فایل پاورپوینت کامل روایت مدافع حرم پاکستانی از فرمانده حیدر

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روایت مدافع حرم پاکستانی از فرمانده حیدر :

خوب که نگاه کنی، لشکر جهانیِ آخر الزمان دارد تکمیل می ‌شود. شاهدش اهتزاز پرچم ‌های زرد رنگ «زینبیون» در کنار آن پرچم سه ‌رنگ همیشه سرافراز است. شاهدش قلب ‌های شرحه ‌شرحه از فراق و خشم ‌های فرو خورده مجاهدان پاکستانی مدافع حرم در مراسم وداع با فرمانده محبوبشان است… و نمی ‌دانی اسم فرمانده که به میان می ‌آید، چه ‌ها که بر دل بچه ‌های دل ‌نازک زینبیون نمی‌ گذرد. از خودشان بپرسی، برایت می‌ گویند که هیچ فرماندهی برایشان عزیزتر از حاج حیدر نبود. فقط سه ماه و اندی کنارشان بود اما خیلی زود فرمانده قلب‌ هایشان شد. می دانی چرا؟ چون نه به ‌عنوان نیروی زیر دستش که مثل برادرش با آنها رفتار می ‌کرد و مراقبشان بود.

اینطور بود که فرمانده حیدر که رفت، بچه ‌های زینبیون انگار بی ‌پشت و یاور شدند. این طور بود که در تمام دو سال گذشته، آن مزار نمادین قطعه ۲۶ بهشت زهرا (س) نه ‌فقط برای خانواده حاج حیدر که برای تمام برادران دل ‌شسته پاکستانی ‌آش هم آرامش ‌بخش ‌ترین نقطه این شهر بود. به بهانه بازگشت پیکر شهید «محمد جنتی»(حاج حیدر)، فرمانده تیپ زینبیون، پای دل‌گویه ‌های یکی از مدافعان حرم پاکستانی این تیپ نشسته ‌ایم.

پس سهم شیعیان پاکستان در دفاع از حرم چه می ‌شود؟

«نیروهای تکفیری و داعش به صد متری حرم خانم زینب (س) رسیده ‌بودند و در مقابل فقط هفت نفر نیروی مدافع حرم در محله «زینبیه» مانده ‌بود؛‌ چند مجاهد پاکستانی و مابقی برادران افغانستانی. دایره محاصره که تنگ ‌تر شد،‌ بچه ‌های حزب‌الله هم وارد عمل شدند. آن روز آن هفت نفر چنان مقاومت جانانه ‌ای از خود نشان دادند که مستشاران ایرانی حاضر در سوریه را که فرماندهی عملیات ‌ها را بر عهده داشتند، مجاب کردند حساب ویژه ‌ای روی رزمندگان پاکستانی باز کنند و یک تیپ مستقل برای آنها تشکیل دهند.»

«آقا سید» مکثی می ‌کند و انگار بخواهد حق شیعیان غیرت مند پاکستان را به ‌تمامی ادا کند،‌ می‌ گوید: «مجاهدان پاکستانی از خیلی پیش ‌تر دلشان می ‌خواست نقش پر رنگ ‌تری در این میدان داشته‌ باشند. آنها با اصرار بسیار زیاد به فرماندهان می‌ گفتند: ما هم می ‌خواهیم در دفاع از حرم سهیم باشیم. می ‌دانید که،‌ ما چند سال در منطقه «پاراچنار» با طالبان و وهابی ‌ها می ‌جنگیدیم و بچه ‌شیعه ‌های پاکستان آنجا عیار خودشان را نشان داده بودند. خلاصه ۵،۶ سال قبل بود که فرماندهان تصمیم گرفتند تیپ مستقل «زینبیون» را برای مدافعان حرم پاکستانی تشکیل دهند.»

هرکجا خط شکن می ‌خواستند، بچه ‌های زینبیون آماده بودند

زینبیون که تشکیل شد، شیر بچه ‌های پاکستانی به آرزویشان رسیدند. حالا هر چه از عشق و ایثار در چنته داشتند، برای دفاع از حرم عمه سادات رو می ‌کردند. این طور بود که شجاعت شان سر زبان ها افتاد و جای خودشان را در میان رزمندگان مدافع حرم حسابی باز کردند. آزاد سازی حلب، نُبُل،‌ الزهرا، تَدمُر، حَماه و حاشیه دمشق،‌ ازجمله توفیقات رزمندگان زینبیون بود: «آن اوایل، ۲ تا تیپ زینبیون تشکیل شد. حضور رزمندگان داوطلب پاکستانی در سوریه آنقدر چشمگیر بود که همیشه هزار تا ۱۲۰۰ نفر نیرو در منطقه داشتیم. و باور کنید همیشه بچه ‌های پاکستانی، خط شکن بودند. هرکجا نیروهای دیگر نمی‌ توانستند به خط دشمن بزنند، زینبیون وارد عمل می ‌شدند و خط دشمن را می ‌شکستند و راه را برای عملیات باز می ‌کردند.»

تا می‌ گویم: بله، رهبر انقلاب هم روی شایستگی‌ های هم رزمان شما صحّه گذاشتند و فرمودند: «زینبیّون خیلی خوب می‌ جنگند؛ خیلی خوب مجاهدت می ‌کنند. سلام من را به پدرها و مادرها و خانواده ‌هایشان برسانید.»، انگار قند در دل راوی قصه ما آب می ‌شود و با هیجان می‌ گوید: «بله. قربان سید بروم…»

می ‌پرسم: راستی برای خیلی ‌ها سئوال است که چرا فرماندهی تیپ زینبیون به یک سردار ایرانی سپرده شده ‌بود؟ آقا سید خیلی محکم و مستدل در پاسخ می‌ گوید: «این کار، درست و الزامی بود. با توجه ‌به تجربه بالای مستشاران ایرانی و ارتباط خوبی که با ارتش و دولت سوریه داشتند،‌ حضور آنها در فرماندهی تیپ زینبیون نقش موثری در سرعت و بهبود هماهنگی ‌ها، پشتیبانی نیروها،‌ تأمین سلاح و… داشت.»

برای رزمندگان پاکستانی، «حیدر» خودش یک دنیا بود

صحبت به فرمانده حیدر و راز ارتباط عمیق عاطفی ‌اش با بچه ‌های زینبیون که می ‌رسد،‌ داغ تازه سرد شده قلب آقا سید، تازه می ‌شود. مثل عاشقی که ۲ سال از محبوبش دور افتاده و هر روزِ این فراق برایش مثل هزار سال گذشته،‌ نفس بلندی می ‌کشد و می‌ گوید: «حاج حیدر دیر به زینبیون رسید اما برای همیشه ماند. او فقط سه ماه و خرده ‌ای فرمانده ما بود اما برایمان از همه عزیزتر شد. درست ‌تر بگویم، حیدر، خودش یک دنیا بود. نمی ‌دانید چه صفاتی داشت. من با فرماندهان زیادی معاشرت داشته ‌ام اما مثل حاج حیدر کم دیده ‌ام.

محبوبیت فرمانده حیدر بین زینبیون،‌ دلایل زیادی داشت. اول اینکه، بچه ‌های پاکستانی خیلی شجاع ‌اند و عاشق کار کردن با فرماندهان شجاع هستند و حاج حیدر،‌ خیلی شجاع بود. اصلاً از من بپرسید،‌ می‌ گویم علت شهادتش هم همین شجاعتش بود. یعنی در شرایطی شهید شد که با توجه ‌به تجربه بالایش، اصلاً فکرش را نمی ‌کردم. می ‌دانید چرا؟ چون واهمه ‌ای از ورود به آن منطقه پرخطر نداشت و به استقبال خطر رفته ‌بود.»

همرزم شهید حاج حیدر برمی‌ گردد به یکی از مقاطع پرتنش جنگ با داعش و ادامه می ‌دهد: «در «عزیزیه» سوریه،‌ در نقطه ‌ای بودیم که کاملاً تحت ‌نظر داعش بود و هر جنبنده ‌ای را با دقتی عجیب با قنّاصه می زدند. این طور برایتان بگویم که وقتی برای تشخیص موقعیت آنها مثلاً یک دمپایی را به هوا پرتاب می ‌کردیم، دقیقاً آن دمپایی را می ‌زدند. در چنان شرایطی، حاج حیدر مدام سرش را بلند می ‌کرد تا موقعیت نیروهای دشمن را شناسایی کند. با نگرانی می‌ گفتم:‌ حاجی بلند نشو!‌ می‌ زنندت ها… می‌ گفت: نگران نباش!‌ بلدم چه کار کنم. و واقعاً هم با شجاعت و سرعت‌ عمل بالایش، خیلی راحت زمان های شلیک آنها را تشخیص می ‌داد و سرش را می ‌دزدید.»

حاجی دست روی نقطه‌ضعف پاکستانی‌ها گذاشت…!

«بچه ‌های پاکستانی، یک کمی احساساتی ‌اند و ازآنجا که فرمانده حیدر خیلی با مهربانی با آنها رفتار می ‌کرد،‌ شیفته ‌اش شدند. می ‌دانید،‌ اصلاً با ما مثل نیروهای زیردستش رف