فایل پاورپوینت کامل انفاق و احسان در سیره امام صادق علیه السلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل انفاق و احسان در سیره امام صادق علیه السلام :

امام صادق علیه السلام همانند پدران بزرگوارش، با این که اموال زیادی در اختیار نداشت، به مقدار میسور، نسبت به فقرا و تهی دستان و قرضداران، احسان و انفاق می کرد. از باب نمونه به برخی از آن ها اشاره می شود:

هشام بن سـالم گفته است: «عادت امـام صادق علیه السلام این بود که در تاریکی شب، انبانی را بر دوش می گرفت که نان و گوشت و پول در آن بود و به منزل تهی دستان مدینه می رفت و آن ها را میان آنان تقسیم می کرد، در حالی که او نمی شناختند. بعد از وفات امام صادق علیه السلام متوجّه شدند که احسان کننده، او بوده است.».[۱]

معلی بن خنیس گفته است: در یک شب بارانی، امام صادق را دیدم که به سوی سایبان بنی ساعده در حرکت بود. من، از دور، او را همراهی کردم. ناگهان چیزی که بر دوش داشت بر زمین افتاد. امام فرمود: «بسم الله؛ اللهم ردّه علینا!». نزدیک رفتم و سلام کردم. پس از جواب سلام، فرمود: «ای معلّی! سعی کن آن چه را بر زمین افتاده به من باز گردانی.».

من، در تاریکی شب جست و جو کردم. مقداری نان بود که پراکنده شده بود، و انبانی را نیز پیدا کردم. عرض کردم: «اجازه بدهید من این ها را برای شما حمل می کنم.». فرمود:

«نَه؛ من سزاوارترم، ولی تو همراه من باش.».

با هم رفتیم تا به سایبان بنی ساعده رسیدیم. گروهی از فقرا در آن جا خفته بودند. حضرت، برای هر یک از آنان، یک قرص یا دو قرص نان گذاشت تا به آخر رسیدیم. در برگشتن عرض کردم: «یا ابن رسول الله! آیا اینان حق را شناخته اند؟». فرمود: «اگر حق را می شناختند با آنان مواسات می کردیم حتّی در نمک.».[۲]

هارون بن عیسی گفته است: امام صادق علیه السلام به فرزندش محمّد فرمود: «چه مبلغ مال نزد تو باقی مانده؟». عرض کرد: «چهل دینار.». فرمود: «آن ها را بین فقرا تقسیم کن.». عرض کرد: «آن وقت دیگر چیزی برای خودمان نداریم!». فرمود: «این مبلغ را صدقه بده. خدا جایش را پر می کند. آیا نمی دانی که صدقه کلید روزی است.».

محمّد، طبق دستور پدر، اموال موجود را صدقه داد. طولی نکشید مبلغ چهار هزار دینار از جایی برای آن حضرت رسید. پس فرمود: «پسرم! ما، چهل دینار در راه خدا دادیم، خدا، در عوض، چهار هزار دینار برای ما رسانید.».[۳]

هیاج بن بسطام گفته است: «گاهی امام صادق علیه السلام هر چه داشت انفاق می کرد به گونه ای که حتّی برای عیالش چیزی باقی نمی ماند.».[۴]

مفضل بن قیس گفته است: خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم. مشکلاتم را در میان گذاشتم و تقاضای دعا کردم. امام علیه السلام به کنیز خود فرمود: «کیسه ای که ابوجعفر برای ما فرستاد، بیاور.». کنیز کیسه را حاضر کرد. آن گاه به من فرمود: «در این کیسه، چهار صد دینار هست. در رفع مشکلات خود صرف کن.». عرض کردم: «یا ابن رسول الله! قصد من این نبود، بلکه می خواستم درباره ام دعا کنی.». فرمود: «البته دعا هم می کنم، ولی همه مشکلات خود را به مردم خبر نده؛ زیرا، نزد آنان کوچک می شوی.».[۵]

مرد تهیدستی، از امام صادق علیه السلام کمک خواست. حضرت، به غلام خود فرمود: «چه قدر پول نزد تو موجود است؟». عرض کرد: «چهار صد درهم.». فرمود: «این پول را به این مرد بده.». غلام، مجموع چهارصد درهم را به مرد فقیر داد. او پول را گرفت و تشکّر کرد و رفت. امام به غلام خود فرمود: «او را برگردان.». غلام عرض کرد: «شما عطای خود را کردی، دیگر برای چه برگردد؟». فرمود: رسول خدا صلی الله علیه وآله فرمود: «بهترین صدقه، آن است که فقیر بی نیاز شود و ما او را بی نیاز نکردیم.». آن گاه، انگشتر خود را به مرد فقیر داد و فرمود: «ارزش این انگشتر، ده هزار درهم است. هرگاه محتاج شدی، آن را بفروش و در زندگی صرف کن.».[۶]

عمر بن یزید گفته است: مردی، نزد امام صادق علیه السلام عرض حاجت و تقاضای کمک کرد. حضرت به او فرمود: «اکنون چیزی ندارم به تو بدهم. صبر کن. اجناسی برای من می آورند، می فروشم و پولش را به تو می دهم، ان شاءالله.».

عرض کرد