فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 118 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زنان و آموزش عالی؛ تکوین هویتی نوین برای زنان در آموزش عالی ایران :

این مقاله با رویکردی کمّی و کیفی تحولات نظام آموزش عالی در ایران را بررسی کرده و دراین راستا، عمدتاً بر افزایش سهم و مشارکت زنان در آموزش عالی تأکید می کند. شواهد و بررسی ها نشان می دهد که بعد از انقلاب اسلامی ایران(۱۳۵۷)، خصوصاً در سالهای اخیر، مشارکت زنان در آموزش عالی، حداقل از نظر کمّی افزایش یافته است. رویکردها و تبیین های متعددی در این زمینه وجود دارد، لیکن به نظر می رسد که چنین تحولی در ایران به مثابه قسمتی از یک تحول عام و یا حتی نوعی تغییر پارادایماتیک (

paradigmatic shift

) مرتبط با فرایند جهانی شدن (

Globalization

) است.

امروزه شاید هیچ صاحبنظری منکر این واقعیت نباشد که جامعه ایران تقریباً در دو سه دهه گذشته، خصوصاً بعد از انقلاب اسلامی، تحولات اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و آموزشی خطیری را سپری کرده است. یکی از مهمترین این تحولات، بسان بسیاری از کشورهای در حال توسعه، گسترش آموزش عالی در سطوح و مقاطع گوناگون بوده است. این رویداد با حضور و مشارکت چشمگیر زنان و دختران در آموزش عالی همراه بوده است. این تحول مهم در جامعه ایران، یعنی گسترش آموزش عالی بطور اعم وافزایش مشارکت زنان در آموزش عالی بطور اخص از ابعاد گوناگون قابل تأمل است. مقاله حاضر تلاش می کند در چارچوب بالقوه خود، با رویکردی کمّی و کیفی، ابعاد گوناگون موضوع را بررسی کرده و تحلیل ها، توصیف ها و تبیین های مرتبط با گسترش مشارکت زنان در آموزش عالی ایران را خصوصاً بعد از انقلاب اسلامی ارائه دهد.

تحولات آموزش عالی در ایران

علیرغم آنکه برخی معتقدند آموزش عالی در ایران یک پدیده بعد از جنگ جهانی تلقی می شود، لیکن قدمت نهادهای آموزشی و تاریخ آموزش عالی در ایران به دوران قبل از اسلام یعنی حدود ۲۰۰۰ سال قبل بازمی گردد. بنابراین، تاریخ و فرایند گسترش آموزش عالی در ایران را می توان به پنج دوره زمانی نسبتاً مستقل تقسیم بندی کرد:

۱- دوره اول: آموزش عالی پیش و پس از اسلام تا قرن نوزدهم میلادی

این دوره که می توان آن را دوره قدیمی یا سنتی آموزش عالی ایران نام نهاد، در دو پایگاه زمانی قابل بررسی است:

الف) آموزش عالی پیش از اسلام؛

ب) آموزش عالی پس از اسلام.

الف) – آموزش عالی پیش از اسلام

اطلاعات در زمینه آموزش عالی پیش از اسلام محدود و اندک است. مع الوصف، موارد زیر در ارتباط با نظام آموزش عالی ایران پیش از اسلام قابل تأمل می باشد:

قدمت حوزه هاو مدارس علمی به دوران هخامنشیان می رسد. اسناد تاریخی از مدرسه پزشکی سائیس با کتابخانه ای معتبر در زمان داریوش، مجمع علمی همدان با یکصد تن از بزرگان دانش، فرهنگستان اردشیر در شهر سارد و مدرسه (آکادمی) پزشکی جندی شاپور حکایت می کند. مهمترین ویژگی این دوره، توجه به علومی می باشد که کارایی آنها برای جامعه محرز بوده و در آموزش علوم نیز شیوه حفظ مطالب بسیار اهمیت داشته است.

ب) آموزش عالی پس از اسلام

در این دوره نهادهای گوناگونی مانند دارالعلم، دارالمکتب، دارالحکمه، دارالحدیث، دارالقرآن، جامع، مسجد، بیمارستان، رصدخانه و مدرسه به عنوان مراکز آموزشی از قرن دوم هجری نقش داشته اند. در این دوره، وقف نقش اساسی در حفظ و توسعه مدارس داشته، اما همواره امری فردی تلقی شده است. در این دوره، مدارس نظامیه به عنوان مدرسه های دولتی، ساختار دقیق و پراهمیتی داشتند. همچنین حوزه علمیه، به ویژه حوزه علمیه قم که قدمتی بیش از ۲۰۰ سال دارد، حافظ سنت مدارس است که ریشه در قرون اولیه اسلام دارد.

در مجموع، می توان گفت که بدون لحاظ علل تاریخی، نهادهای آموزش عالی در دوران اسلامی، پس از طی یک دوران شکوفایی، تبدیل به مدارسی برای آموزش فقه و علوم وابسته شدند و پویایی خود را از دست دادند.

۲- دوره دوم: آموزش عالی در دوره قاجار و تأسیس دارالفنون

دوره قاجار یا دوره میانی گسترش آموزش عالی در ایران، در کنار دیگر مراکز و نهادهای آموزش عالی قدیمی تر و در مواردی متأخر تر چون حوزه علمیه، مدرسه عالی فلاحت (۱۳۰۰ه. .ش)، مدرسه حقوق، مدرسه طب، دارالمعلمین عالی(۱۳۱۰ه..ش)، مدرسه تجارت (۱۳۰۵ ه .ش)، مدرسه عالی علم سیاسی (۱۲۷۷ ه .ش)، مدرسه دامپزشکی (۱۳۱۱ ه..ش)، و . .. ، شاهد رویداد خطیر تأسیس دارالفنون (۱۲۶۷ه..ق) بود که در نیمه قرن نوزدهم میلادی به فرمان امیر کبیر، صدراعظم ایران، بنیان نهاده شد. در ارتباط با انگیزه تأسیس دارالفنون، دو دیدگاه متفاوت وجود دارد: برخی معتقدند که رفع مشکلات دولت و یا فراگیری بعضی علوم غیر متداول در دولت و جامعه وقت ایران انگیزه تأسیس بوده است.بعضی دیگر معتقدند که دارالفنون، به عنوان نخستین مؤسسه علمی و فنی ایران، در راستای نیازهای جامعه ایرانی طراحی شده است.

از جمله تأثیرات تأسیس دارالفنون در ایران عبارتند از: اشاعه علوم جدید فاقد زمینه منسجم و روزآمد، دگرگونی در ساخت و نگرشهای فرهنگی و طرح بحث سنت و تجدد، بوجود آمدن قشر تحصیلکرده، ایجاد دوگانگی در کادر مدیریت و دیوان سالاری کشور و تضاد گرایشهای سنتی و نو، تحول در نگرشهای سیاسی و بوجود آمدن انتظارات تازه سیاسی و اجتماعی. در هر حال ستاره اقبال دارالفنون چند سالی بیشتر ندرخشید و پس از چندی از میزان اعتبارات دولتی برای پرورش دانشجویان و کارشناسان علوم و فنون و پژوهشهای آزمایشگاهی کاسته شد و دارالفنون به یک مدرسه متوسطه معمولی تبدیل گردید.

۳- دوره سوم: آموزش عالی در دوره پهلوی تا پایان جنگ دوم جهانی

بر اساس ضوابط آموزش عالی نوین و مبتنی بر تجربه کشورهای اروپایی و امریکایی، اولین دانشگاه ایران یعنی دانشگاه تهران با بیش از ۷۰ سال پس از دارالفنون، در سال ۱۳۱۳ ه .ش (۱۹۳۴ م.) تأسیس شد. دانشگاه تهران تا پایان جنگ دوم جهانی تنها دانشگاه ایران بود. «منصوری» معتقد است که دانشگاه تهران با انگیزه تربیت معلم و اهل فن و حتی الامکان برای برطرف کردن احتیاجات روزمره تأسیس گردیده تا کشور از زیر بار هزینه معلمان، مهندسان و پزشکان خارجی خلاص شود. برخلاف دارالفنون که با مدرسان خارجی شروع به کار کرد، دانشگاه تهران از همان ابتدا جذب نیروهای بومی ایرانی را در صدر امور قرار داد.

۴- دوره چهارم: آموزش عالی در دوره پهلوی بعد از جنگ جهانی دوم

پس از جنگ دوم جهانی، آموزش عالی در ایران دستخوش تحولات کمّی و کیفی قابل ملاحظه ای شد. آموزش عالی رشد معنی داری هم در مقیاس (حجم) و هم در تنوع پاسخگویی به چالشهایی را داشته که زاییده نوسازی و توسعه اقتصادی بوده است. صاحبنظران معتقدند که در رشد و توسعه آموزش عالی بعد از جنگ دوم جهانی، بیشترین مسئولیت و نقش را دولت ایفا کرده است.

تا سال ۱۹۶۰ میلادی(۱۳۳۹ه . .ش)، دانشگاه تبریز(۱۹۴۶)، دانشگاه مشهد (۱۹۴۹)، دانشگاه شیراز (۱۹۴۸)، دانشگاه اصفهان (۱۹۵۰)، دانشگاه اهواز(۱۹۵۴) و دانشگاه پلی تکنیک ایران (امیرکبیر) در سال ۱۹۵۹ تأسیس شدند.

از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹، ملازم با رشد شهرنشینی، صنعتی شدن، توسعه اقتصادی، نوسازی و غربی شدن،آموزش عالی ایران خیلی سریع گسترش یافت. اولین دانشگاه خصوصی ایران (دانشگاه ملی ایران) و اولین دانشگاه صنعتی ایران (دانشگاه شریف) به ترتیب در سالهای ۱۹۶۰(۱۳۳۹ه..ش) و ۱۹۶۴ تأسیس شدند.

در فاصله سالهای ۱۹۶۲ الی ۱۹۷۹ در راستای غربی شدن و نوسازی، تلاشهایی برای تکوین نهادهایی صرفاً غربی خصوصاً به تبعیت از ایالات متحده آمریکا آغاز شد. برای مثال تأسیس مؤسساتی مانند «کالج دخترانه دماوند» و «مدرسه عالی مدیریت تهران» از جمله این تلاشها بود.

بررسی «مجید تهرانیان»(۱۳۵۷) در باره شرایط آموزش عالی ایران در دوره قبل از انقلاب نشان می دهد که در آستانه انقلاب، آموزش عالی کشور با چند مساله بنیادی ذیل مواجه بوده است: پیوندهای نادرست (تقلید از غرب و قطع رابطه کامل با سنتهای قومی قبلی و سنتی ایران)، نخبه گرایی آموزشی، ناهماهنگی اشتغال و آموزش و آموزش حین اشتغال به جای اشتغال حین آموزش، رشد شتابان آموزش عالی و اکنون زدگی و سیاست زدگی.

در حالت کلی، مهمترین ویژگی این دوره آموزش عالی در ایران، گسترش تدریجی، ساختار غیردینی، مرد محور و دولتی آن بود. تا دهه ۱۹۶۰، آموزش عالی عمدتاً به «طبقات متوسط شهری» محدود بود، لیکن از دهه ۱۹۶۰ تا انقلاب اسلامی ایران، تلاشهایی در راستای توده ای کردن آموزش عالی صورت گرفت.

۵- دوره پنجم: آموزش عالی بعد از انقلاب اسلامی ایران

بعد از انقلاب اسلامی (۱۳۵۷) آموزش عالی ایران تحولات کمّی و کیفی عمیقی پیدا کرد. بعد از انقلاب، گسترش آموزش عالی با سوگیری دینی اسلامی، ارزشی، مردم سالاری و به نوعی تخصص گرایی توأم بوده است. در سال ۱۳۵۹ (ژوئن۱۹۸۰) دانشگاهها به مدت سه سال به منظور ایجاد تغییرات بنیادی، ساختاری و «اسلامی کردن دانشگاهها»بسته شد. این رویداد ملازم بود با تشکیل «ستاد انقلاب فرهنگی»(

CRHQ

) با هدف ایجاد و برنامه ریزی گسترش آموزش عالی اسلامی در ایران، بطوریکه، بعد از بازگشایی دانشگاهها در سال ۱۳۶۲ (۱۹۸۳)، تحولات ساختاری، انسانی و کالبدی عظیمی در نظام آموزش عالی ایجاد شده بود.

در سال ۱۳۶۰ (۱۹۸۱)دانشگاه آزاد اسلامی، به عنوان یک دانشگاه خصوصی، در بُعد وسیعی با ۷۳ شعبه در ۷۰ مرکز تأسیس شد.علاوه بر این، بعد از انقلاب دانشگاههای متعددی که وابسته به وزارت فرهنگ و آموزش عالی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) و یا دیگر وزارتخانه ها و سازمانهای دولتی بودند، تأسیس شدند. بطوریکه امروزه (تا پایان سال تحصیلی ۸۰- ۱۳۷۹) در کشور نزدیک به ۲۷۵ مرکز آموزش عالی و دانشگاه وجود دارد. از مهمترین دانشگاههای تأسیس شده در بعد از انقلاب، می توان به دانشگاه تربیت مدرس (۱۹۸۱)، دانشگاه پیام نور(۱۹۸۷)، دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین(۱۹۹۰)، دانشگاه شاهد، دانشگاه امام حسین(ع)، دانشگاه امام صادق (ع) و . .. اشاره کرد.

تا اوایل دهه ۱۹۹۰، دانشجویان دختر فرصت مساوی برای مشارکت در بعضی از برنامه ها و دوره های آموزش عالی خصوصاً در برخی برنامه ها و رشته های هنری، فنی مهندسی، ]کشاورزی[ ، دوره های مربوط به رزمندگان و ایثارگران جنگ تحمیلی و . .. را نداشتند.

به عبارت بهتر، تا اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی، آموزش عالی ایران در برخی رشته هاو دوره ها با پدیده «مؤسسه ها و مراکز آموزش عالی تک جنسیتی»، به تعبیر «لیونز» روبرو بوده است.

در خصوص آموزش عالی به ویژه بعد از انقلاب، می توان به موارد ذیل اشاره نمود:

– علیرغم سیاستهای تمرکز زدایی،آموزش عالی در ایران سیستم متمرکز و دولتی دارد، یعنی خط مشی های اصلی آموزش عالی به شکل دولتی و در مراکز وزارتی که عمدتاًدر تهران واقع است، تکوین می یابند.

– نظام آموزش عالی ایران، آموزش محور است و با وجود تمامی تلاشها در راستای اعتلای جایگاه پژوهش، آموزش وتدریس دارای اولویت و اهمیت اول است.

– آموزش عالی ایران دارای متولیان متعدد و در مواردی غیر پایدار بوده و در این رابطه فاقد یک مرکز فرابخشی ملی برای خط مشی گذاری و برنامه ریزی بوده است. وجود دوره های آموزش عالی و دانشگاههای وابسته به وزارتخانه ها و مراکز انتفاعی و غیر انتفاعی متعدد، دلیلی بر این امر است.

– دانشگاهها در ایران ارتباط و پیوند ضعیفی با جامعه و صنعت دارند و وجود مراکزی چون «مرکز ارتباط با صنعت» و دیگر واحدها و مراکز در دانشگاههای ایران، نتوانسته است این پیوند را تقویت کند.

– آموزش عالی ایران نظام مردمحوری داشته است. یعنی بانیان (بنیانگذاران) و رؤسای دانشگاهها، مروجان، برنامه ریزان و مجریان نظام آموزش عالی ایران عمدتاً مردان بوده اند.

تحلیل کمّی مشارکت زنان در آموزش عالی ایران

آموزش عالی در ایران در طی ۶۷ سال گذشته (بعد از تأسیس دانشگاه تهران)، خصوصاً بعد از انقلاب اسلامی ایران، چه از لحاظ تعداد دانشگاهها و مراکز آموزش عالی و چه از لحاظ تعداد پذیرفته شدگان، دانشجویان، فارغ التحصیلان (دانش آموختگان)، اعضای هیأت علمی و موارد دیگر تورم قابل ملاحظه ای داشته است. بنابراین گسترش یا تورم آموزش عالی ایران با توجه به مؤلفه ها و زیر مجموعه های مذکور قابل بررسی است. در این قسمت، گسترش آموزش عالی ایران به تفکیک پذیرفته شدگان، دانشجویان، فارغ التحصیلان و اعضاء هیأت علمی (کادر آموزشی) به شکل کلی و با توجه به سهم زنان بررسی شده است.

پذیرفته شدگان

مرور اسناد، آمار و ارقام مربوط به تعداد پذیرفته شدگان دوره های آموزش عالی ایران نشان می دهد که در دوره مربوط به قبل از انقلاب (۱۳۵۷)، آمار و ارقام دقیقی در مورد پذیرفته شدگان وجود نداشته و در مواردی تعداد پذیرفته شدگان با تعداد داوطلبان، دانشجویان و . . . اختلاط پیدا کرده است. این عمده ترین دلیل نگارنده مقاله برای پرهیز از درج آمار و تعداد پذیرفته شدگان دوره های آموزش عالی ایران (دوره قبل از انقلاب) در جدول (۱) می باشد.

همانطور که در جدول (۱) مشاهده می شود همزمان با انقلاب اسلامی یعنی سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷ تعداد پذیرفته شدگان دوره های آموزش عالی (شامل کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی) در بخش دولتی ۵۶۲۵۷ نفر بود که از این تعداد، سهم زنان ۵/۳۱ درصد بوده است. در حالی که در سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹، تعداد پذیرفته شدگان دوره های آموزش عالی در بخش دولتی ۱۷۷۶۶۶ نفر بود که بیش از نیمی از آنها یعنی ۵/۵۰ درصد را زنان به خود اختصاص داده اند. شایان ذکر است که این سهم (سهم زنان در آموزش عالی) در سال ۸۱-۱۳۸۰ برای پذیرفته شدگان دانشگاههای کشور از طریق کنکور سراسری (بدون احتساب پذیرفته شدگان دوره های تحصیلات تکمیلی ناپیوسته) بیش از ۶۰ درصد یعنی ۷/۶۱ درصد بود.مقایسه تعداد پذیرفته شدگان در دوره های آموزش عالی در بخش دولتی در اول انقلاب یعنی سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷ و سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹، رشد ۶/۲۱ درصدی را نشان می دهد و همچنین سهم زنان از اول انقلاب تا سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹، ۱۹درصد و در مقایسه با تعداد پذیرفته شدگان کنکور سراسری ۸۱-۱۳۸۰، ۲/۳۰ درصد افزایش یافته است. سهم زنان در پذیرفته شدگان آموزش عالی، بین سالهای تحصیلی ۶۷-۱۳۶۶ الی ۷۳-۱۳۷۲ قابل توجه نبوده، بطوریکه در سال تحصیلی ۷۰-۱۳۶۹، سهم زنان به پایین ترین مقدار خود بعد از انقلاب یعنی ۹/۲۵ درصد رسیده است. به احتمال زیاد دلیل عمده این واقعیت (کاهش سهم زنان) می تواند بازگشت رزمندگان از جنگ تحمیلی و همچنین بازگشت آزادگان و اسراء بعد از جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۷ و مشارکت هر چه بیشتر آنها در آموزش عالی و به تبع آن، افزایش «نسبت جنسی»در سالهای مذکور خصوصاً سال تحصیلی ۷۰-۱۳۶۹ باشد.

دانشجویان

بنا به گزارش «شمس آوری» (۱۹۹۲)، در سال تحصیلی ۳۶-۱۳۳۵ برابر با ۱۹۵۶ میلادی در دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی ایران ۱۱۹۲۸ نفر دانشجو مشغول به تحصیل بوده اند. این تعداد در سال تحصیلی ۴۰-۱۳۳۹ و ۴۲-۱۳۴۱ به ترتیب ۱۹۸۱۵ و ۲۴۶۳۵ نفر بوده است. دراین راستا، در سال تحصیلی ۴۵-۱۳۴۴، ۲۹۶۸۳ نفر دانشجو مشغول به تحصیل بوده که از این تعداد سهم زنان ۷/۲۳ درصد بوده است. تعداد دانشجویان ایران در طلیعه انقلاب یعنی سال تحصیلی ۵۷-۱۳۵۶، ۱۶۰۳۰۸ نفر بوده است که از این تعداد، سهم زنان ۹/۳۰ درصد بوده است.

این سهم (۹/۳۰ درصد) در واقع به لحاظ کمّی، بالاترین میزان مشارکت زنان در آموزش عالی قبل از انقلاب محسوب می شود. در اول انقلاب یعنی سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷، دانشگاهها و مراکز آموزش عالی ایران ۱۷۵۶۷۵ نفر دانشجو داشتند که ۵/۳۰ درصد تعداد کل دانشجویان را زنان تشکیل می دادند. بعد از بازگشایی دانشگاهها، تعداد دانشجویان به مدت ۵ سال یعنی از سال تحصیلی ۶۲-۱۳۶۱ الی ۶۶-۱۳۶۵، از تعداد دانشجویان اول انقلاب یعنی تعداد دانشجویان سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷ کمتر بود. بنابراین، بعد از انقلاب اسلامی ایران، پایین ترین تعداد دانشجو در سال تحصیلی ۶۲-۱۳۶۱ بوده است. همچنین، همانطور که در جدول (۱) مشاهده می شود بعد از انقلاب، در طی سالهای تحصیلی ۶۶-۱۳۶۵ تا ۷۳-۱۳۷۲ سهم زنان از تعداد کل دانشجویان پایین تر از ۳۰درصد بوده است. یعنی در این دوره، سهم زنان از کل دانشجویان پایین تر از اول انقلاب (۵/۳۰درصد) بوده است. بر این اساس، پایین ترین سهم زنان از تعداد کل دانشجویان، در سال تحصیلی ۷۰-۱۳۶۹ (۳/۲۷درصد) بوده است.بر اساس آمار آموزش عالی ایران در سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹، سهم زنان از تعداد کل دانشجویان ۲/۴۷ درصد بوده استو پیش بینی می شود در سالهای آتی این سهم به مسیر صعودی خود ادامه دهد. در مقام مقایسه، سهم زنان از تعداد کل دانشجویان از اول انقلاب (سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷) تا حال (سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹) ۷/۱۶ درصد افزایش داشته است که درصد قابل توجهی است. همچنین در این فاصله، تعداد کل دانشجویان نیز رشد ۳۱۷ درصدی داشته است، یعنی تعداد کل دانشجویان (بخش دولتی) از ۱۷۵۶۷۵ نفر در سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷ به ۷۳۳۵۲۷ نفر در سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹ رسیده است.

جدول (۱): تعداد کل پذیرفته شدگان و دانشجویان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی ایران در سالهای ۱۳۸۰- ۱۳۳۵

منبع: صالحی، ۱۳۸۰؛ ۳۴-۳۳، سازمان پژوهشهای علمی و صنعتی ایران، ۱۳۷۷؛ ۲، آمار آموزش عالی ایران (بخش دولتی) در سال تحصیلی۸۰ – ۱۳۷۹، ۱۳۸۰؛ ۳۰۱-۲۹۳و

Shamsavary ,1992; 328-329

فارغ التحصیلان (دانش آموختگان)

همانطور که در جدول (۲) قابل ملاحظه است، فقط تعداد فارغ التحصیلان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی ایران بعد از انقلاب اسلامی ایران درج شده است. دلیل عمده این امر فقدان آمار و ارقام دقیق از دانش آموختگان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی در دوران قبل از انقلاب اسلامی است. در اول انقلاب یعنی سال تحصیلی ۵۸- ۱۳۵۷، تعداد کل دانش آموختگان ۳۵۵۵۹ نفر بود که از این تعداد فقط ۵/۲۷ درصدشان را دختران و یا زنان تشکیل می دادند، این در حالی است که تعداد کل دانش آموختگان در پایان سال تحصیلی ۷۹-۱۳۷۸، ۱۲۲۲۹۷ نفر برآورد شده است. به عبارت بهتر از سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷ تا سال تحصیلی ۷۹-۱۳۷۸، تعداد فارغ التحصیلان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی در بخش دولتی رشد ۲۴۴ درصدی داشته است. در طول دوره آموزش عالی بعد از انقلاب اسلامی ایران، بالاترین و پایین ترین سهم مشارکت زنان در تعداد فارغ التحصیلان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی دولتی به ترتیب در سالهای تحصیلی ۷۹-۱۳۷۸ (۶/۳۹درصد) و ۷۰-۱۳۶۹ (۳/۲۷درصد) بوده است.

کادر آموزشی (اعضای هیأت علمی)

دانشگاهها و مراکز آموزش عالی ایران در سال تحصیلی ۴۵-۱۳۴۴، ۲۴۸۶ نفر کادر آموزشی داشتند که بر اساس آمار و ارقام موجود، از این تعداد فقط ۲۳۶ نفر (۵/۹درصد) زن بودند. این تعداد (تعداد کادر آموزشی دانشگاهها و مراکز آموزش عالی) در سال تحصیلی ۵۰-۱۳۴۹ و ۵۵-۱۳۵۴، به ترتیب به ۶۴۷۴ و ۱۳۳۹۲ نفر رسید که سهم زنان در سال تحصیلی ۵۰-۱۳۴۹، ۳/۱۲ درصد و در سال تحصیلی ۵۵-۱۳۵۴، ۶/۱۳ درصد بود.

بعد از انقلاب اسلامی ایران، تعداد اعضای هیأت علمی دانشگاهها تغییرات قابل ملاحظه ای داشته است. این تعداد در سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷، ۱۶۲۲۲ نفر بود که ۶/۱۳ درصدشان را زنان تشکیل می دادند. همچنین در سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹ در دانشگاهها و مراکز آموزش عالی (بخش دولتی) ۲۵۸۲۸ نفر کادر آموزشی و پژوهشی مشغول فعالیت بودند که از این تعداد ۵۰۳۱ نفر (۵/۱۹درصد) را زنان تشکیل می دادند. بعد از انقلاب اسلامی ایران، بالاترین و پایین ترین سطح مشارکت زنان در تعداد اعضای هیأت علمی به ترتیب به سالهای تحصیلی ۷۸-۱۳۷۷ (۸/۱۹درصد) و ۵۸-۱۳۵۷ (۶/۱۳درصد) برمی گردد. در مجموع از اول انقلاب (سال تحصیلی ۵۸-۱۳۵۷) تاکنون (سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹) سهم و مشارکت زنان در تعداد کادر آموزشی دانشگاهها فقط ۹/۵درصد افزایش یافته است. همچنین دانشگاهها و مراکز آموزشی عالی در سالهای تحصیلی ۶۲-۱۳۶۱ و ۷۷-۱۳۷۶ به ترتیب، کمترین (۹۰۴۲نفر) و بیشترین (۴۴۰۷۲ نفر) کادر آموزشی را داشته است. بنابراین، بر اساس داده های مندرج در جدول (۲) می توان اذعان کرد که از سال تحصیلی۷۷- ۱۳۷۶ تا سال تحصیلی ۸۰-۱۳۷۹ تعداد کادر آموزشی دانشگاهها و مراکز آموزش عالی (بخش دولتی) رشد منفی ۷۱ درصدی را نشان می دهد.

جدول (۲): تعداد کل فارغ التحصیلان و کادر آموزشی (هیأت علمی) دا