فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 100 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سیمای حضرت زینب کبری (علیها السلام) در شعر آیین فارسی :

طرح مسأله

امام حسین (ع)، سومین خورشید آسمان امامت، با تقدیم جان و مال خود و اهلبیتش به محضر خداوند عالی اعلا، جهان بشری را تا ابد وام دار حماسه آفرینی خویش کرد. گویا واژه های ایثار، شهامت و از خود گذشتگی با شهادت این ابر مرد عالم، بار معناییشان افزون گردید. به قطع و یقین باید گفت در شرح آنچه سیدالشهدا و اهلبیتش به انجام رساندند و تاریخ را حیرت زده کردند؛ اگر تا قیامت هزاران هزار کتاب و مقاله دیگر به رشته تحریر درآید؛ محال است بتوان گوشه ای از شخصیت این بزرگ مرد به تصویر کشیده شود و این حماسه عظیم ماندگار نمی شد، اگر پرچم کربلا پس از شهادت حضرت اباعبدالله الحسین بر دوش خاتون کربلا، حضرت زینب (س) نمی افتاد. چه زیبا گفته استاد توفیق ابوعلم از علما اهل سنت مصری: «هر کس تاریخ زندگی و مبارزات عقیله بنی هاشم زینب (س) را به دقت بررسی نماید با ما هم عقیده خواهد بود، که نهضتی را که امام حسین (ع) علیه کفر و ارتداد برپا نمود، اگر زینب (س) نبود و وظایف سنگین خود را پس از شهادت برادر انجام نمی داد و سرپرستی زنان را در مراحل اسارت خانواده پیامبر در دست نمی گرفت چنین سامان نمی یافت و آن رستاخیز خونین به چنین نتیجه مطلوبی نمی رسید» آری خلود و جاودانگی نهضت حسینی تنها در گرو همت عالی این بانوی بزرگ است. (نبوی، ۱۳۹۲: ۱۷۳)

و خوب و به جا گفت علامه مامقانی که: و تو چه دانی زینب چیست و ما ادراک ما زینب (قائمی، ۱۳۸۶، : ۱۵۶). «نامش را خدا انتخاب کرده» و از پستان علم و دانش شیر خورده (مقیمی، ۱۳۶۰: ۶۶) و در سایه امیرالمومنین رشد کرد. حق دارد اگر امام سجاد (ع) به او می گوید: تو عارفه کامله و عالمه غیر معلمه هستی (دستغیب شیرازی، ۱۳۵۲: ۱۷). اما از صبح تا عصر در مقابل چشمانش بزرگترین فاجعه بشری رخ می دهد و او شاهد و ناظر است. ذبح شدن فرزندانش را دیده است. قطعه قطعه شدن برادران را دیده . او شاهد بوده که حسین (ع) خون گلوی شیرخواره را به آسمان پاشیده و عطش بچه ها جانش را به لب آورده و عصر عاشورا از ضربات تازیانه تنش کبود شده. چون او سپر انسانی بچه ها و زن هاست تا آسیب نبینند. او یک زن است، یک زن اما این همه مصیبت دیده. و با اینهمه مصیبت دیدن علامه اسد حیدر می گوید: «زینب (س) با قلبی استوار و محکم و پا برجا در میان جمع حاضر شد و با صدای بلند و شیوا اهداف قیام امام حسین (ع) را آشکار نمود و مردم را با صراحت و روشنی و نفوذ کلام خود به یاد امام علی (ع) انداخت. او هرگز در موضع ضعف و زبونی و جایگاه زنی قرار نداشت که تاثیر و حزن او را از پای درآورد.» (نبوی،۱۷:۱۳۹۲)

اما او را نباید فقط و فقط در قاب کربلا دید. آشنایی با سیمای این بانو نیازمند مطالعه دقیق زندگی ایشان، از بدو تولد پر برکتش تا آخرین لحظه عمر ملکوتی ایشان است و چقدر زیبا گفته است آن نویسنده مسیحی، آنتون بارا که بیست و پنج سال از عمرش را صرف پژوهش در زندگی این بانوی مجلله کرده. می گوید: «به نظر این بنده، هر نوع پژوهش و بررسی برای پی بردن به مقامات و عظمت بانو زینب نباید منحصر به موضع گیری های او در حادثه عاشورا باشد؛ بلکه بایست کلیه رفتارها و تجلیات اخلاقی آن حضرت از جهات انسانی و مذهبی به گونه ای متناسب با شخصیت والای او مورد تجزیه و تحلیل قرار بگیرد.» (آنتون بارا، ۱۳۹۳: ۱۶-۱۵)

اما. .. آری اما این بانوی مجلله خاتون کربلا و ملیکه عرش و فرش، نور النور است. یعنی دختر دو نور حیدر کرار و زهرای مرضیه (س). «و در زمانی محدود نیابت خاصه از امام زمان خود دارد » (نبوی، ۱۳۹۲: ۱۷۴و قائمی، ۱۳۸۶: ۱۵۸) و همزمان آنقدر گرسنه مانده که نماز شبش را نشسته می خواند. دختر شهید، مادر شهید و خواهر شهید و عمه شهدا است. اما زبان به سخن که باز می کند آمران ظلم را کمر می شکند و تیغ زبانش را با ذوالفقار علی مقایسه می کنند و عظمتش را چهارده معصوم ستوده اند. اما گرسنگی و تشنگی و تازیانه و سرما و گرمای راه و زخم زبانها و اهانتهای اسارت هیچ یک نتوانست خدشه ای به امانت داری او وارد کند.

حسین مظلوم (ع) روز عاشورا برنامه اش تمام شد؛ ولی شب عاشورای مجلله زینب (س)، را( با آنهمه سختی)بسنجید با شب بعدش. این مخدره در چه هنگامه ای گرفتار بود و گرفتاریها را حساب کنید. گرسنه، تشنه، داغدیده آنهم داغهای متعدد، در بیابان سرگردان جمع آوری بچه های پریشان و مراقبت آنها، خدا چه قوت روحی به او داده است که در مقام قوه عملی که از لوازم قوه علمی است تالی ندارد.(دستغیب شیرازی، ۱۳۵۲: ۳۰)

و همین زن با این همه داغ که بر جگر دارد در مجلس یزید لعنت ا… می ایستد و چنان یزید را تحقیر می کند که تاریخ را به حیرت وا می دارد. او خلیفه به ظاهر مسلمان ممالک اسلامی را به اسم صدا می کند و تحقیرش می کند. او یزید را پسر معاویه و… ای یزید. .. خطاب می کند که معمول نبود بزرگان را به اسم صدا کنند و آن شکوه پوشالی را فرو می ریزد و با آن خطابه نشان می دهد که پشتوانه انقلاب حسینی است. (مقیمی، ۱۳۶۰: ۲۹۶-۲۹۴).

اگر از صبر او بخواهیم بگوییم، مگر ما را این توان هست که از صبر و رضای او نمونه ها ذکر کنیم و آنچه که در این مختصر عرضه می شود تنها به عنوان نمونه است. شما زینب (س) را در نظر آورید که کسی نزد او محبوبتر از حسین (ع) نیست چنان است که حتی نمی تواند تصور مرگ او را داشته باشد. در شب عاشورا که شعر او را در مورد بی وفایی دنیا می شنود، بی تاب و بی طاقت می شود و آرزو می کند که نباشد و مرگ او را شاهد نگردد. همین زینب، آنجا که مسئله ادامه رسالت مطرح می گردد و صبر و رضا را از شرایط اساسی آن می داند، وارد قتلگاه می گردد، در میان سنگها و چوبها، شمشیر شکسته ها و نیزه شکسته ها، بدن برادرش را پیدا می کند. در برابرش دو زانو می نشیند دستها را زیر جنازه حسین (ع) می گذارد و آن را تا محاذی سینه بالا می آورد و این مناجات را می خواند: خداوندا این قربانی را از ما قبول بفرما و شما می بینید که در این شیوه از موضع گیری چه میزان صبر و رضا وجود دارد. (قائمی، ۱۳۸۶،:۱۳۶)

۱. بررسی ورود معارف مربوط به ایشان به شعر فارسی

شعرای فارسی زبان از ابتدای تولد زبان فارسی به عنوان یک زبان ادبی به مدح و ثنای اهل بیت (ع) پرداخته اند به شکلی که از اواخر قرن سوم و اوایل قرن چهارم که آغاز شعر فارسی شعرایی را می بینیم که به مدح اهل بیت پرداخته اند و کسایی مروزی به عنوان اولین کسی که در رثاء امام حسین (ع) شعر سروده مطرح است. (اسپرهم، ۷:۱۳۹۱) اما بررسی آثار شعرای عاشورایی تا عصر صفویه نشان می دهد چون شعرای متقدم به کربلا و معارف حسینی به چشم کلی نگاه کرده اند و حسین (ع) را آفتابی تابان می دیده اند به نام و سیره ستاره های در مدار ایشان کمترپرداخته اند لذا خیلی کم و محدود می توان تا عصر صفویه نامی و یادی از حضرت زینب (س) در شعر فارسی یافت. حتی در عهد صفویه نیز اگر چه شاعرانی مثل محتشم کاشانی از ایشان یاد کرده اند و کار ارزشمندشان فتح بابیست برای شعرای ادوار بعد. اما باز هم ذکر و نام حضرت زینب (س) در شعر فارسی این عصر قابل توجه نبوده است و نیست اما از آنجا که مذهب رسمی ایران از عهد صفویه شیعه اثناعشریست به مرور شعرا در ورود معارف زینبی به ویژه در تعزیه ها و در شعر فارسی طبع آزمایی می کنند به ویژه در عصر قاجار رواج نام و یاد حضرت زینب در شعر فارسی دیده می شود. اما متاسفانه تا اواخر دوره پهلوی و ابتدای دوره انقلاب اسلامی شعرا عموما بانوی کربلا را محزون، غمزده، گریان، تازیانه خورده و مجموعا در موضع ضعف و اضطرار می بینند و عموما از جنبه های عزتمندی و شکوه و همت این بانو غافلند و در محدود آثاری نهایتا به وصف و توصیف شاعرانه درباره ایشان به این منوال به ایشان می پردازند و تصویری که از حضرت زینب (س) ارائه می شود؛ تا قبل از افقی که انقلاب اسلامی فرا روی شعر آئینی گشود، عمدتا بر همین مدار می چرخد.

مدار حزن و ماتم و بیان مصائب که البته به جای خود لازم و تاثیر متناسب را هم بر توده های مردم می گذاشت اما نکته اینجاست که شخصیت و نقش جایگاه اصلی حضرت در این حلقه ها مفقود می ماند. اگر هم ذهن شاعری متوجه بعد حماسی شخصیت حضرت زینب (س) می شد؛ نهایتا این بود که ایشان را مرد خطاب کند و بگوید تو زن نبودی بلکه شیر مرد بودی. این تلقی و تصویر از حضرت زینب در جریان شعرا انقلاب اسلامی، متحول می شود و ما با جایگاه واقعی و شان و نقش تاریخی آن حضرت روبرو می شویم شعر انقلاب برای خیمه گاه عاشورا دو ستون قائل است که یکی از آنها را امام حسین (ع) و دیگری را حضرت زینب (س) بر پا داشته اند و فقدان حضرت زینب منجر به فرو ریختن این خیمه در طول تاریخ می شود. به تعبیری کمال رسالت حسین (ع) با زینب (س) تحقق می یابدو در غیر این صورت کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود و صدای حسین (ع) به گوش تاریخ نمی رسید و حقیقت حماسه حسین (ع) در طوفان رنگ و ریا در محاق ابرها پنهان می ماند و سیل انقلاب حسینیان به کوه فتنه برخورد می کرد. یا متوقف و یا از مسیر خود منحرف می شد و ذوالجناح دادخواهی و خهونخواهی حسینیان در بیابانهای غربت، بی سوار رها می ماند. (مجاهدی محمدعلی،۱۳۹۲، پایگاه الکترونیکی حوزه هنری)

۱. بررسی آثار قبل از انقلاب اسلامی ایران

کسایی مروزی وسنایی غزنوی اولین شاعرانی هستند که نام بانوی کربلا را در شعر اشاره گونه آورده اند ولی تا عصر صفویه اشاره آنچنانی به ایشان نیست. (شرفشاهی ، ۱۳۹۲: ۱۱۱) برجسته ترین شاعر آئینی عصر صفویه دردوازده بند معروفش و در بندهای پایانی اشاره ای به حضرت زینب دارد زمانی که ایشان به کنار قتلگاه می آید اندوه و سوز دل بانو را با سوزناک ترین بیان و البته با زبانی فاخر به تصویر می کشد.

ناگاه چشم دختر زهرا در آن میان

بر پیکر شریف امام زمان فتاد

بی اختیار ناله هذا حسین زد

سر زد چنان که آتش از او در جهان فتاد

اما در دوره قاجار حضور بانو در شعر فارسی رواج بیشتری می یابد که به برخی از این آثار اشاره ای می کنیم:

عبدالجواد جودی خراسانی

عبدالجواد جودی متخلص به جودی، از شاعران و شیفتگان اهل بیت (ع) است در نیمه دوم قرن دوازدهم متولد شده است و از مردم عنبران مشهد است وی طبعی بلند و روحی آزاد داشت اعظم اشعار او پیرامون کربلاست تحت عنوان از مدینه تا مدینه اشعار او ساده و روان و در خور فهم عوام و عموم مردم است. شعر زیر اثر اوست از زبان حضرت زینب که چند بیت یک غزل است. (محمدزاده مرضیه،۱۳۸۳،دانش نامه شعر عاشورایی ص۹۳۶)

مهمانداری اهل شام

بادل خونین وچشم پربکا ای اهل شام

می روم امروز از شهر شما ای اهل شام

غیراشک دیده و خوناب دل دیگر چه بود

در شب و روز از برای ما غذا ای اهل شام

اهل بیت مصطفی بودیم و اندر روزگار

غیرظلم و کین ندیدیم از شما ای اهل شام

بی وفایی شما این بس که از قتل حسین

دست و پا رنگین نمودید ازحنا ای اهل شام

فرق ما مجروح شد اندر سر بازارها

بس زدید از کین بما سنگ جفا ای اهل شام

نی همین جودی سراپا سوخت از ماتم چو شمع

جان عالم سوخت از این ماجرا ای اهل شام

(غلامی، ۱۳۵۱: ۲۲۵)

غزلی زیبا و تاثیرگذار در روزهای خودش بوده. اما فقط جنبه های اندوه و غم در نظر گرفته شده.ولی حتی اشاره ای ناچیز به عزتمنی و عظمت رسالت بانوی کربلا ندارد.

۴-۱. نیر تبریزی

میرزا محمد تقی فرزند ملال محمد تبریزی مشهور به حجه الاسلام و متخلص به نیر از علمای تبخینه آذربایجان در سال ۱۲۴۷ ه.ق در تبریز متولد شد و در سن ۲۲سالگی برای تکمیل تحصیلات به نجف رفت وی در آسمان علم و ادب و عرفان خورشید تابان بود و در شعر آنقدر توانا بود که اشعارش را هنوز هم در مجالس اهل بیت می خوانند شعر زیر از روزگار خود تا امروز ورد زبان محبین اهل بیت بوده و هست. (محمدزاده، ۱۳۸۳: ۹۵۱)

زبان حال حضرت زینب (س)

اگرصبح قیامت را شبی هست،امشب است امشب

طبیب از من ملول و جان زحسرت بر لب است امشب

فلک از دور ناهنجار خود لختی عنان برکش

شکایتهای گوناگون مرا با کوکب است امشب

برادرجان یکی سر برکن از خواب و تماشا کن

که زینب بی تو چون در ذکر یارب یارب است امشب

جهان پر انقلاب و من غریب این دشت پر وحشت

تو در خواب خوش و بیمار در تاب و تب است امشب

سرت مهمان خولی و تنت با ساربان همدم

مرا با هر دو اندر دل هزاران مطلب است امشب

بگو با ساربان دیگر نبندد محمل لیلا

ز زلف و عارض اکبر قمر در عقرب است امشب

صبا از من به زهرا گو بیا شام غریبان بین

که گریان دیده دشمن به حال زینب است امشب

(غزوه، ۱۳۹۳: ۲۵۳)

این غزل فاخر آنقدر زبان محکم و تاثیر گذاری دارد تا همین امروز هم دوست داران بسیاری دارد. عمراین غزل بیش از ۱۵۰ سال است ولی هنوز هم گرما بخش مجالس اهلبیت است . اما آنچه در آن آشکار است حال حزن و اشک و غمزدگی عمه سادات است.وهیچ یک از سجایای اخلاقی بانومثل صبر عظیم ایشان در ابیات آن نیامده و هیچ اشاره ای هم به رسالت اصلی ایشان ندارد.

عمان سامانی

میرزا نورا… عمان سامانی ملقب به تاج الشعرا در سال ۱۲۵۸ ه.ق در سامان متولد شد و اگر چه پدر، عمو و جدش از شعرای سرشناس عهد ناصری بودند و همه در ادب و عرفان دستی داشتند اما اشتهار هیچ یک به عمان نمی رسد زبان عمان با تمام شاعران هم عصر فرق دارد وی از محبین عاشق اهل بیت محسوب می شود در یکی از مثنوی هایش حضور حضرت زینب (س) را درک می کنیم که چند بیت از آن در ادامه می آید. (محمدزاده مرضیه،۱۳۸۳، دانش نامه شعر عاشورایی،ص۱۰۰۴)

خواهرش بر سینه و بر سر زنان

رفت تا گیرد برادر را عنان

سیل اشکش بست بر شه راه را

دود آهش کرد حیران شاه را

******

پس ز جان بر خواهر استقبال کرد

تا رخش بوسد الف را دال کرد

همچو جان خود در آغوش کشید

این سخن آهسته در گوشش دمید

کی عنان گیر من آیا زینبی

یا که آه دردمندان در شبی

(عمان سامانی،۱۳۸۲،گنجینه اسراروقصایدعمان سامانی، ص۷۶و۷۹)

عمان سامانی اگر چه خیلی نا چیز به ارزشهای وجودی بانواشاره دارد اما ایشان نیز غم و اندوه را تصویر اصلی سروده هایش در وصف حضرت زینب (س) قرار داده است.

دوره پهلوی

شاعران در دوره پهلوی نیز در ذکر و یاد حضرت زینب (س) طبع آزمایی داشتند و روند تکاملی در شعر این دوره به خوبی دیده می شود.

۵-۱. علی انسانی

علی انسانی فرزند اکبر در سال ۱۳۲۶ ه.ش در شهر کاشان و در یک خانواده مذهبی چشم به جهان گشود و در ۶ سالگی همراه خانواده به تهران آمد مشوقینش در سرودن شعر زنده یاد محمد علی فنا، مرحوم خوشدل تهرانی و زنده یاد استاد اوستا و استاد مشفق کاشانی بودند. او به لطف الهی در قید حیات است و امروز از بزرگان شعر آیینی به ویژه شعر هیئت محسوب می شود شعر زیر را که از زبان حضرت زینب است قبل از سال ۵۱ سروده است. (محمدزاده، ۱۳۸۳:۱۴۲۷)

در سفر شام

رنجیده ای مگر که رخ از من نهان کنی

یا خواهی آنکه صبر مرا امتحان کنی

ای ماه آسمان ولایت حسین من

آخر کجا رواست که جابر سنان کنی

کردی عیان بخلق که قرآن ناطقم

دیگر چه حاجت است که آنرا بیان کنی

لب ها چو چوب خشک بهم می خورد چرا

گویا که زیر لب گله از ساربان کنی

خواهی که آفتاب نتابد بخواهرت

کز مرحمت سرت به سرم سایبان کنی

انسانیا مپوی به غیر از ره حسین

تا نام خویش را بجهان جاودان کنی

(غلامی، ۱۳۵۱،:۲۰۷)

تغییر زبان نسبت به دوره قاجار به زیبایی دیده می شود تا جایی که شاعر تقریبا در هر بیت نکته ای معرفتی جای داده است اما هنوز به بلوغ حماسی نرسیده است.

قاسم سروی ها

قاسم سروی ها متخلص به سروی فرزند حاج علی در سال ۱۳۰۴ ه.ش در مشهد متولد و سال ۱۳۴۸ از دانشکده الهیات مشهد لیسانس گرفت و به تدریس پرداخت شعر زیر که چند بیتی از غزل معروف و مشهور اوست قبل از سال ۵۱ سروده شده و آغاز تکامل زبان شعر زینبی است. (محمدزاده،۱۳۸۳،:۱۲۴۰)

زینب آمد شام را یکباره ویران کرد و رفت

اهل عالم را زکار خویش حیران کرد و رفت

از زمین کربلا تا کوفه و شام بلا

هرکجا بنهاد