت وگام دوم آن گوش کردن است، اغلب شنوندگان زیاد صحبت می کنند آنان گاهی خیلی زیاد و حتی بیش از فردی که می کوشد مسائل خود را مطرح کند صحبت می کنند. سکوت اغلب به عنوان تلنگری موثر برای تداوم گفتگو عمل می کند”[۸].

۶-۱-۳- پاسخ های انعکاسی، آینه گوینده (مهارتهای انعکاسی)

هنر خوب شنیدن شامل توانایی پاسخ انعکاسی است. در پاسخ انعکاسی، شنونده احساس و یا مفهوم چیزی را که گوینده با او در میان گذارده است را بیان می کند و این کار را به گونه ای انجام می دهد که نشان دهنده درک و فهم و پذیرش وی باشد.

۱) توضیح[۱۷]: پزشک طرح درمانی را به زبان قابل فهم برای بیمار بیان می کند و مجال می دهد که او واکنش نشان داده و سؤالات خود را بپرسد. مهارت توضیح دادن یکی از مهم ترین و رایج ترین مهارت های اجتماعی است، با این وصف قاعده مند کردن آن دشوار است زیرا کافی بودن توضیح با سن، اطلاعات قبلی و توانایی ذهنی طرف مقابل رابطه مستقیمی دارد. در یک بررسی جالب براون و آرمسترانگ[۱۸](۱۹۸۴) مطرح کرده اند که کمتر از یک درصد از کل زمان مبادله اطلاعات بین پزشکان و بیماران به توضیحات پزشکان برای بیماران اختصاص می یابد. بررسیهای بعدی نشان دادند که ارائه اطلاعات و توضیحات رضایت بخش موجب کاهش درد، ناراحتی، اضطراب و استرس بیماران می شود.

۲) انعکاس احساسات: منظو