فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا

با فایل فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا شامل 107 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حضرت رباب علیها السلام بانوی باوفای کربلا :

مقدمه

امام حسین(ع) نبوغ، علم و مهارتی خاص در اداره اوضاع سیاسی اسلام داشت. از این رو در کربلا با نقشه ای صحیح و از مجرای طبیعی، شروع به مبارزه کرد و در این راه، هر چیزی که در پیشرفت مقصودش مـؤثر بـود، بـه کار بست. همراه آوردن و شـرکت دادن زنـان در ایـن نهضت عظیم دینی، از جمله مؤثرترین عوامل پیشرفت هدف امام حسین(ع) به شمار می رود؛ در حالی که اگر اباعبدالله(ع) با عده ای از یاران و بستگان خود بـه کـوفه مـی رفت و به شهادت می رسید، بلافاصله دستگاه های تبلیغاتی بنی امیه بـا آمـادگی و تجهیزاتی که داشتند، تمام پیشامدها را به سود خود توجیه می کردند و این امر موجب می شد مردم بر اثر تبلیغات سـوء بـنی امیه، ایـن قیام را از جنگ های معمولی میان اعراب تلقی کنند و سر و صداها در انـدک زمانی پس از این واقع عظیم، خاموش شود. در نتیجه بنی امیه در کرسی سلطنت قرار می گرفت و بر مبنای مرام خود عمل می کرد؛ اما حضور بانوان در ایـن قـیام، اجـازه این کار را به آنها نداد تا نقشه شوم شان عملی شود.

در این جا ایـن نـکته قابل تأمل است که امام حسین(ع) می خواست از این راه و با شهادتش کاری کند که با تبلیغ آن بـرای ابـد، دسـتگاه اموی را رسوا سازد و آیین ظلم و ستم آنان را محکوم کند. حدود هشتاد زنـ و کـودک در کـربلا حضور داشتند که رباب(ع) از جمله زنان عاشورایی است که در این واقعه، داغ شیرخوار شـش مـاهه اش حـضرت علی اصغر(ع) بر دلش ماند.

رباب(ع) دختر «امرءالقیس بن عدی بن اوس بن جابر بن کـعب بـن علیم بن جناب بن کلب» شاعر بزرگ عرب و مادرش «هند الهنود » دختر «ربیع بـن مـسعود بـن مضاد بن حصن بن کعب بن علیم بن جناب » بوده که در واقع «جناب» جـد اعـلای پدری و مادری حضرت علی اصغر(ع) است. امرء القیس سه دختر خود را در مدینه به ازدواج حـضرت امـیرالمؤمنین، امـام مجتبی و امام حسین(ع) در آورد که رباب همسر اباعبدلله(ع) یکی از دختران اوست. بنابراین بررسی و شناخت ویژگی ها و فـضایل اخـلاقی رباب(ع) به عنوان فرضی پژوهش پیش روست. بر اساس این فرضیه، سـؤالاتی مـطرح مـی شود؛ پرسش هایی از قبیل این که رباب(ع) از چه خاندانی است و نقش وی در واقعه کربلا و پس از واقعه کربلا چگونه بـوده اسـت، مـورد بحث این پژوهش اند.

نسب حضرت رباب(ع)

رباب دختر امرؤالقیس بن عدی اسـت. پدرش از اعـراب شام و نصرانی بود و در خلافت عمر مسلمان شد. از مادر رباب نیز با نام هند الهنود دختر ربـیع بـن مسعود بن مصاد بن حصن بن کعب یاد شده است (امین، : /).

گـفتنی اسـت که این امرؤالقیس، شاعر معروف عرب نـیست. بـنا بـه نقل ناسخ التواریخ نسبت حضرت رباب این گونه اسـت:

ربـاب، بنت امرؤالقیس بن عدی بن جابر بن کعب بن علی بن بره بـن ثـعلبه بن عمران بن الحاف بـن قـضاعه. (محلاتی، بـی تا: ج۳، ۳۱۳)

مـرحوم فـرهاد میرزا در کتاب قمقام روایت کرده اسـت کـه عوف بن خارجه مزی گفت: در زمان خلافت عمر بن خطاب نزد وی بـودم. در ایـن هنگام، مردی نزد عمر آمد و خـواست مسلمان شود. عمر نـام او را پرسـید و او گفت: من مسیحی هستم و نـامم امـرؤالقیس کلبی است. عمر او را شناخت و علّت اسلام آوردنش را پرسید. امرؤالقیس گفت: آمده ام به اسـلام مـشرف شوم و آداب آن بیاموزم. بعد از این کـلام بـود کـه مسلمان شد و حـکومت مـسلمانان «قضاعه» که در شام بـودند بـه او داده شد.

مادر رباب، هند الهنود، دختر ربیع بن مسعود بن مصاد بن حصن بـن کـعب است. مادر هندالهنود میسون دختر عـَمرو بـن ثعلبه بـن حـصین بـن ضمضم است و مادر مـیسون، دختر اَوس بن حارثه بن لام طائی است (قاضی نعمان، ۱۴۰۴: ۳/ ۱۷۷-۱۷۸؛ اصفهانی، ۱۳۷۲: ۵۹؛ سماوی، ۱۳۴۱: ۲۴؛ حائری، بی تا: ۲۶۲؛ طوسی، ۱۴۱۵: ۱۰۲؛ طبری، بـی تا: ۴/ ۳۵۹). در هـر حال خانواد حضرت رباب(ع) از اشراف و بـزرگان عـرب بـوده و در نـزد امـام مقام و منزلتی شـایسته داشـته اند.

در بعضی نقل ها، نسب حضرت رباب(ع) چنین آمده است:

رباب دختر امرؤ القیس بن عدی بن اَوس بـن جـابر بـن کعب بن علیم بن هبل بن عـبدالله بـن کـنانه بـن بـکر بـن عوف بن عذره بن زید لات بن رفیده بن ثور بن کلب. (عسقلانی، ۱۴۱۵: ۱/ ۳۵۴-۳۵۵؛ امین، ۱۴۰۳: ۶، ۴۴۹)

پدر حضرت رباب(ع)

امرؤ القیس پدر حضرت رباب(ع) غیر از «امرؤا القیس بن عابس کندی» از شـعرای معروف جاهلیت، صاحب قصید معروف از معلقات سبعه است. او هشتاد سال پیش از بعثت از دنیا رفته بود (خراسانی، بی تا: ۲۴۳).

برخی این روایت را که امرؤ القیس پدر رباب باشد، نپذیرفته و گفته اند: رباب همسر امـام حسین(ع) دختر «انیف» است (رسولی محلاتی، ۱۴۱۲: ۵۶۰). البته این قول نادر است و بیشتر مورخان، همان قول اول را ذکر کرده اند. به این روایت، اشکالاتی نیز وارد کرده اند که در این جا ذکر می شود.

حضرت سکینه(ع) در روز عـاشورا حـدود پانزده یا چهارده ساله بوده است و در این اختلافی نیست. اگر فرض کنیم حکومت امرؤ القیس بر مسیحیان شام در آخر خلافت خلیف دوم باشد و هـمان هـنگام نیز رباب را به خواستگاری حـسین دعـوت کرده باشند، باز ۲۴ سال پس از ازدواج به سکینه حامله شده است؛ مگر آن که اولادی پیش از سکینه بوده و فوت شده باشد، در حالی که در اخبار، نامی از آن نیست و باید گـفت بـین زفاف و حمل فاصله بـسیار بـوده است (عمادزاده، بی تا: ۳۵۱).

در پاسخ به این اشکال باید گفت: اولاً این مطلب را نمی توان به عنوان اشکال مطرح کرد؛ زیرا زنان بسیاری بوده اند که در سال های نخستین ازدواج صاحب فرزند نشده اند و بعداً خداوند بـه آنـان فرزند عنایت کرده است. ثانیاً شاید حضرت رباب(ع) هنگام خواستگاری امام حسین(ع) و امیرالمؤمنین(ع) در سنین پایین بوده و پس از این که بزرگ شده، زفاف و ازدواج صورت یافته است. با این جواب، دیگر اشکالی وارد نمی شود و هـمان قـول اکثر کـتب و ارباب مقاتل به قوت خود باقی می ماند.

ویژگی های شخصیتی

شواهد تاریخی، گواهی روشن بر این است کـه حضرت رباب، بانویی فرهیخته، عالمه و فاضله بوده که در نزد حضرت سـیدالشهدا(ع) جـایگاهی والا داشـته است.

صفدی در الوافی بالوفیات چنین می نگارد:

کانت الرباب من أفضل النّساء و أجملهنَّ و خیارهُنَّ؛ (الصفدی، بی تا: ۱۴ / ۷۵)

حضرت رباب(ع) از بـافضیلت ترین، زیباترین و بهترین زنان بوده است.

ابن عساکر در تاریخ دمشق آورده است:

کانت من أجـمل النـّساء و أعـقلهُنَّ؛ (ابن عساکر، بی تا: ۷۳/ ۹)

حضرت رباب از زیباترین و عاقل ترین زنان بوده است.

سید محسن أمین هم در أعـیان الشیعه أوصاف حضرت رباب(ع) را این گونه بیان می کند:

کانت من خیار النّساء، جمالاً و أدبـاً و عقلاً؛ (أمین، ۱۴۲۱: ۶/ ۴۴۹ )

حضرت رباب(ع) از بـهترین زنان از حیث زیبایی، ادب و عقلانیت بوده است.

هشام کلبی درباره ایشان می گوید:

و کانت الرباب خیار النّساء و أفضلهنّ؛ (اسماعیلی یزدی، بی تا: ۵۳۸)

فضیلت و مقامات علمی و عملی ایشان بر احدی پوشیده نیست.

حضرت رباب(ع) از بـهترین زنان در عقل و ادب بوده و پدر ایشان از اشراف و خانواده های بزرگ عرب به شمار می رفته است (فرهادمیرزا، ۱۳۶۳: ۲/ ۶۵۳؛ خراسانی، بی تا: ۲۴۳؛ قمی، ۱۴۲۱: ۳۴۰؛ امین، ۱۴۰۳: ۶/ ۴۴۹).

ازدواج با حسین بن علی(ع)

ابن عساکر در کتاب تاریخ مدینه دمشق، ماجرای ازدواج امام بـا ایـشان را بدین صورت نقل کرده است:

در زمان عمر، امرءِ القیس به مسجد آمد و اسلام آورد. وقتی از مجلس به سمت منزل خود بیرون رفت، امام علی(ع) نیز با حسنین از مسجد بیرون شد. بـه او فـرمود: من علی بن ابی طالب پسرعموی پیامبرم(ص) و این دو فرزندان من اند. می خواهیم با تو پیوند خویشاوندی برقرار کنیم. او هم دخترش محیاه را به حضرت علی(ع) تزویج نمود؛ دخترش سلمی را به امام حـسن و رباب(ع) به امام حسین(ع) تزویج کرد. (ابن عساکر، بی تا: ۶۹/ ۱۱۹؛ ابن کثیر، ۱۴۱۳: ۸/ ۲۲۹؛ بلاذری، ۱۳۹۴: ۲/ ۴۱۶؛ عسقلانی، ۱۴۱۵: ۱/ ۳۵۴-۳۵۵؛ فرهادمیرزا، ۱۳۶۳: ۲/ ۶۵۳؛ قمی، ۱۴۲۱: ۳۴۰؛ سماوی، ۱۳۴۱: ۲۴؛ حائری مازندرانی، بی تا: ۱/ ۴۱۷؛ حائری، بی تا: ۲۶۲-۲۶۳؛ قمی، بی تا: ۱/ ۴۶۴؛ عمادزاده، بی تا: ۴۱۸؛ قندوزی، ۱۳۸۵: ۲/ ۳۸۷)

از ماجرای ازدواج می توان فهمید که اسلام آوردن امـرء القـیس از روی شـناخت و بینش واقعی بوده که بـا یـک پیـشنهاد از سوی امام علی(ع)، سه دختر خود را به این خانواده داد. درباره رباب(ع) نیز نقل شده است که از زنان نام دار، فاضل و وفادار عـصر خـود بـود (قمی، ۱۴۲۱: ۲۷۸).

بنابراین در همان سال ۱۴ یا ۱۶ هجری – که تـاریخ اسـلام آوردن امرؤالقیس است – رباب(ع) به ازدواج حضرت سیدالشهداء(ع) درآمد؛ چنان که مشهور بین مورخان نیز همین است. ایشان نخستین زنی اسـت کـه بـه حباله نکاح حضرت سیدالشهداء(ع) درآمده است (محلاتی، بی تا: ۳/ ۳۱۵).

شیخ مـفید در ذکر اولاد امام حسین(ع)، رباب را جزو همسران امام می شمارد (مفید، ۱۳۸۸: / ). بنابر نقلی، امرؤالقیس سه فرزند خود را از فرط علاقه و ارادت بـه حـضرت علی(ع) به عقد ازدواج امیرالمؤمنین، امام حسن و امام حسین(ع) درآورد (بلاذری، ۱۳۹۴: / ).

علاقه امام حسین(ع) بـه رباب

میزان و ژرفای مقامات هر کس را می توان در کلام بزرگان به ویژه ائمه اطهار(ع) دریافت. همچنین می توان از تـعابیری کـه از قـول سیدالشهدا(ع) دربار ایشان وارد شده، اوج مقام این بانوی بزرگوار را کشف کرد.

بر اهـل فـضل روشـن است که حبّ و بغض امام، جنب شخصی یا احساسی ندارد، بلکه بغض امام مـعصوم، نـسبت بـه یک شخص، اوج خباثت شخص و حبّ امام نسبت به شخصی اوج مقامات معنوی و عظمت روحی آن شـخص را بـیان می کند. امام حسین(ع) رباب(ع) را بسیار دوست می داشت (ابن کثیر، ۱۴۱۳: / ).

اولیای الهی به میزان اوج مـقام و مـنزلت، امتحانات دشواتری نیز از جانب خداوند رحمان خواهند شد. در وصف ایشان، شاید اگر «زینب ثـانی کـربلا» گفته شود، گزافه گویی نشده است؛ چراکه عملکرد وی در نفس واقعه کربلا و به خصوص پس از آن، تـأمل برانگیز اسـت؛ بـدان سبب که عملکرد گویای او، گونه ای از مقام حجه اللهی و وساطت در تبلیغ امور مهم الهی است؛ چنان که بـرای حـضرت زینب (ع)، حضرت مریم(ع) و برخی دیگر از زنان، شأن حجه اللهی قائلیم و اینان حجج الهـی بـرای وسـاطت در برخی امور مهم بوده اند.

اشعار امام حسین(ع) برای حضرت رباب(ع)

شواهد تاریخی نیز گویای ایـن مـطلب هـستند که وجود مقدس سیدالشهدا(ع) علاقه ای شدید به حضرت رباب(ع) داشت و گاه ایـن عـلاقه را در غالب چنین اشعاری بیان می کرد:

کان الحسین یحبّها [الرّباب] حُبّاً شدیداً… (ابن جوزی، ۱۴۲۶: ۲۶۵)

أحبّ الحسین زوجته الرّبـاب حـباً شدیداً و کان بهما معجباً یقول فیها الشعر: (ابن کثیر، ۱۴۱۳: ۸/ ۲۰۹)

کَأنَّ الَّیلَ مَوصُولٌ بـِلَیلٍ/ إذا زارَت سـُکَینَهُ وَ الرُّبابُ؛ (خراسانی، بی تا: ۲۴۳)

از جمله شواهد، شعری اسـت کـه حـضرت سیدالشهدا(ع) در زمانی که حضرت رباب و سکینه بـرای دیـدن خویشان خود از حضرت دور بودند می نگاشت:

«گویا شب به شب متصل است/ زمانی کـه سـکینه و رباب به دیدن کسی بـروند»[۱].

بـاید تـوجه داشت که چنین تعابیری از زبان امام معصوم صادر می شود و همان دقت و ظـرافتی کـه در برداشت های فقهی و اعتقادی از کلام معصوم مـتصور است، در دیگر شئون کـلام نـیز اعمال می شود و این تعبیر، حـاکی از اوج اتـصال روحی آن حضرت به رباب است که قهراً از عظمت روحی و اوج مقام معنوی این بـانوی والا مـقام حکایت دارد.

همچنین در وصف حضرت ربـاب و سـکینه، آمـده است که سـیدالشهدا(ع) چـنین می فرمود:

لَعَمْرُک اِنِّنی لَاُحـِبُّ داراً

تـَحُلُّ بها سکینهُ و الربابُ

اُحبِّهما وَ اَبْدُلُ جُلَّ حالی

وَ لَیْسَ لِلاَئمی فیها عِتابُ[۲]

(اصفهانی، ۱۳۷۲: ۵۹؛ خراسانی، بی تا: ۲۴۳؛ فرهادمیرزا، ۱۳۶۳: ۲/ ۶۵۳؛ حائری، بی تا: ۲۶۲؛ مجلسی، ۱۴۰۳: ۴۵/ ۴۷؛ شوشتری، ۱۴۱۵: ۱۲/ ۲۵۶؛ امین، ۱۴۰۳: ۳/ ۴۹۲؛ قاضی نـعمان، ۱۴۰۴: ۳/ ۱۷۷-۱۷۸؛ عـسقلانی، ۱۴۱۵: ۱/ ۳۵۵؛ ابن قتیبه، ۱۹۶۰: ۲۱۳؛ بلاذری، ۱۳۹۴: ۱۹۵- ۱۹۶؛ ابن کثیر، ۱۴۱۳: ۸/ ۲۲۸؛ قندوزی، ۱۳۸۵: ۳/ ۹؛ طبری، بـی تا: ج۱۱، ۵۲۰؛ قـمی، ۱۴۲۱: ۳۴۰؛ ابـن جوزی، ۱۴۲۶: ۲۳۸؛ سـماوی، ۱۳۴۱: ۲۴؛ امـین، ۱۹۹۶: ۱۷۰- ۱۷۱؛ خراسانی بیرجندی، ۱۳۷۶: ۲۵۰ )

در پاسـخ بـاید گفت که این مطلب، هیچ محذور شرعی ندارد؛ بلکه دارای مؤیّدات شرعی نیز هست و برای معرفی شـخصیت آن بـانوی بـزرگوار است. هنگامی که بسیاری از کتب معتبر، بـا سـند صـحیح ایـن مـطلب را نـقل کرده اندبا استبعادهای ذهنی نمی توان حقایق تاریخی را انکار کرد. به عنوان نمونه، می توان به موارد بسیاری اشاره کرد که پیامبر(ص) محبت خود را به دخترش فاطمه زهرا(ع) اظهار مـی کرد.

باید گفت این مطلب از امام حسین(ع) نه تنها عرفاً نامناسب نیست، بلکه درسی به پیروانش برای استحکام خانواده در میان آنهاست.

لاتحرقی قلبی بدمعک حسره

مادام منی الروح فی الجثمانی

فاذا قتلت فـانت اولی بالذی

تبکینه یا خیره النسوان[۳]

گـفتنی اسـت این تعابیر از امام معصوم صادر شده و چگونگی تحلیل این اشعار با شعرهای عاشقان متعارف از دیگران، قابل مقایسه نیست. از این رو باید به این مـسئله تـوجه داشت که ذکر این اشـعار در ایـن باره برای تبیین اوج مقام روحانی و اتصال معنوی حضرت سیدالشهدا(ع) با حضرت رباب(ع) است.

با اشاره به آن چه از صحبت های امام حسین(ع) نقل شده و در تاریخ آمده اسـت، مـی توان گفت: از این سخنان بـه خـوبی فهمیده می شود که امام حسین(ع)، رباب را به عنوان محرم دل و رفیق خود در کربلا به همراه داشت.

محبت رباب به امام حسین(ع)

حضرت رباب(ع) بانویی بامعرفت بود و امام حسین(ع) عظمت خاصی در قـلب او داشـت. در این باره چند فراز تاریخی وجود دارد:

الف) هنگامی که حضرت رباب(ع) به مدینه بازگشت، عده ای از بزرگان و اشراف قریش از او خواستگاری کردند؛ ولی ایشان نپذیرفت و فرمود:

لایَکُون لی حمو بَعدَ رَسُولِ الله؛

بعد از رسول الله(ص) هرگز پدر شوهری نـمی گیرم.

ب) اشـعاری که ربـاب پس از کربلا برای همسرش امام حسین(ع) سروده، نشانه ای از اوج محبت اوست؛ آن جا که گفته است:

إنّ الذی کانَ نوراً یـُستَضاءُ به

فی کَربلاء قتیل غیرُ مَدفونِ

سِبطُ النبی جَزاکَ اللّه صالِحه

عـَنّا و جـُنّبتَ خـُسرانَ المَوازین[۴]

(فرهادمیرزا، ۱۳۶۳: ۲/ ۶۵۳؛ خراسانی، بی تا: ۲۴۳؛ قمی، ۱۴۲۱: ۳۴۰؛ رسولی محلاتی،۱۴۱۲: ۵۱۶-۵۱۷؛ برّی، ۱۳۶۱: ۴۶-۴۷؛ امیــن، ۱۴۰۳: ۱/ ۶۲۲؛ محلاتی، بی تا: ۳/ ۳۱۶ )

انشای این گونه اشعار، حاکی از اوجـ معرفت و سرسپردگی شاعر نسبت به مقام ولایت است؛ گویی این ارادت و دلبستگی به ولیّ خدا در ذرات کالبد او رسوخ کرده باشد.

ج) در احوالات حضرت رباب(ع) در مجلس عبیدالله بن زیاد، این گونه بیان کرده اند که چون نـگاه حـضرت رباب به سر مقدس امام حسین(ع) افتاد، بی تاب شد. سر را در بغل گرفت و بوسید و در کنار خود نهاد و نوحه سرایی کرد و این اشعار را خواند:

وا حُسَیناهُ فَلا نَسیتُ حُسَیناً

اَقصَدَتهُ اَسِنَّهُ الاَعداءِ

غادَرُوهُ بـِکَربَلا صـَریعاً

لا سَقَی الله جانِبیَ الکَربَلاء[۵]

(فرهاد میرزا، ۱۳۶۳: ۲/ ۶۵۰ و۶۵۳؛ قـمی، بـی تا: ۱، ۴۶۴؛ قمی، ۱۴۲۱: ۳۴۰ و ۲۵۷؛ ابن جوزی، ۱۴۲۶: ۲۳۳؛ موسوی مقرّم، ۱۳۶۶: ۴۲۴- ۴۲۵؛ حائری، بی تا: ۲، ۱۱۰؛ امین، ۱۹۹۶: ۱۷۰- ۱۷۱؛ امین، ۱۴۰۳: ۱/ ۶۲۲؛ ری شهری، : ۱/ ۲۹۲-۲۹۳)

رباب(ع) با سروردن همین دو بیت شعر، رویداد کربلا را تبیین کرد و راه تحریف را بر دشمنان بست.

فرزندان

رباب(ع) دو فرزند از امام حسین(ع) داشـت؛ یـکی سـکینه و دیگری عبداللّه. عبداللّه (علی اصـغر)(ع) کـه در روز عـاشورا، در حالی که کودکی بیش نبود، در آغوش پدرش به شهادت رسید (مفید، ۱۳۸۸: / ).

حضور در کربلا

بر اساس شواهد نقل شده، رباب(ع) در کربلا حضور داشـت و هـمراه اسـیران به شام رفت. گفته شده است که او شـهادت عـلی اصغر(ع) در آغوش پدر را نظاره گر بود (سماوی، ۱۳۴۱: ۲۲۳؛ امین، : ۶/ ۴۴۹). ابن کثیر دمشقی می گوید:

او در کربلا همراه حسین(ع) بود و هنگامی که حسین کشته شـد، بـسیار بـی تابی می کرد. (ابن کثیر، ۱۴۱۳: ۸/ ۲۲۹)

دوری از لذایذ دنیوی نیز بخشی دیگر از اموری اسـت که در سیره حضرت رباب(ع) به چشم می خورد (محمدی ری شهری، : ۱، ۲۹۲-۲۹۳).

اوج صبوری حضرت رباب(ع) در واقعه کربلا

وقتی حرمله را به نـزد مـختار بـردند، مختار از او پرسید: ای ملعون! هیچ وقت در کربلا دلت