بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راهگشای کربلا :

عالم با جلالت ودانای با ذکاوت، مجمع فضیلتها ووالائی ها، فرد با صفی با وفا مولا علی رشتی که خاکش پاک باد، مرا خبر داد. او دانشمندی نیکوکار وپروا پیشگوشه گیر وداری دانشهی گوناگون وبصیرت ونقادی بود، او از شاگردان سید بزرگوار استاد رانقدر (میرزا حسن شیرازی) – که سایه اش مستدام باد- بود. چون در خواست اهل بلاد لار از نواحی فارس از نداشتن عالم جامع نافذ الحکم بالا گرفت، (استاد معظم میرزا حسن شیرازی) آن مرحوم را به آنجا فرستادند. و- در آنجا- با سعادت زیست وبا ستایش مرد. من مدتها در سفر وحضر مصاحبش بودم ودر اخلاق وفضائل بسان او کم دیدم. او گفت: یک باری که از زیارت حضرت ابا عبد الله الحسین علیه السلام باز می گشتم، واز راه فرات رهسپار نجف اشرف بودم. هنگامی که بر کشتی هی کوچکی که میان کربلا وطویرج کار می کردند، سوار شدم، دیدم افرادی که سوار کشتی هستند جملگی از اهالی حله می باشند. – واز طویرج راه حله ونجف جدا می شود- دیدم آن جماعت جز یک نفر جملگی مشغول لهو ولعب وشوخی شدند، اما او در کارهی آنها وارد نمی شد، وآثار افتادگی ووقار از او ظاهر بود، نه شوخی می کرد ونه می خندید، آن گروه روش او را رد می کردند، وبر او عیب می گرفتند، با این حال در خورد وخوراک وآشامیدنیها با ایشان شریک بود. از او بسیار تعجب کردم، ولی مجال- سوال نبود، تا این که بجائی رسیدیم که دیگر به خاطر کمی آب، کشتی قادر به پیشروی نبود، لذا صاحب کشتی ما را از کشتی پیاده کرد، در نتیجه در کنار رود راه را پیش گرفتیم. اتفاقا با آن شخص همراه شدم. پس از او راجع به علت کناره گیری او از دوستانش وبدگوئی آنان نسبت به او، پرسیدم. گفت: ایشان از خویشانم هستند که از اهل سنت می باشند، وپدرم نیز از ایشان است، ولی مادرم اهل ایمان می باشد، من نیز در سلک آنان بودم، اما خدا به برکت حضرت حجت صاحب الزمان علیه السلام بر من بخاطر تشیع منت نهاد. از چگونگی ایمانش پرسیدم. گفت: نام من یاقوت است، ودر کنار پل حله روغن می فروشم. پس در سالی به خاطر خریدن روغن از حله به اطراف ونواحی، نزد بادیه نشینان از اعراب بیرون رفتم. پس چند منزلی دور شدم تا آنچه خواستم، خریدم، وبا گروهی از اهل حله بر گشتم. در یکی از منازل فرود آمدیم وخوابیدیم، چون بیدار شدم کسی را ندیدم. همه رفته بودند. وراه ما از صحری بی آب وعلفی بود که درندگان بسیاری داشت، ونزدیکترین آبادی فرسنگها راه فاصله داشت.

پس برخاستم وبار را بر مرکب خویش نهادم، ودر عقب آنها به راه افتادم، ولی راه را گم کردم وحیران وسرگردان گردیدم، واز درندگان وت