فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن

فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن؛ انتخابی هوشمند برای ارائه‌های حرفه‌ای

با پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن، محتوای خود را در قالب 109 اسلاید استاندارد و جذاب ارائه دهید و در نگاه اول تاثیرگذار باشید.

چرا باید از پاورپوینت استفاده کنید؟

1. چیدمان دقیق و کاربرپسند: فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن با طراحی ساختاریافته و اصولی، مخاطب را به‌خوبی درگیر محتوا می‌کند.
2. صرفه‌جویی در زمان: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن آماده‌ی استفاده هستند؛ بدون نیاز به هیچ‌گونه ویرایش.
3. نمایش با وضوح بالا: کیفیت طراحی در فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن به‌گونه‌ای است که در هر صفحه‌نمایشی عالی به‌نظر می‌رسد.

هشدار: استفاده از نسخه‌های ناقص فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن ممکن است باعث بروز اختلال در نمایش یا افت کیفیت شود. تنها نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن، کیفیت تضمین‌شده دارد.

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اقامه عزا برای امام حسین (ع) از منظر قرآن :

مقدمه

فاجعه خونبار و غم انگیز شهادت سرور شهیدان، حضرت امـام حـسین (عـلیه السّلام) اثری عمیق و تألّمی جـبران ناپذیر بـر دل هـای امّت اسلامی و آزاداندیشان جهان نهاد. از روز دهم محرم سال ۶۱ ه.ق که این حادثه دلخراش روی داد تاکنون، امّت اسلامی و دوستداران آن حضرت، در شهادت مظلومانه او و یارانش و اسـارت اهـل بـیت (علیهم السلام) عزادار بوده و اشک ماتم ریخته اند. تشکیل مـجالس سـوگواری و خواندن مرثیه و نیز سرودن شعرهای جانگدازی که بیان کننده مظلومیّت و حقانیّت آن امام و منعکس کننده جنایت های بی نظیر و قساوت قلب دشمنان آن حـضرت بـاشد، هـمواره از سوی مسلمانان مورد توجه بوده است.

اهمّیّت عزاداری بر آن حـضرت و آشنایی با تاریخ زندگی ایشان که به صورت یکی از شورانگیزترین حماسه های تاریخ بشریّت درآمده، نه تنها از این نـظر اسـت کـه همه ساله نیرومندترین امواج احساسات میلیون ها انسان را در اطراف خود بر مـی انگیزد و مـراسمی پرشورتر از هر مراسم دیگر به وجود می آورد، بلکه اهمّیّت آن بیشتر از این جهت است که هیچ گـونه مـحرّکی جـز عواطف پاک دینی و انسانی و مردمی ندارد و این مجالس پرشکوه که به خاطر بـزرگداشت ایـن حـادثه تاریخی انجام می گیرد، نیازمند هیچ مقدّمه چینی و فعّالیّت های تبلیغاتی نیست و از این جهت در نوع خود بـی نظیر اسـت. (مـکارم شیرازی، ۱۳۸۸: ۱۳)

اغلب ما این حقیقت را می دانیم، ولی نکته ای که برای بسیاری هنوز به درستی روشـن نـشده و همچنان به صورت معمّایی در نظر آنها باقی مانده این است که: چرا ایـن قـدر بـه این حادثه تاریخی که از نظر «کمّیّت و کیفیّت» مشابه فراوان دارد، اهمّیّت داده می شود و چه دلیلی بـرای اقـامه عزا وجود دارد؟ این نوشتار بر آن است تا با بررسی آیات قرآن، دلایل ایـن کـتاب الهـی را جهت اقامه عزا بر آن حضرت بیان نماید.

بیان مسأله

عزاداری و سوگواری هدفمند بر عزیزان از دسـت رفـته، جزء طبیعت بشر است و از مهر و محبت سرچشمه می گیرد که از آغاز آفرینش تـا عـصر حـاضر رواج داشته است. از کسانی که در طول تاریخ همواره برای ایشان مجالس عزاداری برپا گردیده است، حـضرت ابـاعبدالله (عـلیه السلام) می باشد. از روزگار نخست خلقت آدم (علیه السلام) تا زمان وقوع حادثه جانگداز کـربلا، جـریان شهادت سید و سالار شهیدان امام حسین (علیه السلام) به طرق مختلف مطرح گردیده است. برای آن امام هـمام، انـبیاء و امامان گریسته و یا متألم شده اند و از ضجیج فرشتگان و بکاء آنان در کتب مشهور، سـخن بـه میان آمده است.

علی رغم اینکه شرح عـزاداری ایـن بـزرگان در کتب معتبر ذکر شده، اما در این مـیان کـسانی نیز بوده اند که در مقابل این عزاداری ها جبهه گرفته و با برگزاری آن مخالفت کـرده اند. در اثـبات این موضوع دلایل بسیاری از سـوی افـراد مطرح شـده و از مـهم ترین ایـن ادلّه، استناد به خود آیات قرآن کـریم اسـت. هدف از پژوهش حاضر پاسخ گویی به این پرسش است: دلایل قرآن برای اقـامه عـزای امام حسین (علیه السلام) چیست؟ در راستای دست یابی بـه این هدف، جستار حـاضر ضـمن تعریف عزاداری و اهداف آن، به بـررسی آیـات قرآن در این زمینه می پردازد. مقاله پیشِ روی، با روش توصیفی- تحلیلی این موضوع را مـورد بـررسی قرار می دهد.

پیشینه تحقیق

پیـرامون مـسأله عـزاداری برای امام حـسین (عـلیه السلام)، آثار مستقلی نگاشته شـده اسـت. برخی از این آثار عبارت اند از: عزاداری؛ بدعت یا سنت؟ (۱۳۸۲): حاجی بابایی؛ فلسفه عزاداری امام حسین (عـلیه السلام) (بـی تا): سلیمی؛ فلسفه عزاداری یا اهمیت سـوگواری (بـی تا): قاسمی؛ نـگاهی بـه عـزاداری های حسینی (بی تا): ایازی؛ تـحلیلی جامعه شناختی از سنت عزاداری امام حسین علیه السلام (۱۳۷۶): میرسپاه؛ فلسفه عزاداری (۱۳۸۷): رضوانی. امّا در رابطه با دلایـل قـرآن بر اقامه عزا بر آن حضرت، اثـر مـستقلی مـشاهده نـگردیده اسـت. هر چند در کـتب و مـقالات مختلف به آن اشاراتی گشته است. این مقاله تلاش می کند دلایل قرآن را جهت برپایی عزاداری بر آن امـام، مـورد بـررسی و تحلیل قرار دهد.

ضرورت و اهمیت پژوهش

بـا تـوجه بـه ایـن که حـرکت تـاریخی امام حسین (علیه السلام) الگویـی کامـل از صفـات آزادی خواهی، ظلم ستیزی، نفی استکبار و موارد مثبت و راه گشای دیگری است که برای بشریت به ارمغان داشته است، بدون تردید مراسم عزاداری بـر آن حضرت در تبیین و تقویت مذهب شیعه و گسترش آن در اعماق جامعه و نفوذ آن در قلب ها نقش بسزایی خواهد داشت. از این رو مسأله عزاداری و برپایی مجلس حزن بر آن حضرت، مسأله ای نیست که مربوط به دوران خاص یا عـصری خـاص باشد بلکه امری است که با سرشت آدمی گره خورده است. از آن جایی که در قرآن کریم به عنوان کتاب آسمانی گریه کردن و سوگواری برای اولیاء الهی تأیید شده، پرداختن به این امر از مـنظر قـرآن امری ضروری است.

مفهوم شناسی عزاداری

عزا در لغت به معنای شکیبایی کردن، شکیبایی در مصیبت، سوگواری، تعزیت سوگ و ماتم می باشد (معین، ۱۳۸۰: ج۲: ۲۲۹۸) و همچنین به معنای سـنگینی، وقـار، متانت، تسلی، غمگساری، دلداری و مراسم عـزاداری مـی باشد (آذرنوش، ۱۳۹۳: ۴۷۳)

در لغت نامه دهخدا آمده است که: عزا گرفتن به معنای زاری و شیون کردن و به حالت ماتم زدگان در آمدن و برای سوگ و مصیبت، لباس در بر کردن و بـه مـعنای اقامه سوگواری به سـبب مـرگ کسی است (دهخدا، ۱۳۷۷: ۱۵۸۵۷)

در اصطلاح عزاداری در عرف عام به دو معنا اطلاق می شود:

الف. داغدیدگی و عزاداری شخصی و بالفعل

ب. مراسم عزاداری که به صورت سنتی برای بزرگان دینی و دیگران برگزار می شود.

داغـدیدگی واقـعی امری است غیراختیاری و افراد داغدار از مدار زندگی عادی خارج می شوند و باید به تدریج به زندگی عادی برگردند. اما مراسم عزاداری، کاملاً اختیاری و برنامه ریزی شده است و بخشی از برنامه های زندگی عادی افـراد مـحسوب می شود. داغـداری حالتی روانی و درونی است، ولی مراسم عزاداری معمولاً به صورت اجتماعی صورت می گیرد. برای عادی شدن زندگی فـرد داغدار، عواملی به کمک می آیند، که از جمله آن ها مراسم عزاداری اسـت(کـاویانی، بـی تا: ۶)

عزاداری و گریه بر مصائب اولیای خدا، اگر چه نه از اصول و نه از فروع دین است، امّا بی ارتباط و التـزام بـا برخی از اصول و فروع دین نیست. نخستین گام، نشان دادن جایگاه این سنّت دیرینه در مـجموعه دیـن و روشـن کردن این مطلب است که عزاداری برای اولیای خدا، عموماً و برای سیّدالشهدا، خصوصاً، چه جـایگاهی در اسلام دارد. پاسخ به این سؤال، نزد شیعه، سهل است و آنان نیاز چندانی بـه کاوش در این باره نـدارند. (بـابایی، ۱۳۸۲: ۲)

عزاداری بر امام حسین (ع) در طول تاریخ اسلام

از سنت های رایج در میان شیعیان، برگزاری مراسم عزاداری در ایام محرم و صفر برای شهدای کربلا به ویژه امام حسین (علیه السلام) است. بر اساس داده های تاریخی، عـزاداری برای آن بزرگواران از روز بعد واقعه کربلا آغاز و در طول زمان با وجود فراز و نشیب هایی ادامه یافته تا این که به شکل سنت سالیانه در فرم و شکل خاص همراه با مراسم و آداب در آمده است. از طرفی، بـر اثـر پیشرفت رسانه های گروهی و گسترده شدن روابط اجتماعی، جامعه های بشری به صورت جامعه ای کوچک در آمده و آداب و رسوم هر قوم و ملتی، خواه ناخواه در معرض دید و داوری دیگر اقوام و ملل قرار گرفته است. (عـصمتی، بـی تا: ۲۲۱)

«گرچه سوگواری و اشک ریختن بر مظلومیت اهل بیت عصمت درباره همه امامان مظلوم و شهدای اهل بیت علیهم السلام، دارای پاداش است؛ اما در این میان عزای امام حسین (علیه السلام) ویژگی چـشمگیرتری، اثـرگذاری و تحول آفرینی بالاتری دارد. در متون روایی شیعه از سوگواری ائمه (علیهم السلام) در سال روز شهادت یا وفات دیگر ائمه (علیهم السلام) گزارشی نیامده که امامی برای پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)، حضرت فاطمه زهرا (علیهاالسلام) یـا حـضرت عـلی (علیه السلام) سوگواری کرده و به سـوگ نـشسته بـاشند یا مجلسی برگزار کرده باشند؛ اما همه آن ها تا جایی که شرایط حکومتی اجازه می داد، برای امام حسین (علیه السلام) مجلس عـزا بـر پا کـرده اند. ازاین رو، امامان بیشترین تأکید را درباره گریه و عزا و زیـارت امـام حسین (علیه السلام) داشته و آن را به گونه ای منحصر به فرد کرده اند. همچنین ثواب و پاداش ویژه ای برای آن منظور شده است. که دربـاره دیـگر امـور مستحبی این تأکید ویژه را نداریم.

امر به سوگواری امام حـسین (علیه السلام) در سیره ائمه (علیهم السلام) به صورت ویژه آشکار شده است و چنان مورد تأکید، تشویق و ترغیب قرار گرفته کـه چـنین اهـتمامی را درباره دیگر موضوع ها و مناسبت ها نداریم. این تأکید نشانگر این است کـه ایـن حادثه فراتر از مصیبت یا جریانی غم انگیز است و یادآوری غم بار فقـدان عزیزان است. شکل گیری برگـزاری آیین عـاشورایی بـه دوران زنـدگی معصومان (علیهم السلام) باز می گردد. پیشوایان دینی همواره بر این سنت تأکید کـرده، آن را تـشویق کـرده اند. سیره عملی و گفتاری آنان نیز بر برپایی سوگواری امام حسین (علیه السلام) را یکی از راه های احـیاء اهـداف بـلند نهضت حسینی شمرده است. آنان هم دیگران را به عزاداری سفارش می کردند. هم با تـوجه بـه فرصت های پیش آمده مجلس عزا به پا می کردند» (حجازی، ۱۳۹۳: ۸۰-۸۱)

فلسفه عزاداری بر امام حـسین (ع)

بـدون شـک، فلسفه عزاداری امام حسین (علیه السلام) از فلسفه قیام حسینی جدا نیست، چنان که شناخت سـیر تـطوّر و تحوّل عزاداری و ریشه ها و علل عزاداری در دوران ائمّه به ما چنین چیزی را می آموزد. دقیقاً هـمان عـاملی کـه باعث شد حسین بن علی قیام کند و شهادت را با افتخار بپذیرد، دلیل و فلسفه ای است بـرای اقـامه عزاداری او. اگر حسین به علی (علیه السلام) برای احیای اسلام و دفاع از قرآن و اقـامه امـر بـه معروف و نهی از منکر قیام کرد، عزاداری وی باید وسیله ای باشد برای ترویج اسلام و دفاع از قرآن و اقـامه عـدل و تـرویج امر به معروف و نهی از منکر. عزاداری که روح و بطن آن، این اهداف را بـه دنـبال نداشته باشد و از محتوا و جهت گیری صحیح خالی باشد، نمی تواند با اهداف حسینی منطبق باشد. (ایازی، بی تا: ۱۵)

در سـخنی از امـام صادق (علیه السلام) در زیارتی که خطاب به آن حضرت است، می فرماید: «لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَکَ مـِنَ الضـَّلالَهِ وَ الْجَهَالَهِ وَ الْعَمَی وَ الشَّکِّ» (ابن قولویه، ۱۳۵۶، ج۱:۲۲۸)؛ او کسی اسـت کـه بـا قیام خود سنّت بندگان خدا را از گمراهی و نـادانی و کـوری و شک نجات داد.

باید عزاداری او هم چنین اثری داشته باشد و مرثیه او ما را از گمراهی و نـادانی بـه هدایت رهنمون کند. امام بـاقر (عـلیه السلام) در بیانی در تـوصیف اجـتماع عـزاداری برای آن امام دقیقاً همین مسأله را بـیان مـی کند و فلسفه عزاداری را در راستای احیای دین و اهل بیت و دستورات آنان می داند: «فَإِنَ فـِی اجـْتِمَاعِکمْ وَ مُذَاکرَتِکمْ إِحْیاءَنَا وَ خَیرُ النَّاسِ بَعْدَنَا مـَنْ ذَاکرَ بِأَمْرِنَا وَ دَعَا إِلَی ذِکرِنَا»(حـر عـاملی، ۱۴۰۹، ج۱۶: ۳۴۸)؛ به درستی که در گرد آمـدن شـما و سخن گفتن شما احیای ما است و بهترین مردم پس از ما کسی است که مـا را در یـادها قرار دهد و امر ما را در آن مـحافل مـطرح کـند و مردم را به سـوی اهـل بیت بخواند.

بنابرایـن، مـحافل و مـجالس عزاداری حسین احیای اندیشه اهل بیت و یادکرد فرهنگ، بزرگداشت ارزش های و ترویج فکر و راه آن هاست. ثـواب مـرثیه داری و تحقق عزاداری با چنین فلسفه و مـقصدی قـابل حصول اسـت.

شـایان ذکـر است، می توان با بـازنگری و بازسازی مراتب و اهداف بسیاری از حوادث که در جای خــود دارای آثـار و برکاتی غیر قابـل انکار بوده انـد، آن را دوبـاره در جـامعه زنده کرد. در همه جوامع بشری مـرسوم اسـت کـه از حـوادث گـذشته خود یاد مـی کنند و بـه آن ها احترام می گذارند، بلکه عقلای عالم برای بزرگداشت دانشمندان و مخترعان و قهرمانان ملی و دینی خود آیین های بـزرگداشتی مـنظور مـی نمایند، این کار براساس یکی از مقدس ترین خواسته های فـطری کـه از آن بـه حـس حـق شناسی تـعبیر می شود، رخ می دهد. افزون بر این، گاهی یاد آن خاطره ها، همانند تجدید واقعی آن ها سبب تأثیری همانند وقوع آن می شود، بنابراین هدف از عزاداری ها و مراسم حماسه عاشورا، احیای فلسفه عـاشورا و استمرار بخشیدن به قیام خونین امام حسین (علیه السلام) است.(قاسمی، بی تا: ۳)

ادله قرآنی در عزای امام حسین (ع)

آیاتی از قرآن کریم، سوگواری بر فقید را با صراحت تمام تأیید می کنند. در این آیات سوگواری بـعضی از پیـامبران در فقدان دوستان و عزیزانشان بازگو شده است (موسوی، بی تا: ۷)، اما آیاتی که به طور صریح و مستقیم، بیان کننده حکم عزاداری باشد، وجود ندارد.

آن چه اکنون تحت عنوان مراسم عزاداری انـجام مـی شود، دست تأیید چند گروه از آیات را بالای سر خود دارد:

الف. آیاتی که به فریاد کردن علیه ظلم، امر می کند یا مجوز می دهد.(نساء/۱۴۸)

ب. آیاتی کـه تـحکیم ولایت را هدف خود قرار دادهـ اند.(مـائده/۵۵)

ج. آیاتی که مودت اهل بیت را تأکید کرده اند.(شوری/۲۳)

د. آیاتی که دلالت بر سوگواری بعضی از انبیا یا دیگر اولیای الهی داشته اند(یوسف/۸۴)

ه. آیاتی که بـزرگداشت شـعائر الهی را تأکید می کنند.(حـج/۳۲)

بـا توجه به این که خدای متعال، محتوا و معارف قرآن را به گونه ای تنظیم کرده که تا همیشه ی تاریخ و در هر عصر و زمانی همه ی مردم بتوانند از معارف زلال و ناب آن بهره مند شوند و از سویی دیگر پرسش بـسیاری از افـراد این است که چه دلیلی برای اقامه عزای امام حسین (علیه السلام) وجود دارد، این بخش از مقاله به پاسخ قرآن به این سؤال می پردازد.

در قرآن آیات متعددی وجود دارند که بر عـزاداری بـر آن امام تـأکید کرده اند. این آیات به شرح ذیل می باشد:

آیه اول: «وَ کلاًّ نَقُصُّ عَلَیک مِنْ أَنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بِهِ فـُؤادَک وَ جاءَک فِی هذِهِ الْحَقُّ وَ مَوْعِظَهٌ وَ ذِکری لِلْمُؤْمِنِین»(هود/۱۲۰) و هر یک از سرگذشت های پیامبران [خـود] را که بـر تـو حکایت می کنیم، چیزی است که دلت را بدان استوار می گردانیم و در این ها حقیقت برای تو آمده و برای مؤمنان اندرز و تذکری اسـت.

در سـوره هود داستان های متعددی از اقوام پیشین و پیامبران گذشته گفته شد و این آیه هدف از ذکر آن داسـتان ها را بـیان مـی کند. به این صورت که همه این داستان ها را که از پیامبران نقل کردیم برای آن بود که قلب تو استوار و محکم و آرام گردد و با ذکر این اخبار، حقیقت بر تو نازل شد و نیز موعظه و یادآوری برای مؤمنان بود.

«پیامبر اسـلام و مؤمنان در مکه زیر فشار و شـکنجه کفـار قرار داشتند و چه بسا از آینده اسلام نگران بودند ولی با ذکر قصه های پیامبران پیشین و شرح مخالفت ها و آزار و اذیت های مخالفان و نابودی و هلاکت کافران و نجات مؤمنان، به پیامبر اسلام تسلا می دهد تا پیامبر و مؤمنان بدانند که این عـادت همیشگی مخالفان پیامبران است و نیز بدانند که دین حق بالاخره پیروز است و اهل باطل محکوم به شکست هستند.

ذکر این قصه ها علاوه بر اینکه تسلای خاطری برای پیامبر اسلام بود، بیانگر حقایقی از این عالم و سـنت هایی از سـنن جاری خداوند در جامعه های بشری است.» (جعفری، بی تا، ج۵: ۳۳۱-۳۳۲)

خداوند متعال در این آیه به پیامبر می فرماید ما بــه چهار دلیل داستان انبیای گذشتـــه را برای تو می گوییم:

۱. « نُثَبِّتُ بِهِ فُؤادَک»؛ که دلت را بدان استوار مـی گردانیم.

«که آن چه اذیت از قوم خود می بینی و ظلم می کشی قلبت آرام باشد که خداوند تو را هم نصــرت می فرماید و نجات می بخشد و هم دشمنان تو را هلاک می کند و به اشد عذاب می اندازد.»(طیب، ۱۳۸۷، ج۷: ۱۴۴)

کلمه «کلا» اشاره به تنوع این سـرگذشت ها اسـت که هر کدام به نوعی به جبهه گیری ها در برابر انبیاء اشاره می کند و نوعی از انحرافات و نوعی از مجازات ها را و این تنوع، اشعه روشنی بر ابعاد زندگی انسان ها می اندازد.

تثبیت قلب پیامبر (صلی الله علیه و آله) و تقویت اراده او که در این آیه بـه آن اشـاره شـده یک امر کاملاً طبیعی است، زیرا مـخالفت های سـرسختانه دشـمنان لجوج و بی رحم، خواه و ناخواه در قلب پیامبر (صلی الله علیه و آله) اثر می گذاشت که او هم انسان و بشر بود. اما برای این که هرگز کمترین گرد و غـبار نـومیدی و یأس بر قلب پاک او ننشیند، و اراده آهنینش از این مخالفت ها و کارشکنی ها به ضـعف نـگراید، خداوند داستان های انبیاء و مشکلات کار آن ها و مقاومت هایشان را در برابر اقوام لجوج و پیروزی آن ها را یکی پس از دیگری شرح می دهد، تا روح و دل پیامبر و همچنین مؤمنانی که دوشـادوش او در این پیکار بـزرگ شرکت دارند، هر روز قوی تر از روز قبل باشد (مکارم شیرازی، ۱۳۷۴، ج۹: ۲۷۴)

در حقیقت خـداوند با بیان این داستان ها در پی آن است که ای پیامبر قلبت را به واسطه این داستان ها آرام گرداندیم؛ چرا که همان خدایی کـه مـوسی (عـلیه السلام) را از نیل عبور داد، پشتیبان توست.