فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر

فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر شامل 49 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحولات تاریخی دین تا عصر حاضر :

آفتاب، ش ۱۴

چکیده: نویسنده، نخست، به نقل از هیلر، دین شناس آلمانی، تعریفی مختصر از دین ارائه می کند . سپس، نظر یک دین شناس دیگر را، که به پنج گونه دین و دین داری در طول تاریخ اشاره دارد، شرح می دهد .

«هیلر» ، ^(۱) یکی از دین شناسان بزرگ آلمانی، بر این عقیده است که هر دینی را می توان در سه دایره متداخل خلاصه کرد: در مرکز دایره اول، تجربه های گوناگون دینی قرار دارند; در دایره دوم، که محیط بر دایره اول است، عقاید و ایده های دینی، و در دایره سوم، که هر دو دایره دیگر را در درون خود گنجانده است، آداب و رسوم و شعایر دین جای می گیرند . مجموع آنچه در این سه دایره موجود است، اعم از تجربه های دینی، عقاید، آرا، رسوم و شعائر دینی، ساختار سمبلیک هر دین را به وجود می آورد .

در نظر عده ای از دانشمندان، دین، به معنای یک سیستم سمبلیک، در پنج مرحله تاریخی، تکامل می پذیرد:

اولین محتوا و شکل از دین، در میان اقوام ابتدایی دیده می شود . در این نوع از دین، انسان ها موجوداتی برتر از خویش را تجربه می کنند و با آنان ارتباط حاصل می نمایند، که فقط تا حدودی از انسان ها برترند و حتی می توان گفت که آن موجودات، چون انسان هایی قوی تر و نیرومندتر می باشند . اعمال دینی از غیر دینی و جهان دینی از غیر دینی تفکیک نشده است و همه قواعد و مقررات اجتماعی نیز از خواب هایی که اسطوره های دینی را شکل می دهند، ناشی می شوند .

نوع دوم از دین و دین داری، در مرحله ای قرار دارد که در آن، ادیان چند خدایی دیده می شود . در این مرحله، مفهوم خدایان شکل می گیرد و بین این خدایان متعدد و انسان ها فاصله بسیار زیادی به وجود می آید . به همین جهت، در این مرحله، دو پدیده که هر دو، به عنوان نقاط عطف دین و دین داری مطرح می باشند، ظهور می یابند . اولین پدیده، آن است که انسان ها چون از خدایان جدا می شوند، در برابر خدایان «آزاد» می شوند . یعنی آدمی، در موضع گیری خویش نسبت به پرستیدن یا نپرستیدن خدایان، به مفهوم «آزادی در برابر خدایان » می رسد . اما این آزادی برای او مایه خوشوقتی نیست; زیرا همین آزادی در برابر خدایان، منشا «ترس » می شود و این جاست که پدیده دوم، یعنی محتوای ترس از خدایان و مجازات آنان، خود را در ادیان نشان می دهد . در این مرحله، همان طور که سایر نهادها پا به عرصه اجتماع می گذارند و شکل می گیرند، نهادهای دینی نیز به وجود می آیند و جامعه کم کم به سوی نهاددار شدن گام برمی دارد . از این مرحله به بعد، این نهاد دینی تازه شکل گرفته، دارای متولیان، اعمال، قواعد و آداب و رسوم دینی مخصوص به خود می گردد .

اما نوع سوم دین داری، مربوط به مرحله ای است که ادیان بزرگ تاریخی شده در آن به وجود می آیند; ادیان بزرگی مثل هندوئیسم، بودائیسم، اسلام و مسیحیت . در این ادیان، آدمی تجربه می کند که میان واقعیت زندگی روزانه و واقعیت ایده آل و مطلوب او (خدای ادیان توحیدی) شکاف عمیقی وجود دارد و به تعبیر دیگر، «آن زندگی که در اختیار آدمی است، آنچنان که باید مطلوب نیست و آن زندگی که مطلوب است، هرگز به دست آمدنی نیست .» با تفطن به این واقعیت، انسان با خود می گوید: «من باید نجات پیدا کنم » . این گونه است که مفهوم «نجات » ، که در ادیان گوناگون بسیار مهم شمرده می شود، شکل می گیرد . علاوه بر آن، مفهوم «خود» نیز در این مرحله به وجود می آید . «فردانیت » انسان، این «خود جدای از جهان » و این «خود جدای از دیگران » همیشه برای بشر وجود نداشته است . عواملی باید دخالت کنند تا زندگی مطلوبی را، که غیر از این زندگی فعلی آدمی است، نصیب او سازند و این «خود» گرفتار را نجات بدهند . نجات دهنده، همان «امر متعال » (خدای متشخص و کامل و نامتناهی) و واسطه های اوست که سرنوشت انسان در اختیار او قرار دارد . از خصوصیات دیگر این مرحله، افزایش روند تفکیک نهادهای اجتماعی و شکل گیری این نهادها به صورت واضح، و خودآگاهی هر کدام از متولیان نهادها می باشد: سیاستمداران، سیاستمداران هستند; کشاورزان، کشاورزان هستند و متولیان دین نیز، متولیان دین و … .

مرحله چهارم دین و دین داری، به نظر دین شناسان، در آغاز دوره مدرنیته یا جهان جدید دیده می شود . اولین مشخصه جدید این گونه، فرو ریختن اتوریته های واسطه بین فرد و خداست . در مرحله سوم، میان انسانی که به مفهوم «خود» دست یافته و در جست وجوی «نجات » بود و خداوند، اتوریته های واسطه ای پدید آمدند . این نظام به Hirarchy ] » ، یعنی دستگاه و ساختار معنوی و روحانی «واسطه گری میان انسان و خدا» تعبیر می شود که دارای سلسله مراتب خاصی است; اما در مرحله چهارم، این Hirarchy ] » فرو می ریزد و افراد بشر، خود را مستقیما در برابر خداوند تجربه می کنند . امکان واسطه ای که به انسان مدرن بگوید: «من شما را راهنمایی می کنم تا به تجربه معنوی نائل شوید» وجود دارد; اما این که بگوید: «نجات شما در دستان من است و من واسطه اثرگذار میان شما و خدا هستم » ، هرگز مورد قبول و پذیرش انسان مدرن نیست .

در این مرحله، مفهوم «خدا» ، «خود» ، «نجات » و «گناه » (مفهوم های اساسی و سمبولیک عام و شامل دین پیشین) باقی است و تنها چیزی که اتفاق افتاده، از میان رفتن اتوریته ها و واسطه هاست . انسان خود می تواند نجات پیدا کند و به اصطلاح، در این مرحله، گنه کار بودن انسان، با شرافت انسان قابل جمع است . اساسا در این مرحله، انسان موجودی تعریف می شود که اگر گناه نکند انسان نیست و در این باب، در الهیات پروتستانی مسیحیت، سخنان بسیار زیادی بیان شده است .

پس از تجربه چهار مرحله از دین و دین داری، اکنون در وضعیت جدیدی قرار داریم که مرحله پنجم از دین و دین داری است . در این مرحله، یک سیستم واحد سمبلیک پیشین عام دینی، که همه انسان ها از آن پیام بگیرند، وجود ندارد; بلکه سیستم های سمبلیک گوناگونی به وجود آمده اند و هر کس سمبل های دینی خود را مطرح می کند . به تعبیر یکی از دین شناسان، «پاره ای از اشخاص، خودشان را یک فرقه می دانند .» و دریافتشان این است که باید به سامان دهی معنوی – درونی خود بپردازند تا بتوانند خویش را بیابند . این انسان ها، در بیرون از خویش، هیچ علامتی که بتواند آنها را به سوی نجات رهبری کند، نمی یابند .

چنین انسانی دقیقا مثل کسی است که در بیابانی بی کران و تاریک، ناگهان به وضعیت خویش آگاهی پیدا کرده و دانسته است که در این بیابان تنهاست، هیچ جهتی را نمی شناسد و هیچ افقی در پیش چشمانش پیدا نیست . چنین انسانی هیچ راهی برای نجات ندارد; تنها یک «توانستن » برای او مطرح است; این که روی پاهای خویش بایستد و مسئولیت زندگیش را صد در صد بر دوش کشد .

محتوای دین و دین داری چنین انسانی با اقسام پیشین فرق فاحش دارد . پاره ای از عارفان، واجد این نوع از دین و دین داری بوده اند . آنان زمانی توانایی سلوک پیدا کرده اند که به یک «بیداری » بسیار تکان دهنده دست یافته اند . این بیداری مساوی است با بی اعتمادی مطلق انسان به هر چه تا کنون با آن زندگی کرده است .

آگاه شدن از تحولات تاریخی دین، ما را ملزم می کند بپذیریم در طول تاریخ، دین شکل ها و محتواهای گوناگونی داشته است; باید این واقعیت را بپذیریم که عصر جدید، عصر فروپاشی اتوریته ها و سمبل های عام دینی است . اگر این وضعیت را به سمیت بشناسیم، مانع دین و دین داری های متفاوت نخواهیم شد . آن وقت برای ما این سؤال مطرح خواهد شد که با کدام سخن، با کدام پیام و با کدام روش خردمندانه و جاذب، می توان به کسی که در این بیابان تاریک، قصد پیدا کردن