بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بطلان قول به تبعیت از سَلَفی ها (۲) :

خداوند متعال در قرآن می فرماید: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْکرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیکمْ إِذْ کنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ َینَ قُلُوبِکمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ کنْتُمْ عَلی شَفا حُفْرَهٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَکمْ مِنْها کذلِک یبَینُ اللَّهُ لَکمْ آیاتِهِ لَعَلَّکمْ تَهْتَدُونَ[۱]

سَلَف یک معنای فقهی دارد و یک معنای کلامی.

در فقه به این معنا است که انسان چیزی را نقدا بگیرد ولی مبیع نسیه باشد و به عبارت دیگر ثمن نقد و مثمن نسیه باشد یعنی ابتدا مبلغ مورد نظر داده می شود و بعد متاع تحویل گرفته می شود. در مقابل آن نسیه است که مبیع و مثمن نقد و ثمن نسیه است و پول آن را بعدا پرداخت می کنند. این همان نوعی است که ما غالبا به آن مبتلا هستیم.

اما سَلَف در بحث ما به معنای جمعیت گذشته است که از بین رفته اند و به ما خَلَف یعنی جانشینان آنان می گویند.

سَلَفی ها معتقد هستند سیصد سالی که بعد از پیامبر اکرم (ص) بودند همه برای ما الگو هستند. بنا بر این نه تنها صحابه (کسانی که رسول خدا (ص) را درک کردند) و تابعین (کسانی که صحابه را فقط درک کردند) و تابعین تابعین (که فقط تابعین را درک کرده اند) بلکه تمام کسانی که در طول این مدت بودند الگو هستند و همه بر حق بودند و میزان حق و باطل می باشند. بنا بر این اگر چیزی در این سیصد سال وجود نداشته و بعدا به وجود آمده است بدعت می باشد. هکذا اگر طلب شفاعت در این مدت بوده حق است و الا اگر بعدش آمده باشد باطل می باشد. ابن تیمیه بر این مسأله تکیه بسیاری دارد. دلیل آنها حدیثی بود که در جلسه ی قبل به آن اشاره کردیم که بخاری در صحیح خود نقل می کرد: عبد اللَّه بن مسعود: «خیر الناس قرنی، ثم الذین یلونهم، ثم الذین یلونهم، ثم یجی ء أقوام تسبق شهاده أحدهم یمینه، ویمینه شهادته.[۲] (قرن) در لغت عرب به معنای صد سال نیست بلکه به معنای نسل است و اگر حدیث فوق صحیح باشد باید قائل به سه نسل شد که کمتر از صد و پنجاه سال است نه سیصد سال. هکذا اگر تاریخ را بررسی کنیم به افراد و گروه های باطل بسیاری برخورد می کنیم که در این دوره بودند ولی باطل بوده با حق مخالف بودند. به هر حال اگر حدیث فوق صحیح باشد و به رسول خدا (ص) منسوب باشد معنایش این است که در این ایام، اسلام پیشرفت داشته است زیرا فتوحات غالبا در آن دوران اول بوده است و به ایران، روم، شام و تا نزدیکی های فرانسه رفتند. حدیث فوق به این معنا نیست که افراد این دوران همه خیّر و انسان های نیک بودند به گونه ای که باید دین خود را از آنها گرفت. امروز تصمیم داریم تاریخ را در این دوران بیشتر مورد ارزیابی قرار دهیم. بعد از رسول خدا (ص) گروهی از اعراب مرتد شدند و جنگ هایی رخ داد تا به اسلام بر گشتند. در زمان خلیفه ی سوم در مدینه شورشی رخ داد و او کشته شد. سؤال این است که قاتلین بر حق بودند یا عثمان که کشته شد. این نشان می دهد یکی از این دو بر حق نبودند. بعد در زمان امیر مؤمنان علی علیه السلام سه جنگ مهم رخ دارد: جنگ جمل، صفین و خوارج و افراد بسیاری کشته شدند. آیا همه بر حق بودند؟ بعد از امیر مؤمنان علیه السلام بیست سال معاویه بر مردم حکومت کرد. در این دوران، حُجر بن عدی که از صحابه ی رسول خدا (ص) بود با یارانش در شام به جرم دوستاری علی علیه السلام کشته شدند. او انسانی عادی نبود. امام حسن علیه السلام نیز در این دوران به شهادت رسید.

در دوران یزید جریان کربلا رخ داد. سبط رسول خدا (ص) و یارانش به شهادت رسیدند و زنان و دختران رسول خدا (ص) اسیر شدند. در سال شصت و دو، مردم مدینه خلافت یزید را به رسمیت نشناختند و او را از خلافت عزل کردند. یزید لشکری را فرستاد و آنها در مدینه سه یا شش روز همه چیز اعم از خون مردم و اعراض مردم را بر خود حلال کردند. در آن زمان بود که نسب های باطل و اولاد حرام بسیاری به وجود آمدند. آیا حلال کردن نوامیس بر لشکر و حلال کردن خون مردم و حلال بودن غارت کردن اموال مردم چیز بر حقی است.

در دوره ی بعد مسأله ی عبد الله بن زبیر پیش می آید. او ادعای خلافت می کند. یزید لشکری را علیه او می فرستد. بعد منجنیق نصب می کنند و تا حدی کعبه را ویران می کنند. در اثناء جنگ بودند که یزید به هلاکت می رسد و لشکریان او جنگ را متوقف کرده بر می گردند. آیا اینها خیر الامه هستند؟ بعد حکومت آل ابی سفیان تمام می شود و بعد مروانیان روی کار می آیند که یکی از جرم های او این است که حجاج بن یوسف را استاندار بصره و یوسف کرد. او وقتی از دنیا می رفت شانزده هزار زندانی در زندانش بودند. مقدار بسیاری را هم کشته بود. بعد از مروانیان و کشت و کشتار آنها نوبت به عباسیان رسید. آنها از سال صد و سی تا سال ششصد و پنجاه و شش حکومت کردند. در دویست سال اول جنایات بسیاری را مرتکب شدند. سفاح به حدی کشتار کرد که لقب سفاح به او داده شد. منصور دوانیقی به حکومت می رسد. در آن زمان جنگ ها و خونریزی ها حد و حساب ندارد. بعد به دوران متوکل می رسیم که قبر سید الشهداء را خراب کرد و بر آن آب بست و زراعت کرد. بعد متوکل مجلس شراب ترتیب می دهد و امام هادی علیه السلام را دعوت می کند و به او شراب تعارف می کند. امام علیه السلام امتناع می کند. بعد اشعاری را می خواند که در مردم تأثیر عجیبی می گذارد. ما کتابی نوشتیم به نام شناختن روایات صحیح از باطل. در آنجا به پنج مقیاس اشاره کردیم که عبارتند از:

تطبیق روایات بر قرآن، تطبیق روایات بر سنت قطعی رسول خدا (ص)، تطبیق روایت بر عقل، تطبیق روایت بر اجماع

تطبیق روایت بر تاریخ اسلام. با توجه به راه پنجم روایت مزبور از صحیح بخاری یا دروغ است و یا اگر صحیح باشد معنایش آن نیست که سَلَفی ها از آن استفاده می کنند.

راه دیگری که سَلَفی ها پیش گرفته اند این است که می گویند: ما تابع احمد بن حنبل هستیم. او رئیس محدثین است و در سال ۱۸۶ در مرو متولد شد و در سال ۲۴۲ از دنیا رفته است. این عده می گویند اهل الحدیث هر چه بگویند ما از همان تبعیت می کنیم. این عده کلام رسول خدا (ص) را نقل می کنند و باید از کلام ایشان تبعیت کرد. بنا بر این این دسته از سَلَفی ها تابع کلام احمد بن حنبل و محدثین بعد از او هستند و از اهل الحدیث تبعیت می کنند. بخاری و مسلم معاصر احمد بن حنبل است و قبل از او مالک در موطّأ می باشد. به هر حال این دسته خود را تابع اهل الحدیث که اندکی قبل از احمد و بعد از او هست می باشند. نقول: اهل الحدیث هم یک دست نیستند و به گروه های مختلفی تقسیم می شوند. سیوطی که در میان اهل الحدیث مقام بسیار والایی دارد و ششصد کتاب تألیف کرده است در کتاب خود به نام تاریخ الخلفاء اهل الحدیث را معرفی می کند و به گروه های مختلف ایشان اشاره می کند:

مرجئه: کسانی هستند که می گویند: عمل مهم نیست و فقط آنچه مهم است عبارت از ایمان می باشد. یعنی اگر دل پاک باشد تمام است و دیگر لازم نیست که عمل پاک باشد. اینها در اواخر قرن اول به وجود آم