بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رجعت شهید از والفجر تا بال فرشتگان :

شهید غلامعلی مهران زاده از شهدای مطرح شهرستان دزفول است که ایام منتهی به شهادتش، حالات عجیب و خواندنی برایش رخ داده که به قلم خواهر کوچکش، به رشته تحریر درآمده است. خوزستان، این دیار شهیدپرور، معراجگاه شهدایی است که هر کدام شان رنگ و بویی از مقتدایشان اباعبدالله الحسین علیه السلام را در خود داشتند. شهید غلامعلی مهران زاده از شهدای شناخته شده شهرستان دزفول است که در وصف منش و خلق و خوی او، اوصاف بسیاری مطرح شده است.

لبخند نافذ

وی که در مهرماه سال و در سن سالگی در حالی به توقیق شهادت نایل شد که به گواه اهل جبهه، دوستان و خانواده اش، دارای شخصیتی بود که با هرکس که مراوده داشت، آرامش را به او انتقال می داد، شهیدی که لبخند ملیحش، شهره خاص و عام بود و در دل هر همنشینی می نشست.

تفکر والا

روح و شخصیت بزرگ شهید مهران زاده را در دست نوشته هایش نیز می توان جست وکرد، آنجا که می نویسد:

زندگی در اسلام هدف دارد، این نیست که فقط خوردن و زندگی را گذراندن باشد بلکه این است که انسان به کمال برسد و بتواند مسؤولیت خود را که همان خلیفه الله شدن در این دنیا و پیش خدا جا داشتن در آن دنیا است، را انجام دهد.

اما آنچه در ادامه می خوانید، برشی از آخرین ایام زندگی شهید مهران زاده با آن حالات خاص ناشی از مجروحیت شدید، به زبانی خودمانی و محاوره است که به قلم خواهر کوچک شهید با عنوان رجعت به رشته تحریر درآمده است:

رجعتی بر بال فرشتگان

رَدِ خنکای دز را روی پوستم حس می کردم. عجیب دلم هوای علی کله را کرده بود. رو به خاله گفتم:

– دزفول هم عجب سرد شده، تهران که تهرانه با یک لباسِ نخیِ آبی رنگِ بیمارستانی خیلی راحت خوابیده بودم. این هم شد شهر؟ چند روزه که اومدم همش تو بغل بخاریم. حواست هست که حسابی رنگ و روم وا شده!

-عاشق این شوخیاتم، طوری حرف میزنی انگار تفریح رفته بودی، بنده خدا بیمارستان هم مزاح داره؟

– کامپوت های آلبالویی که مامان توی بیمارستان دهنم می گذاشت، بهم ساخته. خاله زحمت کشیدی توی این سرما تا دزفول آمدید.

– ما تمام سردخانه ها را دنبال جنازه ات می گشتیم. حالا که به سلامتی اومدی، با دندان های سفید و ردیف شده ات به این قشنگی داری می خندی، نیام ببینمت؟!

خاله دستِ بی جانم را در بین دستانِ گرمش گرفت.

– حالا که اومدی، برام تعریف کن کجاها دنبال جنازه ام بودی!؟ بابا بیخیال بادمجانِ بم آفت نداره!

– مشتاقم بشنوم. لامصب تو ما رو از نگرانی کشتی، هیچ نمیگی چی به سرت اومده بود؟

– با این لکنتم، اعصابت خورد میشه و متوجه نمیشی. شدم مثل پسر بچه های دوساله با سرِ تراشیده که نمیتونن درست و کامل کلمات رو ادا کنن. جدا جدا از هم و به سختی حروف از لای لبانشان خارج می شود!

– با این لکنتت، بازم شیرین زبانی می کنی.

دستِ چپم را بردم بالا به نشانه ی تسلیم شدن در برابرِ خاله.

– سربازِ اسیر دیده بودی که دستِ راستش فلج شده و یه دستی تسلیم میشه!!؟؟

خاله از طفره رفتن و شوخی هایم کفری شده بود، جایز ندانستم بیش از این معطلش کنم.

چشم می گویم. روز اول عملیات والفجر مقدماتی بود. اطلاعات عملیات جمع آوری شده بود، تدارکات آماده بود، نیروها حاضر بودن، که نمیدونم چه اشتباهی رخ داده بود، که خمپاره ای منفجر شد. البته بعدا فهمیدم.

تنم گداخته شد. احساس کردم آهنِ مذاب شده روی تنم ریختند. پاشیدن خونِ گرم و تازه ام را به اطراف دیدم. دردی را حس نمی کردم. سُریدنِ روح از جسمم را متوجه شدم. یک مرتبه خودم را در آسمان دیدم. تمام منطقه ی جنگ را زیر پاهایم، جسمِ خونین و پارهِ پاره ام، سرِ پر خونم را…

آنقدر سبک بال بودم، آرام و بدون درد… مبهوت از حس غریبم، فضا را سیر می کردم… نسیم خنکی مرا در خود پیچیده بود. به خودم نهیب زدم که پسر شهید شده ای! اما نمی دانم این وضعیت چقدر طول کشید.

یک مرتبه نیرویی مرا به پایین کشاند. گویی مرا دوباره به جسمم رجعت دادند و دیگر هیچ نفهمیدم.

-خاله داری گریه میکنی؟!! بلندتر گریه کن تا صدات ماندگار بشه.

– داری ضبط می کنی؟

– این راز دوباره زنده شدنم، بین من و شما بمونه. دوباره که جدی جدی شهید شدم. این نوار کاست ها منبع خوبی می شوند تا یه کتاب خوب ازشون بنویسند.

بلند خندیدم. خاله با تَشر نگاهم کرد و بیشتر خنده ام گرفت.

– اذیت نکن ادامه بده. آخه سپاه خبر شهادتت را به ما داده بود که با ماشین شهدا فرستادنت. نمیدونی چه کردی با ما؟! ما در به در دنبال جسدت یا نشانه ی ازت بودیم. کل شهر برای تسلیت و مراسمت پشت در خانه آمده بودند. مادرت تنها کسی بود که شهادتت را باور نداشت.

– بذار از روی دفترم برات بخونم، خودم از خدا خواسته بودم در این عملیات نقش کوچکی داشته باشم.

خاطرات شب عملیات والفجر مقدماتی…

انشاله به امید پیروزی بزرگ. امشب عملیات بزرگ علیه تمام باطل شروع خواهد شد. پروردگارا تو را به حق مقربان درگاهت، به حق شهید کربلا شهادت در راهت را نصیبم بگردان. به آن درجه لیاقت برسانم که بتوانم در میان اولیائت و شهیدان راه تو سر بلند کنم. ای خدا ترا سوگند می دهم تا خالص نشده ام، مرا از این دنیا مبر. بار پروردگارا مرگم را همراه با سختی بگردان تا با سختی و درد پیشت بیایم. خدایا قبل از اینکه مرا بخوانی فرصت ده، تا بتوانم یک نقش کوچکی در این عملیات داشته باشم و اقلا با دست خالی مرا نخوانی. بارالها وقت های مشخص را برای توبه کردن قراردادی ولی عصیان کردم. خدایا الان یکی از آن وقت ها رسیده و موقعیتی است و از تو طلب عفو می کنم. العفو، العفو، العفو….

– آفرین به این قلم زیبایت…

-وقتی سوار بالگردم کردن، صدای پره ها