بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سنگ نوشت هایی از شهدا :

شهدا در این روزهای کرونایی خیلی هوای ما را داشته اند. این را جوانی می گوید که مسئول یک گروه جهادی است و می خواهم با او مصاحبه کنم، می گوید: «روی این بسته های ارزاق #رزمایش_همدلی را ببینید. هر کدام به تصویر یک شهید مزین است. گروه های جهادی را ببینید، روزهای اوج کرونا هر کدام به نیابت از یک شهید محله ها را ضدعفونی کردند. یک خانواده را می شناسم وقتی عزیز متوفی کرونایی شان بنا به محدودیت های بهداشتی به خاک سپرده شد و نمی توانستند سر خاکش بروند، رفتند قطعه شهدا و کمی دلشان آرام شد. این روزها دل خودمم هم که می گیرد، می روم آنجا.» طوری از شهدا حرف می زند که گزارش بعدی معلوم می شود؛ بهشت زهرا(س) و قطعه شهدا در روزهای کرونایی. مردم هستند مثل همیشه. سرباز ورودی باب الشهدا می گوید: «مردم به خاطر کرونا در طول هفته هم می آیند و یاد اموات دیدار شهدا را فقط به پنجشنبه و جمعه نمی سپارند. بیشتر خانواده ها هم مجهز؛ با ماسک، دستکش و موادضدعفونی کننده.» به قطعه شهدا می رسم. نگاهم را از اطراف می دزدم. دیگر دنبال کسی نیستم تا با او مصاحبه کنم. حواسم جمع سنگ مزارها می شود. حال و هوای جالبی است؛ سنگ ها راوی جنگ می شوند.

مهندس گمنام و شهید

از روبه ­روی مقبره های خانوادگی اولین ردیف مزار شهدا پیداست. یک مزار سنگ مرمر نارنجی با لوگوی جهادسازندگی بین قبرهای سفید، خاکستری و سیاه مشخص است. متولد سال ۱۳۳۷ و سال ۱۳۶۲در رشته مهندسی انرژی از دانشگاهی در انگلستان فارغ التحصیل شد. او ۱۳ فروردین سال ۱۳۷۱؛ روز سیزده بدر به وقت ایران در مأموریتی که برای رساندن پیام انقلاب اسلامی ایران به آفریقا داشت، به شهادت رسید. به اینترنت متصل می شوم و جستجو می کنم اما مطلبی درباره او پیدا نمی کنم. مهندس نخبه و تحصیل کرده، گمنام تر از این حرف هاست.

هم گمنام هم با نام

چند سال پیش به در خواست مکرر خانواده شهدا محوطه بین مزارها باید ساماندهی می شد تا پدر و مادرهایی که پا به سن گذاشته بودند و عبور از میان قبور با تو رفتگی و بیرون آمدگی و سطح ناهموار برایشان سخت بود، وضعیت تردد بهتری پیدا کنند. طرحی مفصل انجام شد که رضایت خانواده شهدا را به دنبال نداشت و رهبری هم عدم موافقت خود را با نوع اجرای آن یعنی عدم یکسان سازی قبور اعلام کردند و ادامه آن متوقف شد. به هر حال بخش از مزارها همسان سازی شده بود مثل قطعه شهدای گمنام.

سنگ مزارهای سپیدی با یک کلمه گمنام و یک شماره شناسه. با این حال هستند سنگ مزارهایی مثل این که توجه را جلب می کند. روی مزار نوشته شهید گمنام اما نام و نشانی شهید هم روی آن نوشته شده! نوشته های زیر کلمه گمنام حاکی از این است که محمدنامی شریف آبادی، در ۲۴ سالگی در عملیات کربلای ۴ سال ۱۳۶۵ به شهادت رسیده. در قطعات قدیمی معمولا روی مزار شهدایی که مدتی مفقودالاثر بوده اند ۳ تاریخ حک شده. تاریخ تولد، شهادت و خاکسپاری اما اینجا خبری از این توضیح نیست و بیننده سردرگم می شود.

خواهر شهید افغانستانی

در قطعه ۲۷ بانوی جوانی در حال شستن یکی از مزارهاست و می گوید: «هر از گاهی می آیم اینجا تا یادم بماند این شهدا دوره طاغوت چشم روی گناه بستند و با خدا معامله کردند. حالا ما چطور نتوانیم چشم خودمان را روی گناه های دنیای مجازی ببیندیم؟» انگار بلند بلند فکر کرده؛ عذرخواهی می کند و می خواهد تنها دعا بخواند. کمی از آبی که روی مزار ریخته به سمتم می آید. کفش هایم روباز و ممکن است پاهایم خیس شود. نگاهم به زمین می افتد و مزاری کوچک توجهم را جلب می کند. ساده است و گذر زمان نوشته هایش را ساییده. روی مزار نوشته خواهر شهید افغانی که البته باید می نوشت افغانستانی. نامش زکیه محمدی است و کنار تاریخ تولد نوشته ۳ ساله. ۴ دی سال ۱۳۶۳ در تهران به شهادت رسیده است؛ احتمالاً در یکی از بمباران های شهری رژیم بعثی. کنجکاوم از خانواده اش خبر بگیرم. کودکی مهاجر شهید شده و بین شهدای دفاع مقدس ایران مدفون است. سنگ مزارش هنوز همان سنگ مزاری است که بهشت زهرا(س) برای مزارها می گذارد. سنگ مزار بقیه هم همین بوده اما خانواده ها تغییر داده اند.

عاشق امام (ره) در آلمان

کمی جلوتر بین قفسه قاب عکس شهدا عکس یک روحانی جوان توجهم را جلب می کند. معمولاً عکس رزمنده ها چه روحانی چه غیر روحانی عکس های دوره کودکی یا عکس های یادگاری دوره جبهه و جنگ است. جلو می روم نگاهی به مزارش می اندازه تا ببینم اطلاعاتی درباره اینکه کجا و چطور شهید شده؟ عایدم می شود. ذوق می کنم از دیدن نوشته ها. به داستانی جدید و متفاوت رسیده ام. شهید «حسین علی محمدی» اهل کشور ترکیه. برای تکمیل دروس حوزوی به قم مهاجرت کرده بوده اما آشنایی بیشتر او با انقلاب اسلامی ایران مسیرش را از زمین به آسمان رسانده است. به جبهه رفته و ۳۰ آبان سال ۱۳۶۳، فرزند «ددَ» در جبهه های ایران به شهادت رسیده است. نونواری قبر می گوید که همرزمانش، مدام به این مزار سر می زنند. داستان جالبی دارد زندگی اش که با جستجو به آن می رسم. «درویش ازدمیر» اهل سنت را بچه های جهاد سازندگی خوب می شناسند. اصالتاً ترکیه ای هستند اما او در آلمان به دنیا آمده است. عاشق امام خمینی و عکس ایشان روی سینه اش سنجاق بوده در راهپیمایی روز قدس «هامبورگ» شرکت می کرد. دوستی اش با یک ایرانی او را به ایران رساند و نامش را به «حسین علی محمدی» تغییر داد. تصمیم گرفت حوزوی شود تا به دلیل تسلط به زبان آلمانی و انگلیسی به دین و انقلاب خدمت کند. با آغاز جنگ آنقدر پیگیری کرد تا با اعزامش به جبهه موافقت شود. حسین علی، در سردشت بر اثر اصابت خمپاره شهید شد.

مهربانی حتی با دزدها

حس خوبی نیست. بین بعضی مزارها تک و توک قفل بعضی قفسه ها شکسته و در و فلزهای قفسه یادمان آلومینومی آسیب دیده است. مثل مزار شهید «محمدرضا جوادزاده» که در سردشت به دست ضدانقلاب شهید شده. خوشبختانه قاب عکس و قرآن قدیمی توی قفسه سرجایش هست اما درش را کنده اند و برده اند. چند مزار پایین تر هم یک پرچسب روی یکی از قفسه های نونوار چسبانده شده که: اگر یادمان شهیدتان آسیب دیده یا مورد سرقت قرار گرفته با این شماره تماس بگیرید و اطلاع دهید. پیرمردی با قد خمیده رد می شود و می گوید: «به حق شهدا، خدا نجاتشان بدهد، کار معتادهاست. خدا می داند خانواده شهید بیاید و این صحنه را ببیند چه حالی می شود؟» می خواهم قرآن مزار شهید را بردارم و چند صفحه بخوانم اما از آنجا که این لوازم معمولاً در قفسه نگه داشته می شوند و قفل دارد با خودم می گویم شاید درست نباشد. دعا می کنم قبل از آمدن خانواده، کارگران زحمتکش بهشت زهرا(س) خودشان به وضعیت این مزار رسیدگی کنند. پیرمرد صدایم می کند و می گوید: «بابا جان! غصه نخور. مطمئن باش شهدا خودشان دست این ها را می گیرند و برایشان دعا می کنند. پاکشان می کنند بابا؛ ببین کی گفتم! همین بچه ی…» حرفش را می خورد اما مطمئن می شوم بی سبب حرف نزده، حالم خوب می شود، کاش می دانستم شهید جوادزاده قرار است دستگیر کدام بنده خدا شود؟

غبارروبی به سبک کرونایی

چند مزار محصور که به نظر خانوادگی می رسند و اعضای یک خانواده در قطعه شهدا دفن شده اند، توجهم را جلب می کند. می خواهم بروم و ببینم اما مزاری با حال و هوای جالب می بینم. بوی نفت می آید. فانوسی قدیمی زنگ زده پشت گلدان ها مخفی است. ظرف آب و جارو هم دیده می شود. مزار، تازه شسته شده است. روی آن را با گل آراسته اند و مشمع کشیده اند. گلدان ها و تور دوزی قفسه یادمان، حال و هوای خانه به این مزار داده است. چند مزار پایین تر مادر یکی از شهدا دلیل مشمع کشیدن روی قبور شهدا را برایم توضیح داده است. بعضی ها به خاطر کرونا مشمع می کشند تا دفعه بعد که آمدند مشمع را بردارند، با خیال راحت مزار را بشویند و ببوسند: «عطش مادر را هیچ چیز مثل بوسیدن فرزند آرام نمی کند.» بعضی هم قبل از کرونا این عادت را داشته اند و مادر می گوید: «بعضی گلاب ها تقلبی است. مواد شیمیایی دارد که نوشته مزار را پاک می کند تا کمی بعد شما برای سنگ نویسی هزینه کنید. بعضی هم شمع روی مزارها روشن می کنند و آسیب می بیند. ما هم مثل مزار این شهید فانوس روشن و بعد از رفتن خودمان خاموش می کنیم. اینطوری بهتر است خدای نکرده حادثه ای پیش نمی آید.»

حاجت روا شده ام…

یک مزار قدیمی و شسته شده با یادمانی جالب پیدا می کنم. سجاده گلدوزی شده مخمل با نوشته یا حسین شهید(ع) و تسبیح کریستالی ارغوانی بالای مزار هست. روی سنگ نوشته